...At Yun Na Nga Yun

sigh

2012-01-17T21:56:00.003+08:00

Mahina ang stamina ko sa mga bagay-bagay. Pag na-frustrate ako, automatic na susukuan ko siya. Nahihirapan akong makahanap ng mga bagay na makakapagpasaya sa 'kin nang matagalan, at kung makahanap man ako...madaling nababawi 'yun ng mgaliliit na bagay na nangyayari.

...Kaya nagtataka ako kung bakit nandito pa ako...Bakit, dude?

I Know That It's a Wonderful World...

2011-11-11T21:36:00.001+08:00

...but I can't feel it right now...

Hokei. Try Natin

2011-09-25T23:40:00.003+08:00

Kunwari na lang marunong pa akong magsulat e 'no? Kunwaring hindi pa napupurol ng trabahong 'di ko malaman ang aking imagination.

*ire sounds*

Oo nga...wala na...

Kung merong 'My dog ate my homework'

Meron nang 'My job ate my life'

Kailangan ko ng Ranchoddass sa aking buhay. Hwek.

Kailangan

2011-07-19T19:26:00.002+08:00

Kailangan ko ng panahon para magmuni-muni...susmeh...madali sanang magpasiya kung hindi nahahaluan ng kulay eh...

...Patungkol sa Panonood ng Sine

2011-07-10T22:10:00.003+08:00

Ang pinaka-unang pelikulang pinanood ko nang mag-isa ay ang Brother's Grimm ni Terry Gilliam. Sa hindi ko alam na dahilan ay mapilit akong panoorin ang pelikulang 'yon, at dahil hindi naman mahilig manood ng sine ang mga magulang ko, para mapanood itong pelikulang ito ay kailangan kong manood ng sine nang mag-isa. Ayaw ng nanay ko, pero mapilit ako.

Sa SM Bicutan ko siya pinanood, at noong mga panahong 'yon ay P60 ang sine...at ang pagkain ko nun ay isang maliit na C2 green tea, isang maliit na Mr. Chips, at isa pang maliit na pulang Tortillos. Maraming tao noon sa loob ng sinehan...siguro dahil nga mura pa ang sine noon, dahil sa standard of living ngayon ay bantulot na ang mga taong magwaldas ng pera para sa sine. Kung ngayon ako tatayo sa harap ng ticket booth...malamang walang manood ng pelikulang 'yun. Pero marami ngang tao sa sine...at naaalala kong nagandahan ako sa kanya't nagalingan ako kay Heath Ledger...hindi ko naman alam na eventually magiging isa sa mga paborito kong direktor si Terry Gilliam.

Simula ng nagkaroon ako ng trabaho halos parang ginawa ko nang pangalawang tahanan ang sinehan...dahil siguro sa stress at kailangan kong malibang? Kung dati e sa channel 31 (yung mga luma...dun ko napanood ang Roman Holiday at Singing in the Rain...nung wala pang cable) at HBO lang ako nanonood ng pelikula, ngayon may mga pirated DVDs (gagradweyt na ata ako ng college bago kami magkaroon ng DVD player...) na ako, at kasalukuyang nanonood ng pelikula mapa-streaming o torrent...dalawa-tatlong palabas isang araw.

Pero hindi naman ako maituturing na cineaste...dahil pag naligaw ako sa isang kumpol ng mga bona fideng cineaste, unti-unti akong iisod papalabas sa pag-uusap nila...dahil hindi ko pa napapanood ang The Godfather...hindi ko pa napapanood ang Casablanca...ang Fight Club...mangilan-ngilan lang na Oscar-winning at Oscar-nominated movies ang napanood ko...at sa dami ng pelikulang nagawa mula sa pinaka-unang pelikulang nagawa (akshully hindi ko rin alam kung ano 'yun), mukhang kahit habambuhay akong nakatunganga sa TV para isa-isahin 'yun ay hindi ko mauubos ang listahang 'yun.

Eniwei...bakit ko nga ba sinimulan itong listahang ito...

Ang gusto ko lang namang maisulat ay ito...

Sa tatlong taon kong paglalagi sa loob ng sinehan, napagtanto ko ang mga sumusunod na bagay:

1. Lahat ng pelikula ay may pinipiling panahon at pagkakataon. Hindi lahat ng pelikulang lumalabas ay dapat panoorin kaagad...kailangan nilang kumita, pero hindi laging kung kailan siya pinapalabas sa sinehan siya kailangang panoorin.

2. Dahil doon, lalabas lang ang tunay na entertainment value ng isang pelikula pag pinanood mo siya sa tamang panahon.

3. Namimili rin ang mga pelikula...may mga pelikulang kailanman ay hindi mo mapapanood dahil hindi ka nababagay sa kanila...mas gusto ko siyang tignan sa ganoong paraan kesa yung kabaliktaran.

4. Merong mga pelikulang nangangailangan ng tsibog para ma-enjoy mo. Merong mga pelikulang naghahanap ng alat, ng tamis, o ng sopdrinks. Merong mga pelikulang mas okey na panoorin mo nang walang kinakain.

5. Merong mga pelikulang naghahanap ng ambience. Maaaring sa sinehan mo siya dapat panoorin...merong mga pelikulang gustong panoorin mo siya sa Greenbelt, merong mga pelikulang okey lang sa SM. Merong mga pelikulang bagay panoorin sa PC, merong mga pelikulang bagay panoorin sa TV habang nasa sopa ka't nakapatay ang ilaw...nakaukilkil na sa isip ko na ang Harry Potter, para ma-enjoy ko sa TV, kailangang panoorin ko siya nang gabi, habang umuulan at nakapatay ang ilaw...naka-upo sa sopang napapalibutan ng unan...Aking experience lang naman 'yun.

6. Ang panonood sa loob ng sine ay hindi nalilimit sa pelikula. Lahat ng bagay na may kinalaman sa pagpasok mo sa loob ng sinehan ay makatutulong, o makakasama, sa panonood mo ng sine. May mga panahon na kinakailangan mo ng barkadang sasama sa 'yo. May mga panahong mas gusto mong isa lang ang kasama mo. May mga panahong mas nanaisin mong mag-isa. Merong mga panahon na makakapanood ka nang may kasama pero hindi mo ma-enjoy ang pelikula sa kaiisip kung pareho kayo ng iniisip tungkol sa pelikulang pinanood ninyo...o kung nag-eenjoy ba siyang kasama ka o napipilitan lang siya. Merong mga panahong mag-isa ka pero na-enjoy mo ang pelikula dahil kahit hindi mo kilala ang mga kasama mo, sabay-sabay kayong tumatawa...at minsan nakakadagdag yung stray na overreaction ng mga tao (may naranasan akong habang nanonood kami ng Inception, may napapalakpak sa sobrang excitement...yung isa pa e nung nanood ako ng The Hangover 2, may foreigner na ulitimong pagbanggit ng P.F. Chang's e napatawa siya...I mean...what the fuck, 'di ba? Pero trip niya e...).

7. Na kapag tinawag ka ng pelikula ay dapat hindi mo siya tinatanggihan...Pag lumabas ang pamagat ng pelikula sa isip mo at hindi ka niya pinapakawalan...ibig sabihin nun kailangan mo siyang panoorin...kahit minsan ay lalabas ka ng sinehan na disappointed...yun ay kung pinagkagastusan mo siya. Hindi naman kailangang kasalukuyang palabas ang pelikula...ang kailangan lang ay tinawag ka ng pelikula...

Pero siyempre, tulad ng maraming bagay ay sa akin lang naman siya applicable...dahil meron naman akong mga sariling biases tungkol sa panonood ng pelikula (dati hindi ako manonood ng blockbuster na pelikula hangga't hindi ito desisyon ng mga kaibigan...in fairness naman...dapat hindi ako manonood ng X-Men: First Class...pero hindi ko makikilala si Michael Fassbender kundi dahil sa pelikulang 'yon...hindi sa hindi ko pa siya napanood dati...pero hindi ko maitatanim ang pangalan niya sa utak ko kundi dahil sa pelikulang 'yun), at baka dahil hindi naman flourishing ang aking social life outside the office kaya lagi na lang ako nanonood ng pelikula, pero ayun...gusto ko lang siguro maging mas-open ang mga tao pagdating sa pelikula't hindi sila nalilimit sa kung anong nilalabas sa sinehan...lalu na dito sa Pilipinas...dahil talagang napakakonti ng palabas na inilalabas dito kung ihahambing sa ibang bansa...ayun...Pero dahil wala namang nagbabasa nito...hwell...hwekhwekhwek.

If They Were Birds

2011-07-08T19:58:00.003+08:00

If people have feathered fluttery equivalents...I'd be a gentoo penguin...all my friends, birds with wings instead of fins. They'll all fly away somewhere, see things, and when they come back I will not recognize them.

I, on the other hand, stay the same, fishing around the same area.

The Awkward Acquaintance Squint-Down

2011-07-06T22:34:00.002+08:00

At hindi man lang stare-down 'di ba?

me: *tigil lakad* *tilt head* *squint* *points with finger*

acquaintance: *squint* *points with cellphone*

me: *lakad papalapit* *squint*

acquaintance: *squint* *tilt head* (name of school)

me: ya

acquaintance: the newspaper

me: ya...*slow wave* hi...

bye *walk away*

Now what just happened there?

Ako man hindi ko alam. Sa katunayan nakikita ko na ang orange shirt niyang bumabandera mula nung nakapila ako bago pumasok ng sinehan...at alam kong kilala ko siya...actually, naaalala ko ang pangalan niya. Siya na'ng may sikat na kapatid. Ngunit nakikini-kinita kong nangyari sa pagitan ng 'hi' at 'bye' ko ay ang sandamakmak na subtext na tumatakbo sa utak ko. Una na yung awkwardness na nagkabungguan, pangalawa, kung itutuloy man ang pag-uusap, paano siya magsisimula? Sa "kamusta na?" Base sa pagsusuri ng aking brain cells, yun ang greeting via reflex...ang "kamusta na." Apparently nag-short circuit ang aking brain cells sa paghalukay ng nararapat na sabihin...dahil hindi ako usually ang nagsasabi ng "kamusta na" pag may nakakabunggo akong dati kong kilala...hinahayaan ko lang silang manguna...pero dahil siguro pareho kami ng uri ng tao nitong taong ito--meaning kami yung tipo ng taong hindi nangangamusta--ayun...

Bakit ko kailangang i-blog?

Dahil makalipas ang isang segundo matapos akong lumayas, nabagabag ako sa kawirduhan ng nangyari pero hindi magawa ng paang tumigil at bumalik dahil kung babalik man ako e hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin ko. Oo, nababagabag ako dahil iniisip ko kung ano ang mangyayari kung may nakabunggo na naman ako...say...teacher o dating kaibigang medyo naka-close...

Actually, matagal na akong fascinated sa phenomenon na 'yan...pero hanggang fascination lang at hindi ko pa rin alam kung ano ang protocol...yung feeling ni Tenoch at ni Julio nung magkabanggaan sila sa kalsada nung papunta si Julio sa dentista...

Kailangan ko lang mapatawad ang aking sarili sa nangyaring 'yun...at alam kong mangyayari na naman 'yun...dahil nangyari na sa 'kin 'yun nung Pasko...at nangyari na naman ngayon...Sana alam ko na kung ano ang gagawin sa susunod...Hais.

Why I'm Not

2011-06-23T17:44:00.002+08:00

I don't think I can write.

I've forgotten why I used to.

I don't remember the joy I get from it anymore.

I was told that if there was one thing I'd do well, it'd be writing.

I guess I'm already too stupid and self-absorbed to find reason to do it.

I don't think self-editing--the way I do it--helps.

I don't know why I'm doing this either.

Taking Pictures

2011-06-20T00:45:00.004+08:00

...the hardest thing about taking pictures is choosing between capturing a memorable moment for posterity or being part of it. taking pictures of people in mid laugh, or people crying, or the rare secret doting glance is the most mind-blowing, ego-feeding, pulse-racing, cheeky-grin-evoking thing, but in the process, sometimes you find people laughing at a punchline you should have heard...or when a dulled noise shakes you from your photographic rabbit hole, only to find out later that the ruckus was a shout of congratulations to your best friend proposing to your ex-girlfriend, from whom you haven't really moved on. okay, maybe not that...but there are things that slip...that flutter away when you have been working hard on making the very same things more tangible, much easier to access in the future. it is quite rare that moments last a long time...at least long enough to get your wits about you to grab a camera, aim, and shoot...in the digital age, much harder if the moment is fleeting, and you have to wait for your camera to go through the necessary whirs and whizzes before it says 'yep, you can take a picture now.' i lost a lot of moments that way...

...so what's it going to be, then? what to choose?

I Feel Empty

2011-06-18T21:31:00.000+08:00

I'm Being Childish

2011-06-12T23:53:00.001+08:00

...Chissakes dude...you're 25. Stop acting like a child...think of grown up things...think grown-up things...

First Time Uli

2011-06-12T00:10:00.003+08:00

Siguro bukas babaguhin ko na ang template mo Blogger...kaso lang wala pa akong naiisip na design...

...Nabo-bore na rin ako sa Facebook. Siguro nga ito na ang pangitain na kailangan ko nang mag-isip ng bagong template para sa 'yo at kay Multiply. Palakpak ka naman.

-0-

Simula nung nanggaling ako ng Cebu, parang lagi na lang akong nagkakaroon ng out-of-body experience. Hindi ko alam kung bakit...basta ang alam ko ginagalaw ng kamay ko yung mouse, nagtatayp ako sa keyboard, may binabasa ako...pero lutang lang. Naiwan ko ata kaluluwa ko nung lumipad kami mula Cebu...siya, ayaw niya pang umalis...Sa katunayan, kahit yung utak ko, ayaw umalis ng Cebu...pag nangyari nga lang na magpaiwan siya...siyempre hindi gagana ang katawan ko...kaya walang choice 'di ba?

Siyempre ngayon ako aamin na pride lang ang humahatak sa 'kin sa lugar na 'yon. Sa pag-iisip na conspiracy ang lahat ng bagay, at sa loob ng maraming buwan ay kaya na nilang i-assess ang quirks ng bawat isa para i-encourage na umalis na lang imbes na sila ang magpaalis...o pwedeng praning din lang ako. Siyempre praning lang ako...pero may nudging feeling lang naman...na ganoon nga.

Siguro kailangan ko lang maghanap ng bonggang-bonggang inspirasyon...dahil yung mga nagiging inspirasyon ko e nuknukan lang talaga ng swerte. Biruin mo 'yun? Si Michael Palin? Tanggap lang siya nang tanggap ng trabaho sa BBC, tapos nahahatak lang siya ni Terry Jones dahil sabi niya package deal sila...tapos ngayon knighted na siya't rubbing elbows with the Queen, and to top it off...nakaka-ikot pa siya ng mundo.

Meron talagang mga taong sinuswerte...siguro nga kailangan ko nang iwaksi ang stigma sa 'kin ng mga rags-to-riches stories...dahil sa kanila ako makakapulot ng aral...

Pero may tatlong taon ko nang hindi sinubukang lumaban...at dahil sa pagkaupos ng pangarap ko dati sa bawat taon na naglagi ako dun...lumaban man ako...hindi ko na alam kung ano ang ipaglalaban ko.

-0-

Cebu isn't exactly what I expected it to be...although I think I've seen it in my dreams, and then I remember wondering to myself why I'm with people I don't know...I've seen Fort San Pedro in my dreams...close by was an Ang Dating Daan satellite chapter. I remember seeing Skywalk in my dreams as well...the part where the girl put her other leg on the ledge of the building...and the part where we had to sit on the plexiglass floor...the Sto. Nino Basilica, The Taoist Temple, our Tuesday mishap...all of it...I should take the effort to write my dreams down...

Pero yun nga...hindi ko inaasahan na 'yun ang makikita ko sa Cebu...I was thinking quaint...pero urbanized na pala talaga siya...Marigondon was like a wrong turn at dirt road in Laguna. Still, nothing beats the view going to Baler...and the stars I've seen at Real...was it Real or Infanta? I forget...But I've never seen the night sky the way I've seen it in Quezon again.

-0-

I sound like a douche when I blog in English. Lately, Facebook has been doing that to me...so flashy and ...and...I don't know...I sound really douchey...like I do right now...I should be banned from writing or speaking in this language...I have got to have a different second language...Maybe I'll learn Chavacano for a change...at least it's got a little Spanish in it...

...Recently I've been thinking that I'd make a good polyglot...accents and all...I sort of am failing miserably in the animation department...That never really took off. I don't think it ever will...because I'm lazy...I don't have a good eye for things...so I can't really take pictures for a living.

If I learned new languages though...what would I do with them?

Since I'm bored with Facebook...I think I'll try learning a new language...and exercise...But first...I've got to get out of there...

in case you don't know

2011-05-16T22:02:00.004+08:00

Rule of thumb.

...Don't invite me, just because you think you might offend me, if you don't want me there. If you think it's polite...I think it's ruder than telling me straight that you don't want my company...not that THAT isn't rude, but at least there are better ways...accidentally having me with you isn't one of them, though. I don't like awkward silences and censored conversations...in case you don't know, my imagination's not as dense as you think it is. So please...spare yourself the humiliation and don't do that.

Thank you.

Nakatitig sa Keyboard

2011-04-27T21:18:00.003+08:00

Gusto kong magsulat nang mahaba, pero pagod na ako. Ayoko nang bumalik dun, pero dahil sa mga pangyayari, hindi pwedeng umalis.

Gusto ko na talagang umalis. Gusto kong makalimutan ang mga mukha't pangalan ng mga taong nakikita ko araw-araw...kundi lang dahil sa pangangailangan aalisin ko na't kakalimutan kong nangyari pa sa talambuhay ko ang dalawang taon na nilagi ko dun.

Masayang Balita!

2011-04-18T18:43:00.004+08:00

Makalipas ang maraming taon! Aba! Blogger. Sa kagustuhan kong lumayu-layo sa fezbowk ngayon ay sa iyo ko ipapamalita ang isa sa mga pinakanakakatuwang balitang maibabalita ko sa kasalukuyan! O 'di ba? For a change, happy!

Nitong nakaraang dalawang araw ay may nag-iwan na naman ng kuting sa bahay namin sa pag-aakalang tumatanggap kami ng mga inabandunang pusa. Impernez, kung hindi naman marami ang amingkasalukuyang alaga e gagawin naman namin 'yun...nga lang...anim ang pusa namin dito...

Eniwei...sa kauna-unahang pagkakataon e nakalabit ang puso ng aking nanay, at ako ay naatasang buhayin ang nasabing kuting...pero siyempre, kailangan ng paraan para mapakain siya. So eto na nga...siyempre hindi ko alam kung paano dahil wala naman kaming feeding bottle para sa pusa...so ang solusyon...bilhan siya ng feeding bottle.

At bilang ngayong semana santa ay ang aking naging panata ay ang mag-abstain mula sa Cityville at ang mag-exercise, dahil may malapit (relatively) na veterinary clinic sa amin, nagpasiya akong lakarin ang nasabing veterinary clinic. Hindi ito lakad tindahan sa kanto a...ang paglalakad na ito ay parang paglalakad mula EDSA papuntang Buendia via Ayala, tapos babalik ka uli ng EDSA papuntang Arnaiz.

Alam ko...hindi biro 'yun...pero dahil ginawa ko naman siya dati nung naghahanap ako ng trabaho...bakit hindi 'di ba?

So ayun na nga...Since nasa kabilang subdivision ang nasabing veterinary clinic, inisip kong dumaan sa lagusang nagkukunekta sa aming subdivision papunta sa kanila...at bilang mahabang lakaran 'yun, aba! Kailangang maghanda! So nagsuot ako ng jogging pants at rubber shoes.

At hindi dun natatapos ang paghahanda! Nagstretching ako! *stretch! stretch!*

At tapos nun, nagbaon ako ng bimpong pampunas ng pawis at matapos maibulsa ang karampatang pambayad sa feeding bottle, ako'y naglakad alang-alang sa maliit na buhay na iniatas sa akin ni inay.

So ayun nga.

Nung umabot ako sa gate, may nakapaskil na tarpaulin...nakalagay dun

Starting March 31, 2011, Pedestrians, Motorcycles, Bicycles are prohibited to enter. Bukas naman yung gate. May nakaharang lang na...ehm...basta yung parang itinataas lang, tapos may nakabantay na guard. Tinignan ko ang kabilang village, tapos tinignan ko yung guard...tapos tinignan ko uli yung kabilang village...tapos tinanong ko si manong "Hindi na po talaga pwede?"

Tinanong ng guard kung saan ako pupunta, tapos sinagot ko kung saan ako pupunta. Nervous laugh lang si kuya at itinuro ang trapal...so nakasimangot akong naglakad pabalik.

Hindi naman sa hindi ako makakarating sa nais kong puntahan, sadyang hindi lang conducive for healthy walking ang isa pang ruta papunta dun sapagkat sa west service road ang daan dun...Meaning...(1) maraming sasakyan at mausok at (2) hwell...hindi ako willing maglakad dun...period. Hwekhwekhwek.

Eniwei...maglalakad na sana ako papalabas ng subdivision namin nang may tumigil na tricycle sa may kalagitnaan ng aking paglalakad...tapos siyempre nag-jeep na lang ako papunta sa kabilang subdivision. Pero mula sa bungad ng subdivision ay naglakad na ako...hindi naman sa malayo siya mula sa labasan, pero okei na rin na pang-exercise gawang maglalakad din naman ako palabas.

Buti na lang mabait yung mga tao sa veterinary clinic, at awa ng diyos meron silang feeding bottle na hindi P280 ang halaga...dahil kahit kasusweldo pa lang ay wala na talaga akong pera :(. Eniwei, ayun nga, nakabili ako ng feeding bottle :D. Ayun.

Matapos akong maka-uwi at makabili ng Bear Brand para kay kuting...(although sabi ng internet ay hindi pwedeng painumin ang bagong panganak na kuting ng human milk...mahal ang kmr...:() nagsimula na akong maghanda para sa pagpapakain sa kanya...

Hindi madaling magpakain ng kuting...lalu na kung hindi napipindot yung bote...yung unang subok ko...siguro may sampung minuto kong pinipilit na uminom yung kuting...ayaw talaga...so sinukuan ko siya...hwekhwekhwek...hwell parang ganun...pumasok ako para tignan sa internet kung pa'no magpainom ng gatas sa kuting...siyempre marami akong patakarang hindi sinunod...mula sa gatas na paiinumin hanggang sa paraan ng paghawak...impernez naman nung susunod na sinubukan ko siyang painumin, matiwasay siyang uminom mula sa bote at ayun...ang hindi ko nga lang magawa ay yung padumihin siya...dahil hindi ko alam kung kailan niya gustong dumumi...pero yung susunod na pakain ko sa kanya ay 8:30...tapos nun 10:30...so on and so forth. yun ay kung susundin ko 'yung pattern na 'yun...siyempre...sana naman tulungan ako ng mga magulang ko at pakainin din nila yung kuting dahil may trabaho na ako bukas at kailangang sa loob siguro ng dalawang linggo ay ganoon ang schedule niya...:(...pero at lis alam kong pede na akong magpakain ng kuting...at siguro isusunod ko na ang pagpapaligo sa kanya gamit ang antibacterial soap :)...sana lang ay mahalin din siya ng mga kasalukuyang pusa...dahil usually, kapag may dumarating na bagong pusa, isa-isa silang nag-aalisan eh...:( sana naman hindi...

Iniisip ko na nga rin minsan na magtayo ng cat colony...sabi nila maganda daw 'yun para sa neighborhood dahil sila namamahala sa mga daga...pero siyempre pag nagtayo ka nun, kailangan ng maraming bagay: (1) pagkain, (2) schedule of activities para sa mga pusa, (3) regular vet, (4) pakyut powers para manghingi ng donations.

Iniisip ko rin kung ano ang mangyayari sa cat colony pag wala na ako :(. Siyempre masyado namang forward thinking 'yun, pero ayun...Pero kung nanaisin ko naman, mangyayari 'di ba? Pero siyampre pinipigilan ako ng takot...pero ayun...Sana tumatag lang ang loob ko para sa mga bagay na ganyan...:(

Bakit Ganun 'No?

2011-04-17T22:31:00.003+08:00

Simple lang ang buhay pero kailangang guluhin ng ibang tao?

Meron talagang mga taong magulong kausap at gustung-gustong magulo ang mundo nila ano?

Ako ayoko e...

Ganito Ko Na Lang Siya Sisimulan...

2011-03-07T21:58:00.003+08:00

Maliban sa allergies ko, meron pang isang phenomenon na nangyayari ng mga ganitong panahon...

...na-confine na naman si nanay. At as usual, errand girl na naman ako. Pero hindi 'yun ang aking irereklamo ngayon, kundi ang dahilan kung bakit siya nasa ospital.

Ganito kasi 'yon.

Nung Biyernes ng hapon, nakatanggap ako ng text galing sa tita ko na nagsusuka daw si mama buong araw. At ayun nga...dumating ako ng bahay na may tatlong babaeng may kanya-kanyang opinyon sa kung anong tamang hakbang na gagawin sa kalagayan ng nanay ko...kung maigi-igi lang ang nanay ko...malamang nakisama na siya sa kaguluhang 'yon. Ako pa man din ay taong hind mahilig sa magulong kaisipan...kaya kung ano na lang yung una't pinakamadaling gawin, yun na lang ang sinunod ko...dahil tinanong din naman ako kung ano raw ang sa tingin ko ay tama...hwekhwekhwek. Ang gulu-gulo nila...pweh.

Eniwei. Ayun na nga. Dinala na ang nanay ko sa Paranaque Doctors at tulad ng inaasahan ay na-confine siya. Unang reaksyon ng aking ama nang siya'y masabihan ay pagkabugnot (as always)...dahil ilang araw na naman ng pahirapan ito...na siya nga namang nangyari.

Wala na sa 'kin yung maglakad-lakad ng mga papeles na kung siyang ako lang ang natatanging element na kinakailangan ay madali lang...pero hindi. Kailangan kong maghintay ng pirma ng accounting office head ng pinagtatrabahuan ng nanay ko para sa Philhealth form niya, na tulad nung nakaraang nagpunta ako roon ay wala rin yung dapat na pumirma...apparently, hindi pa pala nila inaapply yung Philhealth ng nanay ko kahit na tatlong taon na siyang nagtatrabaho dun...FTW 'di ba? Ganunpaman, binigyan naman nila siya ng health card na sooobrang laking tulong. Quits lang. Tapos imbes na ako ang naglakad nung papeles para sa Philhealth ay yung isang empleyado na lang yung nag-offer...so ayun. Pero wala talaga sana sa 'kin 'yun. Siguro kahit nakakapagod, mas gugustuhin ko 'yun kesa naka-tengga ako sa ospital at naghihintay ng utos ni nanay.

Kahit ganun-ganun 'yun e okey lang din sa 'kin yung idiosyncrasies ni nanay...lalu na pag nasa ospital siya. Okey lang yung inuutusan akong gumawa ng mga bagay na kahit alam kong mali e dahil may sakit, para lumuwang lang ang loob nung maysakit.

Ang hindi okey sa 'kin e yung malalaman kong lahat ng 'yon kailangan kong maranasan dahil sa katangahan ng isang tao...kaya ito...magsusulat ako ng lableter para sa 'yo.

Ehem...

Dear Mamang Botin na Mukhang Congressman,

Nais ko lamang sabihin sa inyo na hindi katanggap-tanggap sa akin ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Dahil sa kapalaluan mo ay (1) na-confine ang nanay ko at (2) nawala ang mga araw na dapat nagpapahinga hindi lang ako kundi buong pamilya ko.

Hindi nakakatuwang magitla sa gitna ng umaga ng pagdalaw mo sa nanay ko para lang sabihin sa kanya na manatili sa ospital dahil hindi mo siya madadalaw kinabukasan dahil out of town ka. Dalawang beses mong sinabi 'yun. Walanjok...nung narinig ko 'yun alam ko nang hindi ako matutuwa sa mga susunod na araw.

Hindi nakakatuwang sabihing darating ka ng alas tres ng hapon ngayong hindi ka darating sa oras.

Hindi nakatutuwang marinig ang Kenny G mong ringtone sa gitna ng pagpapaliwanag mo sa nanay ko kung ano ang diagnosis mo sa mga test na ginawa sa kanya nung nakaraang dalawang araw. Idaragdag ko na hindi rin nakakatuwang makitang sagutin mo yung telepono habang binibigay mo yung diagnosis mo. Loudspeaker pa.

Hindi ka rin nakakatuwang magbigay ng paliwanag dahil ang tanging naintindihan ko lang sa mga sinabi mo ay 'kwan.' Ang 'kwan' ay isang salitang hindi nakatutuwang marinig sa duktor...ngayon ko lang na-realize 'yun...lalu na kung hindi siya silence filler...ginawa mo siyang medical term, manong.

Hindi rin nakakatuwa na parang sagabal sa buhay mo ang pagdalaw sa nanay ko, dahil panay ang pagmamadali mo sa tuwing dinadalaw mo siya. Dalawang beses lang 'yun, at hindi ka man lang naging mahinahon.

O sige natawa ako nung narinig ko yung 'pooleeps.' Linsyak. Nung narinig kong sinabi mo 'yun, alam kong nagsiswiming lang sa utak ko yung salitang 'yun...napabaling ako sa tatay ko't binulong ko sa kanya, "polyps 'yung ibig sabihin niya 'no?" Baka nga yun ang tinuro ng teacher mo sa 'yo. Wala na akong magagawa 'dun.

At ang pinaka hindi nakakatuwang marinig ay yung sabihin mo para marinig namin at marinig ng kahati ng nanay ko sa kwarto na "A, wala ka namang UTI...prinescriban kita ng gamot for UTI nung Thursday? A, so nagkamali pala tayo dun."

Manong, alam mo...sa mga katagang 'yan na binitawan mo, pwede kang kasuhan ng medical malpractice. Buti na lang sinalo na halos lahat nung health card ng nanay ko, kung hindi...tutusukin ko ng lansetang may kalawang 'yang tiyan mo hanggang sa magslide palabas ang apdo mo. Hindi ka talaga nakakatuwa.

Marinig man ng mga kapitbahay namin sa kwarto ang inis naming tatlo sa mga nangyari kanina, hindi magbabago ang opinyon namin tungkol sa inyo. Manong...hindi ka na namin pagkakatiwalaan...pramis.

So ayun...ang nangyari sa weekend ko...naubos nang dahil sa pagwawasiwas ng isang tao.

A Phase

2011-03-01T16:03:00.004+08:00

For a while I've been attached to Stars's Your Ex-Lover Is Dead...

Just recently somebody booted me out of Facebook friendship. I may know why, but the haste was what startled me. Of course, it still left me asking why...and since I would have no idea, the safest I could assume is that this person has deactivated her account. If I were to be a bit bonkers then I'd say I'm the only one left out. I've noticed that a few others have actually...sort of ignored me...though, you know...I'd only be assuming things...but if my assumptions were correct, then...then I've nothing else to say...

Problem is how I'd act around them.

Me going through this again...but it's the first time I've actually written it down. Maybe I've written it down somewhere a few times...but never as forthrightly. When I felt like something's awry...I've always chosen to pretend like it never crossed my mind, and maybe everything will be sorted out if I waited. But this environment I'm in...I've learned, is an environment that expects people to get hints. It's never been like this before. It's evolved into it somehow...and every day it gets tiring.

I realize that friendship is a phase. Very few last, and many just fade away.

I've had really close friends in grade school...I've had lunch mates...some of their names I've already forgotten. Maybe this, I don't know, misunderstanding is something that will be fixed in time...maybe tomorrow...maybe it's something that will just fade...it's one of the reasons why I never wanted to open an account in the first place...one of the reasons why I left Friendster.

I've been wanting, for two years, to just separate myself from everything I know, start from scratch, and build something better...for some reason, the-powers-that-be're working hard on not letting me leave. I'm still wishing they'd let me.

It's not easy to forget if I'd have to deal with the things I want to forget every day. I just want to leave.

I want to leave...badly.

Taludturan

2011-02-24T20:54:00.002+08:00

(Hindi ko na maalala kung kailan ko ito isinulat...medyo naguguluhan na nga ako sa diwa nito...pero naaalala ko yung gusto kong sabihin...sa pagkakaalam ko nga lang, hindi na ako ganito magsulat ngayon...sa makat'wid...hindi na ako gaanong nagsusulat. Period)

Sukat.

Sa bawat manunulat na bihasa sa kanyang larangan, lahat ng obrang sumisirit sa kalingkingan ng panulat ay may sukat.

Titik, salita, parirala, pangungusap, talata.

Lahat may sukat.

Mga dingding na nagkukulong sa waldas na kathang isip.

Kinukulong—kinakahon ang daluyan ng kathang isip.

Kung walang sukat…mahihilaw ang obra.

Tulad na lamang ng mga tula. Nakarinig ka na ba ng tulang masakit ang daplis sa taenga? Parang murang idinudura sa mukha ng tao?

Matatanggap mo nga bang tula ang isang likhang pampanitikang simpayak ng “Bawal umihi dito putanginamo gago?”

Hilaw.

Waldas.

Walang pinatunguhan.

Mayroon kang bagay na nais iparating sa iba

Ngunit ano’ng saysay ng tula kung para lamang itong problemang binabasa sa librong artmetik?

Tuldukan?

Yun na yon.

Lahat ng tula, may tugma man o wala, may daloy.

May tibok.

Tibok.

Bawat pagbagsak ng pantig, tibok. Tinitibok ng tula ang bawat pantig. Iba man ang nagbibigkas ng tula, sa manunulat…may tibok pa rin ang tula. Iisa ang daloy.

-0-

Ang tuluyan ma’y iisa rin ang daloy.

Parang alon na kumakayod sa dalampasigan.

Iisa ang daloy ng kathang isip, at ang mga salitang gumuguhit sa papel. Hindi ba’t ang pagkakasunud-sunod ng mga salita sa isang pangungusap ay gawa rin ng mundong ginagalawan ng pag-iisip ng maylikha nito? Naaayon sa paraan ng pag-iisip ang pagbagsak ng bawat titik sa makinilya.

Sukat.

Iisa ang manunulat at ang mga salita.

Iisa ang diwa ng kathang isip at ang nakaguhit sa papel.

Iisa ang alon at ang iniwang palatandaan nito sa buhangin.

Iisa.

Iisa ang kilos ng tao.

Parang taludturang may tugma.

Parang tuluyang umiikot sa mundo ng manunulat.

-0-

Bawat tao’y kumikilos sa sukat na itinakda sa kani-kanilang sarili. May dingding na humaharang sa pagkamulat.

Sabihin mang mulat, may dingding pa ring kumakahon sa paglalarawan ng ‘pagkamulat’.

Pag natibag ang dingding na bumabahay sa tao…

Hindi mabubuo ang tao.

Walang kaisipang bumubuo sa pagkatao ng tao.

Walang paniniwala.

Walang paninindigan.

Wala.

Waldas.

Walang patutunguhan.

-0-

Tulad ng buhay ng tao ang taludturang may tugma, may sukat, may kaisipang nag-uugnay sa mga salitang sumisirit sa dulo ng panulat. Mga salitang ‘di dapat basta-bastang pinapakawalan at hinihirang na panitikan…buhay na ‘di basta-bastang pinapakawalan at hinihirang na pagpapakatao. Maging ang tao may sinusundang tugma, sukat at kaisipang bumubuo sa kanyang buhay…kung mawawala ang tibok…mawawala ang pagiging buhay ng buhay.

I Wonder...

2011-02-23T21:19:00.002+08:00

...If I'm feeling really down, would someone be there?

Siyempre, lagi kang nandyan Blogger. Hwekhwekhwek.

Anung Nangyayari?

2011-02-18T22:50:00.002+08:00

Hello Blogger,

Magtatatlong taon na ako sa trabaho ko ngayon...at hindi ko alam kung meron bang kinalaman ang pananatili ko doon sa kasalukuyang kalagayan ng kalusugan ko. Nung dumating ako, okey naman ako. Nanggaling ako sa lugar na gusto ko sana pero dahil sa tawag ng pangangailangan ay nagawa kong iwan 'yun para sa trabahong magbibigay sa 'kin ng pera sa lalung madaling panahon.

Makalipas ang una kong taon, lumabas ang allergies. Hindi naman grabe. Siguro sa contact lang sa alikabok. Tapos nawala naman siya kaagad na walang gamot na ginagamit. Tapos nun okey na.

Pangalawang taon ko, lumabas ang matinding allergy. Nalaman kong allergic ako sa maraming bagay, at meron na akong prescription para sa mga kating maaaring lumabas kung saka-sakaling lumabas sila uli. Binigyan rin ako ng steroidal medicine sa sandaling panahon. Tapos nun meron na ring mga nangyayaring hindi ko alam kung bakit.

Ngayong taon, dumating na naman ang allergies, pero hindi kasing grabe nung nakaraang taon, pero meron na akong pins and needles na nararamdaman. Tinigil ko na muna ang paglalaro ng computer. Siguro makakadalawang buwan na ako. Bumili na rin ako ng wrist pads para sa mouse at sa keyboard. In fairness naman, nakakatulong sila.

Pero hindi ko lang malaman kung bakit ganito ang dagsa ng mga nararamdaman ko ngayon. Sa pagkakaalam ko naman e hindi naman ito nararanasan ng ibang tao. At hindi ko alam kung may nakaranas na ng ganito. Ayun. Gusto ko lang magkaroon ng avenue para pagsabihan. Madalang ang na-dalaw dito at sa unang pagkakataon e pakiramdam ko na kahit nasa internet ako e hindi ko kinailangang mag-censor ng sinasabi ko. Alam kong nangako ako dati...alam kong madrama ang ginawa kong pangako dati...pero dito na lang talaga ako makakapagsulat ng ganito...maliban na lang sa MS Word at yung itago lang sa computer...

Alam ko, alam ko, kailangan kong magpakita sa duktor para sa mga bagay na ito...pero sa tuwing binabalak kong pumunta ng duktor, bigla na lang nawawala ang lahat at ayun. End of story. Sana nga lang hindi basta basta ang APE namin ngayon taon...

Gaaaaaarrrrghhh!!!

2011-02-11T23:28:00.003+08:00

Nais ko lang mag-rant...pasensya na Blogger...hindi na nga ako masyadong nagagawi, bad vibes pa ang dadalhin ko...

Kasi naman, nabigyan ng opportunity na gumawa ng bagay na medyo magugustuhan ko...tapos biglang may taong sisingit na gagalawin yung tinrabaho ko...yung feeling na gumawa ka ng thesis at biglang tinamaan ng virus ang computer mo...o kaya nangalahati ka na sa nobelang sinusulat mo tapos biglang may taong magpapatay ng computer gawang hindi mo pa nase-save yung ginawa mo...kahit hindi sinasadya...lalu na pag sinasadya...nakakapang-init ng ulo. Pero dahil hindi ko gustong masira ang pagkakaibigan namin...lecheng pagkakaibigan 'yan...e 'di pretend like it's nothing bilang kilala ko sila't kahit may ginawa silang kasalanan e hindi sila aamin at magdadahilan pa...kesyo sila ang subject at may lisensya silang tanggalin yung mga bagay na ayaw nila...minsan nakakainis...para kang dumadaan ng censor o kaya ng editor...yun bang natural na liligwakin yung ginawa mo?

Naalala ko noon, yung dalawang kaopisina ko, naghaharutan sila, tapos yung isa, medyo impish talaga, pinatay yung computer...e may ginagawang trabaho yung opismeyt ko...ayun...uminit ang ulo dahil uulitin niya yung ginawa niya...ganun yung feeling...

Siyempre naman may chance lang na minimal yung tinanggal nila, yung mga kamay-kamay na humaharang o kaya yung mga dead air...pero ayun...mukhang bukas ko pa malalaman kung anung pinaggagawa nila dun...

Ako ay...

2011-01-24T00:04:00.003+08:00

...Humihiling na may games na rin sa Multiply para dun na lang ako forever...letseng Fezbuk 'yan. Alas dose na gising pa 'ko. Pa'no na 'ko sa trabaho niyan??? At siyempre kasalanan ko pa rin naman 'di ba? Hwekhwekhwek.

Currently:
(1) Listening to Wang Leehom's 18 Martial Arts. He's no Usher, but I'd say he's more talented. Lintek ang CV nitong mamang ito kaya walang tatabla! Hwekhwekhwek.
(2) Contemplating writing. Dalawa't kalahating taon nang nakatengga ang aking proverbial panulat at hindi ko alam kung ano na ang species ng language na gagamitin ko sa tagal na panahong hindi ko pinilit ang sariling i-exercise ang aking utak...
(3) Contemplating drawing. And I should...magandang exercise sana para sa 'kin yung gawin yung matagal nang nirerequest sa 'kin nung dati kong primary editor since paalis na siya. Hwekhwekhwek. Ngayon kung hindi lang ako tatamarin...hwekhwekhwek. Hihingin ko pa pala yung mga dibiding hiniram nila sa 'kin...baka makalimutan pa't baka 'di tulad nung iba kong opismeyt e baka hindi na kami magkita ever in our lives. Hwekhwekhwek.

NLAMEEEEG

2011-01-17T22:38:00.003+08:00

Habang naga-upload ako ng mga litrato sa kabila, ako ay magba-blog. Hwekhwekhwek.

Unang blog ng 2011 at wala akong matinong sasabihin kundi malamig ang panahon at kung 'di natin nababalitaang bumabaha sa disyerto ay may sinusunog na mga tao...oo...the world just got scarier, at sa mga balitang ganito...yung bumabaha sa disyerto, mapapaisip ka nga naman kung merong mangyayari pagdating ng December 21, 2012.

Habang papalapit ang panahong 'yun e unti-unting kumakati ang aking curiosity. Hwekhwekhwek. Heiniwei...kakaiba naman itong astrologers natin ngayon...kung kailang alam nilang magugunaw ang mundo ng 2012, saka lang nila sasabihin na may ikalabintatlong sign pala, at the whole time, lahat ng taong naniniwala sa horoscope e sumusunod sa maling mga predictions. Katuwa naman itong trip nila e 'no? Hwekhwekhwek. Heniwei.

Kagagaling ko lang sa outing. Swimming na naman na hindi ko pinagswimingan dahil umuubo ako't madali pa man ding magkalat ng sakit sa swimming pool. Hwekhwekhwek. Masaya naman siya kahit inulan kami. Maraming pagkain sa kakarampot na budget namin at may natira pang perang pan-Jollibee :D

Ispiking op Jollibee...nangyayari na nga ang kinutuban ko nung college ako...sinabi ko dati na papalo ng sandaan ang Chickenjoy at unti-unti nang magiging fine dining restaurant ang Jollibee...kanina lang bumili ako ng Chickenjoy value meal, at mula sa P83 ay P94 na siya...graaaaabeeeeeeeee. Dahil diyan...magiging luxury na naman ang Chickenjoy para sa 'kin. Hwekhwekhwek.

Kung tutuusin, kailan lang ba ako nakadalas kumain ng Chickenjoy? Nung college. Hwekhwekhwek. Pero natatandaan ko pa...may pitong taon lang 'yun, naabutan ko pa yung P56 na Chickenjoy value meal...at maluha-luha pa ako nung bumili dahil hindi siya swak sa pagba-budget ng baon ko. Hwekhwekhwek. Kung college ako siguro ngayon, kahit tumambay sa Jollibee na pa-fries-fries lang e hindi ko na magagawa...maswerte ka na rin palang mabuhay ng medyo mas maaga sa ngayon e 'no?

Naalala ko tuloy nung bata ako, ang kauna-unahang field trip na nasamahan ko e ang pagpunta sa Jollibee. Tinuruan kaming umorder ng hamburger (P15 pa dati, at wala nung kakaibang mayonnaise pero may ketchup pa ata 'yun at sibuyas)...dati kasi wala pa nung mga formula milk na nagmumutate sa genes ng mga bata para maging bibo, at Promil pa lang ata ang gatas na nagpopromote ng gifted child-ness. Hwekhwekhwek. Eniwei. Ayun. Gawang mahiyain pa ang mga bata dati, ayun, kailangan kaming turuang mag-order. In fairness naman, hindi siya naging epektib, dahil nung dating nasa A&W ako at gusto kong umorder ng rootbeer float, siguro nagpaikut-ikot pa ako sa may tapat nung kahera bago ako makabili. Hwekhwekhwek. (Siyempre nagpapaikut-ikot na rin itong mga pinagsasasbi...o pinagsususulat ko 'di ba? Hwekhwekhwek)

Ayun...eniwei...nilalamig pa rin ako...pero siyempre kailangang lubus-lubusin dahil pagdating malamang ng Pebrero e iinit na naman...langyang dati e October pa lang nararamdaman na yung laming, ito, matatapos na ang Disyembre naghihinta ka pang lumamig at nagpapaypay ka pa sa init...

The World Just Got Scarier

2010-12-31T00:03:00.004+08:00

Last day of the year...

...Nitong mga nakaraang taon, ang dahilan kung bakit gusto ko nang hindi mag-exist sa mundo ay ang dahilang hindi ko makita ang katuturan ng pag-exist...

...Itong 2010 nga lang...iba na ang dahilan ko. Nabigyan ko na ng pag-asa ang existence. 'Di na rin pala masama...gawang meron akong kinatutuwaang mga bagay na tulad ng Big Bang Theory (ambabaw, pero kanya-kanya lang 'di ba?), pero maraming nangyari ngayong taon na hindi ko malaman kung parang foreshadowing ng susunod na dalawang taon at kung bakit maaari na ngang magunaw ang mundo ng 2012.

Sa Pilipinas nga lang, kung anu-ano ang mga nangyari, yung holdapan sa may Luneta nung August. Yung pagpapalaya sa mga hininalaang maysala sa Vizconde massacre. Hindi ko rin naman sinasabing sila talaga ang maysala...pero dahil nga yung malaman mong kung hindi nga yung mga pinalaya yung maysala, e umaali-aligid lang pala yung taong/mga taong talagang gumawa this whole time...Naalala ko pa tuloy yung mga gunggong na nakasabay ko sa jeep na walang anu-anong nagkwento tungkol sa kaibigan nilang "buti sana kung rape lang...e may murder e...lusot na sana eh."

Tapos kaliwa't kanan ang sunog...gawang magbabagong taon at wala kami sa bahay...ang hilig pa man ding magpaputok ng sawa ng mga kapitbahay namin...tapos isama mo pa yung nakikikabit sila ng kuryente sa 'min...Tapos yung gift bomb nung isang araw.

Hindi ko na maiwasang matakot sa tuwing sumasakay ng bus. Kanina lang, o kagabi lang, hindi ko alam kung anung oras ako uuwi dahil baka umulit kung anong nangyari ilang taon na'ng nakalipas...sa Rizal Day bombing.

Nandun ako nun eh...bagamat medyo malayu-layu ako sa nangyari...yung thought na unang beses kong mag-commute papuntang Ayala nun, at sa mismong Petron station pa ako bumaba nun...iniisip ko na lang na wala na ako ngayon kung nagkataong sa maling oras ako dumating nun...

Huling araw ng taon at hindi ko maiwasang harapin ang darating na taon nang may pagaalinalangan.

Sabi ni Hsun Tzu/Xun Zi, "Human dispositions are detestable"...kaya sila nangangailangan ng "guidance"/"teacher" na magdadala sa kanila sa katuwiran...dagdag pa niya, ang consciousness ng taong ituwid ang sarili ay affirmation na pinanganak siyang buktot at makasarili. Naniniwala din si Hsun Tzu sa "tell me who your friends are and I'll tell you who you are." Naniniwala siya na ang tao ay kikilos ayon sa kilos ng mga taong pinili niyang samahan...na totoo naman din...

...Isipin mo na lang kung anung nature ng mga taong gumagawa ng ganoon ano? Kung anung klaseng environment ang nagturo sa kanila na tama ang gawin ang mga ganoon? Kaya inistress din ni Hsun Tzu na mariin dapat ang paglilinaw ng mga tawag sa mga bagay...to the point of obsessive compulsiveness dahil ang pagiging nit-picky ang siyang huhubog sa pinakadabes (hwekhwekhwek) na definition ng tama at para wala nang sanga-sangang iba't-ibang concept ng 'tama' (the irony, kasi habang gumagawa siya ng philosophy niya ay nagne-name-calling siya na mali yung ginawa ni ganito at tama ang ginawa ni ganito...hwekhwekhwek. eniwei).

Ayun...hwekhwekhwek.

So siyempre nagkaroon ng konting chorvang noeitol moment...pero ayun...ang nakakatawa lang dito kay Hsun Tzu e ang definition niya ng pinakadabes na mamumuno ng bansa. Ang sabi niya, ang pinaka-astig na mamumuno ay yung hindi masyadong naniningil ng buwis at yun bang kusang mamahalin siya ng mga tao at kusang mataas ang immigration rate ng kanyang bayan dahil sa awesomeness niya...as in hindi kailangan ng batas...dahil awesome na siyang tao...sa pagkakabasa ko...sa North Korea itinigil ang pagsingil ng buwis sa mga tao at libre ang lahat ng serbisyo...oo...libre ang edukasyon (99% literacy rate...alksd;lkfjadsifasdifhasdfbsadibf?!?!??!), health care, pabahay, pagkain...at nagagawa nila 'yun nang walang buwis...hindi ko nga lang alam kung paano...

Tapos parang merong 'cult following' ang presidente nito...so...ehm...*nervous laugh*...

Downfall nga lang niya yung sa mahigpit na pagpapatupad ng batas at ang focus sa militar...sabi ni Hsun Tzu e 'di maganda ang kahihinatnan ng mamumunong umaasa sa dalawang 'yun. So...ehm...medyo malabo...pero isipin mo...libreng edukasyon, pagkain, bahay, at health care? Meron kayang pulubi dun?

Pero in fairness...meron silang cartoon animation industry a...maraming North Koreans ang nag-contribute sa mga kilalang cartoons na pinapalabas sa America...may sanction nga lang pag binanggit kung sa alin-aling mga projects sila naaassign. Hwekhwekhwek. Karamihan sa mga animators ay lumalabas ng North Korea para bunuin yung mga project...kadalasan sa China o sa Singapore...at homaigad daw ang talent at kalidad ng trabahong nanggagaling dun (kita naman sa lahat ng mga nagha-hire ng Dr. Movie...hindi ko lang alam kung nakaka-subcon ang mga taga North Korea dun...pero posible...)...hindi sa mga animators mismo napupunta yung kinikita nila kundi dinidiretso sa gubyerno...pero kung libre lahat...quits lang halos...wala nga lang ehm...luxury living.

...Ayan na naman...ganunpaman...ayun...balik tayo sa Pilipinas...ayun...dahil sa usapang ganoon...tungkol sa animation...e gumaang ang pakiramdam ko...pero siguradong magkakaroon na naman ako ng kaba mamayang hatinggabi...

Hindi ko alam ang mangyayari sa 2011...maikli lang ang isang taon...pero kung sa loob ng sampung segundo e pwedeng maka-deliver ng message ang isang commercial, at kung ang isang salita e maaaring makapagpabago ng buhay o mood man lang ng isang tao...maraming pwedeng mangyari sa maikling panahon na 'yun...pero ang tanong, anung paano ka maghahanda para sa mga bagay na hindi mo alam kung ano at kung kailan darating... 'di ba?

Maraming Salamat Limewire

2010-11-03T18:45:00.002+08:00

Panahon na para magpaalam sa 'yo. Mabuti man ang iyong hangarin, ayon sa batas, hindi tama ang iyong ginagawa. Kaya kailangan mong mamaalam. Maraming salamat sa mga awitin at mga pelikulang naibahagi mo hindi lang sa akin kundi pati sa mundo. Nabigyan mo kami ng karapatang makarinig ng mga bagay na kung paiiralin ang naturingan nilang tama ay sadyang hindi na namin maririnig.

Paalam, Limewire, at maraming salamat.

Limewire

2000-2010

Bakit May 'Halaman' Sa Makabagong Slumbook

2010-10-25T22:40:00.004+08:00

Kanina nagkita-kita kami ng mga kaibigan ko nung high school, dala lang ng mga 'I miss you' na mga text at kung ano. Hwekhwekhwek.

Siyempre! Dahil yung mga kikitain ko ay mga kaibigan ko nung high school, nagdala ako ng autograph book. Hwekhwekhwek. Binigay nung ka-opisina ko dahi nag-bulk order siya. Krismas gip na daw niya 'yun at berdei gip at kung-anumang-okasyon gip niya na daw sa 'min 'yun. Tseh! Heniwei. Ayun na nga, dinala ko yung binili niya mula sa Witty Will Save The World Co. na slumbook. At ayun, si Miya ang una kong nabiktima. Impernez naman sa kanilang lahat, natuwa sila sa slumbook na 'yun. Hwekhwekhwek. Sinabi ko na rin sa kanila na intensyon kong ibigay sa kanila 'yun para sa pasko. Mukhang okey lang sa kanila kahit alam na nila...nga lang, mapapaaga ang pasko dahil si Aisza, ibinalita sa 'ming pupunta siya ng Singapore at dalawang taon siya dung nagbebenta ng mga pampalaki ng masel-masel sa katawan at mga food supplements.

Heniwei, bago mangyari ang lahat nang 'yun, e 'di siyempre pinuno ni Miya ang slumbook habang naghihintay kaming may dumating. Ayun, naalala ko sa panahong naghihintay kami e hindi ko man lang kinamusta si Miya tungkol sa kalagayan niya. May sakit kasi si Miya. Hindi naman sa pinilit niyang pumunta, dahil gusto niya naman talaga, pero ayun, saglit lang siya pwede sa labas. Meron daw siyang pabalik-balik na lagnat at mababa yung red at white blood cells niya. Nasabi lang ni Miya nung kumakain na kami. Ang nakakatuwa dun, si Sheena, kahit na hindi siya practicing nurse ay sinabihan si Miya kung ano ang dapat niyang gawin base sa binigay na impormasyon ni Miya. Hwekhwekhwek. Certified nurse si Sheena, pero PR ang trabaho niya ngayon. Hwekhwekhwek. Buhay nga naman ano?

Nung dumating si Olive, naghanap na kami ng makakainan...pero bago 'yun pumunta kami ng Clippers at nakinig sa mamang tuwang-tuwa naman sa page-expose sa pagbili niya sa condom (oo, may tinitinda palang condom sa loob ng Clippers) na nagpapahiwatig na may mangyayari mamayang gabi pero mukhang namang wala. BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA. 'Yang mga ganyan kuya hindi na pinagdidiskusyunan. Pag may mangyayari, mangyayari, at sa pagtanong mo sa sales lady kung hindi gumagana ang condom na tinitinda nila...kuya, hindi makina o batang mahinang kumain ang condom para paganahin ha. Diyos mio.

Ayun, so pagkatapos bumili ni Olive ng unan at matapos din naming maaliw sa iba't ibang hugis ng alkansya sa loob ng tindahang 'yun (pramis, meron silang rice cooker na alkansya) ay pumunta kami ng Chef d'Angelo para...umupo. Hwekhwekhwek. Nung una kasi sinabihan kami nung mga hinihintay namin na humanap na kami ng makakainan tapos nung pirmido na kami't pinupuno na ni Olive yung autograph book e biglang nag-text yung mga hinihintay namin na sa Sizzling Pepper Steak na lang kami. Hwekhwekhwek. E 'di siyempre, ang masasabi na lang namin sa accomodating na waitress ay "Sorry."

Matapos naming maghintay, dumating si Aisza at si Sheena, at umorder ng pagkain ay sinabi na ni Aisza na pupunta na siya ng Singapore at sa susunod na linggo na ang flight niya. Hwekhwekhwek. O 'di ba? Siyempre ako yung huling nakaalam dahil wala naman akong Facebook (Wala akong na-contribute sa kayamanan mo Mark Zuckerberg!!!! Hah!). Ayun, siyempre hinihikayat niya rin kaming pumunta dun. Siyempre dotdotdot lang ang sagot namin. Hwekhwekhwek. Ganunpaman ay ikinatuwa namin 'yun para sa kanya dahil matagal-tatal na rin niyang binabalak na pumunta dun at naka-isang hakbang pa siyang papalapit sa pangarap niyang makapag-ipon.

Habang nangyayari ang lahat ng kwentuhan at kainan ay pinupuno ni Sheena ang autograph book at yung nilagay niyang thumbmark ay drowing ng palikpik...na mukhang dahon. NIYAHAHAHAHAHAHAHAHA. E sa mukha naman talagang dahon eh. Kanina ko lang din napuna na merong 'utong pink' at 'utong brown' sa favorite color....NIYAHAHAHAHAHAHAHAHA. Sori naman. Alam kong censored dapat 'yun, pero baliw talaga ang gumawa nung slumbook na 'yun. Hwekhwekhwek. Heiniwei. Kanina din, na-explain finally kung ano ang saysay ng paglagay ng 'halaman' sa 'what is your gender' na tanong. Sabi ni Rudy, na kaibigan ni Miguel, na boyfriend ni Miya, ang 'halaman' daw dun ay 'tranny.' Hwekhwekhwek. Akala ko eh "basta bahala na" na category...pero may sense a. Hwekhwekhwek. Pinipilit din nilang lagyan ng sense yung Pureza Station at Betty Go-Belmonte. Sa totoo lang, inisip ko lang na 'yung gender section ng autograph book na 'yun e parang kung saang extreme ba ang iyong...pagkatao. Hwekhwekhwek. Ilagay mo sa gitna e 'di you swing both ways. WAHAHAHAHAHAHA. Ayun. Natuwa naman akong natuwa sila sa pagsagot sa slumbook na 'yun at nung nagpapicture kami ay pinapicturan din ni Sheena yung autograph book kasama siya (salamat sa karangalang ibinigay mo sa slumbook, Sheena, ha. Hwekhwekhwek).

Short lived naman ang aming pagkikita dahil medyo under observation ang kalagayan ni Miya dahil meron siyang sakit. Hindi rin natapos ni Aisza ang pagpuno niya ng autograph book pero baka ituloy niya rin bukas dahil baka magkita kami. Manonood kami ng Petrang Kabayo. Yey! Hwekhwekhwek.

Uncertainty

2010-10-24T21:54:00.002+08:00

Pag dumaan ang team building at naramdaman mong lalu ka pang napalayo sa mga kasamahan mo imbes na mapalapit ka sa kanila.

Ilang beses ko nang nilabag ang patakaran tungkol sa pagbablog tungkol sa trabaho, sa lugar na pinagtatrabahuan, at sa mga katrabaho. Hindi naman sa may masasabi ako tungkol sa kanila dahil lahat ng mga bagay na tumatakbo sa isip ko ay pawang haka-haka lamang. Ganunpaman, dumating na naman yung panahong nagkakaroon ako ng pag-aalinlangan tungkol sa mga bagay-bagay...hindi lang yung pag-aalinlangan sa kagustuhan kong manatili sa kinaroroonan ko kundi pati yung mga bagay na dapat kong itago at mga bagay na dapat ko nang iwanan...mahabang kwento, pero dahil ayokong labagin yung patakaran na 'yun, iikutan ko na lang.

Ayun. Siguro mali na rin yung manatili ako sa kinaroroonan ko sa kadahilanang wala akong mahahanap na trabaho dahil ang tanging solusyon lang naman sa bagay na 'yun ay ang maghanap ako. Pero tulad nga ng sabi ng ka-opisina ko kaninang team building nung tinanong siya tungkol sa goal niya sa loob ng kumpanya, hindi siya sigurado kung makakahanap siya ng trabahong tulad nung nakatanggap sa 'min.

Heniwei. Wahahaha. Parang ayoko nang bumalik sa Martes. Wala namang pumipigil na umalis ako't bagkus, siguro marami ring magiginhawaan sa pag-alis ko dahil marami sa kanilang pinahihirapan ko na nang bonggang-bongga. Sa totoo lang hindi ko alam kung pa'no ako bumalik sa dati...college days na tagapagpainit ng ulo ng professors. Apparently cannot tell that part of me to back off...makes me sad...na-suppress ko na siya ng apat at kalahating taon. Eniwei. Kailangan ko nang i-psych ang sarili kong maghanap ng ibang trabaho...either that or just end this miserable psychotic life...because the thought of people talking about you so relieved that you're gone and, in retrospect, talk about you like you're the worst person they've ever encountered i couldn't bear. Pero sabi ko nga, haka-haka lang naman 'yun at yung dahilan na bored ako't stressed ay ako lang ang may kasalanan.

Hais rant rant rant. Naalala ko tuloy yung mga panahong sinisimulan ko itong blog na ito at pawang bagong kaalaman at katatawanan lang kinukwento ko. Pasensya na Blogger. Sa ngayon ikaw na lang talaga ang mapagkakatiwalaan ko, maliban na lang kung meron na akong mga ka-opisinang naligaw dito dahil sobrang obvious na talaga.

Pero tignan mo itong blog na ito, 'no Blogger? Madalang akong mag-ellipsis at wala akong ginamit na 'hwekhwekhwek.' Improvement na rin 'yun ng kaunti. Ipapangako ko uli sa 'yo Blogger na yung susunod kong blog entry ay mas masaya na...kung tutuusin masaya naman yung kanina. Tawanan lang naman halos ang ginawa namin kanina, kaso lang lagi na lang pag may ganoon pag inaalala ko ang mga pangyayari hindi ko talaga nagugustuhan yung sarili ko sa mga sitwasyong ganoon at kahit na naranasan ko na't alam kong ganoon nga e wala naman akong ginagawa. Sa na sa susunod matuto na talaga ako. Pero masaya naman kanina, Blogger, may bad aftertaste lang talaga na hindi sinasadya.

Mean Girl

2010-10-05T20:34:00.004+08:00

I've never been called one--until now--at least as far as I know.

And maybe rightly so.

I may have called someone an asshole.

And maybe I'm right, too.

Just goes to show that the world's full of assholes, douchebags, bitches, mean girls, and whatnot. It just depends on how you look at people and things.

For some reason, being accused of being mean makes things easy for me. At least people don't have an expectation of me that's tiring to live up to.

The Only Exception

2010-10-01T01:36:00.003+08:00

First time I heard this song it made me feel good.

When I saw that lea michel was going to sing it...I was ready to cringe...but it made me teary eyed instead...talaga nga namang malakas ang dating ng video ano? Marami akong music videos na nagugustuhan na pag pinakinggan ko ang kanta pagkatapos kong i-download ay nawawalan ng saysay.

Hindi ko dinownload ang kantang ito sa paniniwalang dahil sa sellability niya madali akong magsasawa...iba talaga ang effect ng 3/4 beat 'no? Hanggang ngayon cute pa rin siya at nakakapagpangiti. Sabi nga ni Vice Ganda, good vibes...

In fairness naman...ang astig din nung Toxic...pero dahil isinama nila ito...well...maliban sa astig ni Heather Morris sumayaw...at lumabas si Mark Kanemura sa Glee...natabunan nitong kantang ito ang lahat ng mga nangyari...

At nakakainis na hindi nila pinilit na sumayaw si Britney Spears. Utang na loob ate. Sumayaw ka naman!!!

Blood on the Ground

2010-09-04T00:45:00.004+08:00

Ang korni ng pamagat...pero nararamdaman ko siya ngayon...

Seeing you is like pulling teeth

And hearing your voice is like chewing tin foil

Ang hindi ko malaman ay kung para kanino ko siya nararamdaman...

...Ehm...alam ko talaga...may pagpipilian lang ako para mapagbuntunan ng galit. Hwekhwekhwek. Ito na kasi yung galit na gusto mong magbasag ng gamit...o kaya umiyak na hindi mo alam kung bakit. Mababaw lang naman ang dahilan...pero hindi ko alam...tatlong beses nang nangyayari sa 'kin ito...pagod lang siguro? Siguro nga...lagi namang ganoon eh...hwekhwekhwek.

...Sabi ko sa sarili ko kanina na iiyak ako pag-uwi ko ng bahay...para lang mairelease yung tension...ayoko nang umiyak sa opisina. Hwell hindi naman ako nagpakitang umiyak ako...nahuli ako minsan...pero ayun...ayoko nang gawin 'yun dahil baka parang pa-pampam lang ako at baka sabihan pa 'ko ng kung anong ikadaragdag ng kumukulong galit sa kaloob-looban ko.

Pero ayun...nakalimutan ko na at hindi ako makakuha ng paghuhugutan ng tears. Hwekhwekhwek. Siguro mamaya, pag lumalim ang iniisip ko. Hwekhwekhwek. Dumaan kaya ako ng Isdaan Floating Restaurant sa Tarlac? Hwekhwekhwek...maitanong nga kay Rosewood 'yun minsan. Siguro maga-absent ako ng isa pang araw...hwekhwekhwek...o kaya magyaya ako ng field trip kasama yung mga ka-shift ko. Hwekhwekwhek...Siya nga...mayaya nga sila minsan.

Hindi Ko Malaman

2010-08-12T23:39:00.004+08:00

Dahil siguro ilang buwan na rin ako dito sa shift na ito.

Panggabi kasi ako eh. Problema sa panggabi e nananakaw ang karapatan mong gumala. Hindi naman sa flourishing ang social life ko, pero namimiss ko na yung mga panahong nakakapanood ako ng sine na hindi ko kailangang alalahanin kung ilang paid leaves na lang ang natitira.

Nandito ako sa shift na ito dahil mas kailangang umuwi ng maaga yung kahati ko. Ang tanging solusyon na lang talaga ay ang umalis...pero tinatamad ako...tsaka medyo mababaw namang dahilan ang shift...pero dahil mas mahaba ang work hours namin, umuuwi ako sa bahay na hapong-hapo...at unti-unti na ring hindi gumaganda ang pakiramdam ko.

Ergggh...napapagod na ako...

Aggghhhhh...

2010-08-02T23:41:00.003+08:00

Ehehehehe...hello Blogger.

Hwell...wala akong magawa ngayon...pero ayoko pang matulog.

Hais.

Medyo matagal-tagal pa bago ako bumalik sa maagang shift...at siyempre, dahil dun wala ako gaanong panahon ng pahinga...pwera na lang kung mag-leave ako...na siyempre hindi rin naman adviseable...lalu pa't mukhang medyo napapasama na ang tingin ng mga kasama ko sa shift na 'yun dahil napapadalas ang pagli-leave ko...kung sa bagay, hindi ko rin naman kailangang ipaliwanag at hindi rin naman nila maiintindihan...

Heniwei.

Nung Sabado pala nag-bowling kami ng opismeyts ko. Well...yung mga kasama ko ay hindi ko madalas na kasama pero...yung ilan, oo...pero ayun...meron na naman kaming bagong grupo. Hwekhwekhwek. Masaya maging kulelat sa bowling. At lis kahit papaano natatanggal yung siryosohang chorva. Yung dati kong primary editor at yung kapatid niya siryoso. Hwekhwekhwek. Hanggagaling eh...heniwei. Buti na lang pinangalanan ko ang sarili ko ng 'Ultraman' nung unang game dahil kung hindi eh...well...wala lang...at lis pinagtatawanan nila ako. Hwekhwekhwek.

Anu pa nga ba? Hindi ko na alam. Maraming araw na ang nakalipas at marami sana akong gustong isulat...pero wala akong gana. Kahit dun sa kabila, wala na rin ako halos activity maliban sa pagpo-post ng mga bijoes galing yootoob.

Anu pa nga ba...

...Bakit nga kaya hindi pa naglalabas ng bagong Kikomachine si Manix Abrera ngayong taon...

LONG LIVE THE EVIL WEED!

2010-06-19T00:10:00.002+08:00

Siyempre 'di ba? Courtesy 'yan ng handy-dandy Google Translate na medyo ilusyonado sa translation ng mga bagay-bagay...pero nakaka-entertain naman siya at na-share ko ang joy ng Google Translate sa mga ka-opisina kong nabo-bore. Hwekhwekhwek.

Ang trinanslate ni Google Translate ay 'matagal mabuhay ang masamang damo.' Alam kong hindi 'yan yung mismong kasabihan, pero ganun na rin ang ibig sabihin niya. Hwekhwekhwek.

Paano naman kasi...sa paghahanap ng officemate ko ng murang resort sa Pagudpud ay nagkaroon siya ng chance encounter with a grammatical jellyfish. Hindi ko alam kung pa'no ko siya maihahalintulad sa dikya, pero parang magandang pakinggang. Grammatical jellyfish...so palayawan na lang natin siya ng Jelly dahil ayokong ilagay ang pangalan niya dito...at dahil sa understandable pero wirdong dahilan ay naiinggit kami sa kanya.

In fairness naman sa kanya, well traveled talaga siya at tunay kaming nahiwagaan sa balon ng kayamanang pinagkukunan niya ng pondong makaikut-ikut ng Pilipinas na parang bumibili lang ng fishball sa kanto. Pero naman...hindi ko alam kung nag-Google Translate lang din si Jelly sa paglista...take note...paglista ng itinerary niya...gusto niya ring mag-relate ng mga kwento tungkol sa mga pinaggagawa niya sa mga lugar na pinuntahan niya, pero sa totoo lang...although naiintindihan naman siya...gusto ko siyang ibalik sa grade school dahil mas malala pa siya sa jejemon...o baka jejemon siya na sinubukang mag-straight English...hindi ko malaman...may tell-tale signs na maaaring jejemon, or on the verge of being a jejemon, o ex-jejemon on withdrawal siya...samting lyk dat. Basta 'yun...kung kumikita man siya sa VT (hindi ko na rin isespell-out 'yun dahil kawawa naman siya) sa bawat views...sana iniipon niya yung kinikita niya dun para kumuha man lang ng basic English lessons...

...Yabang kong magsalita e 'no? Pero isipin mo na lang pag nakabasa ka ng ganito:

We experienced a big big waves and we are scream and shouting loudly!

Potah...pag nakabasa ka ng ganyan...at sa dami ng lugar na napuntahan niya...maglalaban at maglalaban ang damdaming dapat na maramdaman ng puso mo 'di ba? Hindi ito sana-dalawa-ang-puso-ko syndrome. Sa isang banda gusto mo siyang kainggitan o 'di kaya eh gusto mong mabahaginan ng ligayang naramdaman niya sa kanyang mga paglalakbay, at sa kabilang banda, gusto mong basagin ang bungo niya ng buko dahil hindi mo ma-fathom ang comment na 'your guides are improving' pero wala ka namang nakikitang improvement...hindi ko na ipapamahagi dito kay Blogger kung sa'n niyo siya matatagpuan...dahil accidentally akong napadalaw sa Multiply niya nang naka-log-in ako sa account ko...

Heniwei...kahit papaano ay mahanap kaming mapagkakalibangan kapag batong-bato na kami sa trabaho.

Speaking of...well...kanina hindi ko napigilan ang sarili ko sa kamumura—siyempre hindi naman sa floor mismo, sa medyo isolated na lugar naman kasama ang ilang mga taong malamang ay napapailing na lang sa sarili nila o naiinis dahil mas gugustuhin nilang tawanan ang mga kainis-inis na bagay noong mga panahong 'yun—at kung pinapanood ako ng sarili ko noong una akong pumasok sa kumpanyang 'yun...siyempre madi-disappoint 'yun. Siyempre medyo ganoon din ang nararamdaman ng mga kasama ko nun, pero siyempre, sila mas-dignified naman kesa sa ginawa kong display na 'yun (na technically hindi naman dahil kami-kami lang ang nandoon nung mga panahon na 'yun). Ayun...hindi naman 'yun ang kauna-unahang outburst ko...pero siguro, kung ihahambing ko sa iba, isa na 'yun sa pinakamalala...at dahil wala akong magagawa...siyempre nagpadagdag 'yun sa init ng ulo ko 'di ba?

Medyo nasa good-for-nothing stage ako ngayon, at dahil dun hindi ako maka-usad. Hindi ko alam kung nag-plateau na ang learning curve ko...siguro nga...dahil parang isinusuko ko na ang lahat ng bagay, at kumbaga sa taong naligaw sa disyerto...naghihintay na lang ako ng kamatayan. Oo...ganoon na siyang kalala...yung level of hopelessness ay malapit na sa beyond salvation.

Marami akong naisulat na binura ko...hwekhwekhwek. Pero bilang sabi nila na adviseable na huwag kang mag-blog tungkol sa trabaho, pinagtatrabahuhan mo, at siguro sa mga ka-opisina mo, e siyempre...binura ko na...kahit halos wala namang nagbabasa ng blog na ito...hindi ko rin malalaman...ako ba namang tangang mahilig sa customization...ayan....

Speaking of...tatlong taon ka na nga palang nangangailangan ng bagong layout 'no, Blogger?

'Di bale, pag naging five-day work week na 'ko...magagawan din kita.

Hauting

2010-05-31T21:12:00.003+08:00

Elo Blogger.

Isang masayang blog...well...sort of...ang isusulat ko ngayon.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang taon ay nagkaroon ng out of town trip ang team namin. Hindi namin alam kung paano nagkatotoo ang ganoong outing sa ikli ng panahon na ginugol para pagplanuhan 'yun at sa dami ng mga hadlang na nalampasan...kahit na maiksi yung outing na 'yun, naging matagumpay at masaya siya :D Salamat sa mga organizers...kahit na hindi nila nababasa ito...at sana hindi nga nila nababasa itong blog na ito...dahil marami silang kakornihang mababasa dito na mas gugustuhin ko na lang itago sa sarili ko...pero dahil nasa cyberspace na siya ay...siyempre isang malaking pagpapaimbabaw lang 'yun 'di ba?

Hwekhwekhwek. Ayun...

Heniwei.

Dumating kami sa Silayan sa Pansol ng mga tatlong oras bago pa namin pwedeng magamit ang facilities. Private pool siya, oo, pero hokei na hokei siya. Malaking tiyaga ang ginugol ng organizers namin para mahanap yun...at malaki ang dapat naming ipagpasalamat na kahit mahal ang ibinayad namin eh at lis maraming nag-henjoy. Hwekhwekhwek.

Ang ilan sa 'min ay tumambay sa may tindahan, at tulad noong unang panahon (parang ang tagal-tagal naman nun) ay kumain kami ng fish crackers at uminom ng Pop Cola sa boteng may straw. Hais...gud taims...gud taims...

At dahil naawa sa amin ang may-ari nung lugar, pinapasok kami at lis...kahit may limit ang aming jurisdiction hanggang alas siyete ng gabi...hwekhwekhwek...dun lang kami sa may lanay...hindi pwedeng mag-bijoke...hindi pwedeng mag-bilyar...hindi pwedeng umikot...na hindi naman mahirap gawin sa dami ng taong pwedeng makahalubilo at makipagtawanan. Masaya silang kasama:)

Ang ipinagtaka ko lang sa outing na 'yun eh yung gravitation ko sa billiard table...medyo nagtaka rin yung isa kong officemate dahil sa pabalik-balik niya sa pool at bijokehan sa loob ng apat na oras e parang wala na raw siyang nakitang ibang tao sa bilyaran maliban sa 'kin at ilan sa mga ka-opisina ko...hwekhwekhwek. Ala lang...tapos tinatanong nila sa 'kin kung bakit hindi ako nag-swimming...hindi talaga ako mahilig mag-swimming...pero muntik na akong matukso dahil soooooooobrang lagkit ko na sa init...ayun...sana pala umakyat na lang ako't natulog sa malamig na aircon na kwarto. Hwekhwekhwek...ganunpaman...at lis 'di ba? Kung nandun ang nanay ko at ginawa ko 'yun, e 'di natawag pa akong kill joy...ayun...hindi naman sa drastically na nagbago ang pakitungo ko sa mga tao...pero ayun...hatlis nandun ako.

Hindi ko nga lang alam...kasi parang pagbalik sa opisina ay may naramdaman akong pagbabago...hindi ko matukoy kung gaanong kagrabe...pero ang alam ko...ewan...parang nagkaroon ng konting alienation...o baka ako lang 'yun...hwekhwekhwek...o talagang nagtatampung chorva lang ako. Ehehehehe...baka nga.

Eniwei...ayun. Masaya naman siya, mula sa biyahe, hanggang pauwi, masaya :)

Mukhang wala naman akong naikwento ano? Maliban sa saglit naming tambay sa may tindahan...hwekhwekhwek...meron nga pala kaming nakitang sirang poster para sa isang resort na ganito ang nakasulat:

24-hours

Brownout

Change the water

of our pool

Wehehehehehehehe...patuloy namin siyang pinagtatawanan hanggang ngayon. Ayun...siguro nga e dapat nakilublob din ako...nga lang, tinamad kasi akong mag-bihis...hwekhwekhwek...pero ayun...marami akong na-miss na kaganapan sa may swimming pool. Marami rin akong sanang naisip...na sana ay hindi ko makaligtaang gawin sa susunod na outing...kung meron man. Hwekhwekhwek.

Ayun... :) Kahit papaano eh medyo naka-recharge kami at meron kaming pagkukwentuhang marami kaming nagkakaintindihan. :)

This Message Will Self-Destruct in 5...4...3...2...

2010-05-25T19:43:00.008+08:00

I remember three years ago, being proud of myself actually admitting that it was my dream to revive Batibot...that' dream's been picked up by MVP...and sorely criticized by my mother.

I'm trying hard to stay as seemingly happy as I was two years ago...when I first came into my current job. No...I was not psyched about having to leave an animation studio for something more lucrative...but when reality bites...you know you just have to let it eat you.

I'm not as lucky as a lot of my friends are. Some are sort of trying to glue pieces together to cater to their chosen lifestyles. It's tough, but they do. Some took the risk of not having to earn as much but getting a good kick from doing what they really like. Some might be living the same life I am...but I suppose their priorities are crystal clear.

I, on the other hand, want to do a lot of things. Too impulsive...but I couldn't get things done...i guess my mother's gimmick paid off. I remember her leaving me inside the toy section and letting me just go around and point at things I wanted to buy, and she'll say 'no,' of course. I was their only child, but apparently, my parent chose not to spoil me...with good reason, of course...as alone as I was, they didn't have enough means to cater to the demands of a begging child.

Which brings me to a very brief conversation I got myself into--and tried desperately hard to crawl away from--with my mother.

I told my mother that I wanted to join the Batibot outreach caravan...which she easily sees as an opportunity to reiterate the current expense situation...and I couldn't see the reason why she had to tell me that she had to work twice as hard to support what I wanted to do...and this guilt...this feeling of disgust for even thinking that out loud is maddening...I'm 25 years old...I'm supposed to take care of myself, right? But with my mother saying things like that all over again...it turns an invigorating idea into something juvenile and unattainable...

I've given up on any kind of career brainstorming three years ago...why do I have to do it again? I didn't want to have to argue. I didn't want to have to explain logistics. I didn't want to have to explain why doing that would be okay. I just didn't want to have to hear her saying that she'd wanted so long to go the the States and work so that by the time she comes back she'd be comfortable...she has her reasons...people have been telling her to enjoy her self...I guess she'd rather not...

I didn't want to hear the same things. Why do I--every time I talk about things like this--have to hear her talk about her leaving for the States and logistics and what not, huh? It's the toy section all over again...I see something I'm interested in...no...no money...

...I do think that toy store gimmick's smart, though. It's true that children lose interest in one thing in a very short span of time...which is why she used to let me indulge in an hour-long romp around the toy section. When I started buying things for myself, well...yeah...I do lose interest after a few days...months...I rarely latch onto something for a very long time...

...Which is why no matter how many 'dreams' I come up with...they always end up being dashed by logic...and money...and nanay...hay nanay...

The saddest thing about giving into logic, and being told that I should be doing what I want to do...is not having the drive to make both work. I mean...people have done it. I've seen people do it. I've read how they've done it. But apparently, I'm just too lazy to...

...So maybe I'll stop pretending. Without me knowing, I'll probably retire doing what I have been doing for the past...two years...I've gotten too tired to reach anything...I literally can't hold my arms up long enough to grab onto anything...so why try? What does it matter?

It's not the right attitude, I know...I'm not learning the right way, apparently. I'm being too stubborn...like I don't know. But people can choose...I find...For a while I've been telling myself that there is no choice. Yes...sort of...but when you're stuck between a rock and a hard place...well...I think I can choose whatever choice is left for me to choose. Which is why I'm staying put. I would very much rather not meet expectations...or meet expectations...whichever is right...I suppose I've set the bar a bit high for me when I was young...I haven't been doing better than my cousins...but I still sort of disappointed people who were expecting something from me, and I don't know...for I while, I thought I could do something...

A while ago, I asked my mother...

"Bakit kaya dun kay...dun sa Time...yung nanalo sa Time...si Peña...Peñaflorida...bakit sa kanya natuwa ka?"

"Eh hindi ko naman inaasahang gagawa ka ng ganoon eh. Sinasabi ko nga sa 'yo, mag-teacher ka nga lang masaya na ako eh."

...Ang sinabi ko sa kanya kanina...sa lahat ng mga matatagumpay na tao, dalawa lang ang maaaring pinanggalingan nila...(1) nanggaling sila sa pamilyang suportado sila o (2) umalis sila sa pinanggalingan nilang hindi sila nabibigyan ng suporta.

Alam kong masyado nang mahaba ito, at masyado nang whiney...pero siguro paalala ko lang ito sa sarili na sa susunod, hindi na ako sasangguni sa kanila, 'ni manghihingi ng basbas...'ni hindi na rin ako mag-iisip...dahil sa kalagayan ko ngayon...ang kailangang-kailangan ko ay ang suporta at basbas nila...na apparently...ay hinding hindi ko makukuha...

Hefi Maders Dai!!!!

2010-05-08T21:04:00.002+08:00

Kanina ay binilan ko ng regalo ang nanay ko. Medyo nahirapan akong pumili ng regalo sa kanya gawang yung budget ko ay medyo manipis...so inisip kong bilan na lang siya ng magagamit niya, o 'di kaya makakain gawang sa kasalukuyan ay may pagka-pihikan siya sa pagkain.

Nung una sana ay bibilhan ko siya ng tatlong masarap at makatas na orange :D Pero nung nakita ko na may mabibili akong mas maraming prutas sa halaga ng tatlong masarap at makatas na prutas ay binitawan ko na ang mga orange. Dalawa lang naman ang pagpipilian ko, isa ay saging (dahil lagi na lang siyang nagpapabili ng saging sa 'kin) at pangalawa ay melon. Wala naman kasing lansones...paborito niya 'yun eh...tapos hindi kaya ng laman ng bulsa ko ang ubas...kaya ayun...napagdesisyunan kong bumili ng melon gawang mainit ang panahon at kailangang preskong prutas ang bilhing para sa kanya dahil madali siyang mainitan at taasan ng presyon.

Ayun...e 'di esayted na akong ipakita yung melon sa kanya, at akala ko ay matutuwa siya. Alam kong hindi naman ideal na regalo ang prutas, at parang kahit sinong makakatanggap ng prutas sa kahit anong importanteng okasyon e medyo "eghhhh?" ang iisipin nila...Malungkot mang aminin...pero kasi nabilhan ko na nung notebook na gusto niya yung nanay ko, at medyo mahal 'yun...kung sana binigay ko na lang sa kanya ngayon imbes na nung May 1 e 'di may regalo na 'ko...pero kung tutuusin sinabi niya rin naman sa 'kin na bilhin ko 'yun eh...tapos hindi niya nga lang babayaran...pero ayun...kaya ito...

...Hindi kasi swak sa budget ko yung bulaklak na siyang kadalasang binibili ng mga taong bigla na lang natatandaan na "Ay! Oo nga pala! Mother's Day bukas!" Hindi naman sa masama 'yun, dahil natural naman na magustuhan ang mga bulaklak...

...Iniisip ko kung paano nagiging appealing ang bulaklak sa maraming babae...siguro dahil isa siyang ethereal na bagay, na kahit alam mong nalalanta at walang ibang function kundi magpaganda't magpaligaya ng kapaligiran at buhay ng tao (at lis yung mga napitas na) ay willing mo pa rin siyang pagkagastusan at ibigay...kaya siya siguro appealing...parang...subliminal act of selflessness ba...na alam mong hindi ganoong ka-useful yung mapupuntahan nung pera, pero dahil nga ganoon...lumiligaya ang taong nakakatanggap...therefore...nagkaroon siya ng accidental return of investment...

Pero tama na yung tungkol sa bulaklak...

E 'di nung pagpasok ko ng bahay sabi ko, "Ma! May Mother's Day gip ako sa 'yo!" Siyempre, unang reaksyon ng nanay ko ay "Wow!" Tapos sabi ko, "Binilan kita ng melon :D:D:D:D" Tapos ayun...sabi niya "Ay. Hindi pwede sa 'kin 'to, matamis." E 'di sabi ko na lang. "E kasi mainit 'di ba? E gusto mong malamig?" Ayun...wala na siyang sinabi pagkatapos dahil niyaya kaming pumunta sa belated happy birthday party ng pinsan ko.

Ayoooooooon...hindi naman thoughtlessness 'yun 'di ba? Medyo matagal kong pinag-isipan kung anong prutas ang bibilhin ko sa kanya...mansanas, orange, saging, tapos ayun...melon...Eniwei...at lis makakain pa rin namin, at lahat kami ay magiginhawaan...May mapupuntahan pa rin naman kahit papaano...hais....

Hainako

2010-04-29T21:50:00.005+08:00

Matatapos na ang Abril, at bago ko pa mabanaagang wala akong blog entry ng Abril e halos huling araw na...ganun pa man...

Ano na nga ba ang nangyari nitong mga nakaraang araw. Sa katunayan, kahit yung kabilang minemaintain ko e hindi ko rin masyadong naa-update maliban na lang sa reviews at pagdagdag ng mga maliliit na bagay na natatagpuan ko sa internet. Pero marami na nga ang nangyari nitong nakaraang mga araw.

Una, dumating na naman yung resignation phase sa opisina...yun bang may mangungunang mag-resign tapos may mga susunod pang iba. Ayun...nag-resign na nga karamihan ng mga akala kong magreresign nung January pa. At lis magagawa na nila ang talagang gusto nila. Paano naman kasi, itong pinagtatrabahuan kong kumpanya...well...ang opportunities for growth ay...yun bang...personal growth kung tawagin...mahirap makita yung career growth...maliban na lang kung mangangarir ka at may balak kang umakyat sa management ladder...ibang usapan na 'yun...pero yung pakikitungo sa ibang tao, pagpapasensya sa trabaho...yung mga ganun...ganung growth ang mahihita mo...hindi naman sa masama 'yun...pero ayun...minsan talaga eh hihilingin mo nang sana e magawa mo na yung talagang gusto mong gawin dahil may mga pagkakataon na lumuluwag ang kapit mo't tiyaga sa mga bagay-bagay dahil nga minsan e nawawalan ka na ng kakapitan.

Ayun...

Siyangapala! Nung a-kinse, nag-DVD shopping kami sa MCS...hwekhwekhwek...matagal-tagal na rin nung huli akong nakabili ng DVD at dahil nga pag na-uwi ako sa bahay ay wala na akong mahanap na magawa...e 'di ayun...bumili rin ako ng Diablo II dahil nami-miss ko nang maglaro. Hwekhwekhwek...

Nabili ko na rin yung matagal ko nang inaasam na buong series ng Samurai Jack. Mura man siya, matagal kong hinintay bago ko bilin...hindi ko alam kung bakit...pero ayun.

Matapos nun ay ang kauna-unahang pagkakataong makakain sa isa sa mga restaurants sa Little Tokyo...sa Kikufuji. At siyempre, gawang Little Tokyo yun...maraming bagay na hindi ko inaasahang hindi ko maintindihan. Nakatanghaw ako sa menu at pilit na iniintindi ang laman ng menu dahil kahit romanized ang pangalan ng mga pagkain...Hapon pa rin yung mga salitang gamit nila...Kaya inorder ko yung mga bagay na naiintindihan ko...hwekhwekhwek...may natuwa naman sa mga inorder ko...lalu na sa tamago...na akala ko ay P40 lang tapos biglang pagdating sa bill ay P165 pala...WTF na man 'di ba? Hwekhwekhwek...ganunpaman...naligayahan ako sa kinain ko...pero siguro sa susunod, oyakodon na lang ang kakainin ko...siguro minsan subukan ko ring kumain ng unagi...hwekhwekhwek.

Ano pa nga ba ang ibang nangyari ngayong buwan? Parang ang haba-haba ng buwan na ito...

A! Nanganak yung tatlong pusa ko...hwekhwekhwek...Pero iilan na lang yung mga kuting na natira...yung unang batch kasi (batch talaga), well...kinain sila ng nanay nila...pero all is well dahil nung nanganak yung pangalawang pusa, tinulungan naman nung unang nanganak yung pangalawa sa paga-alaga. Hindi ko na alam kung ano ang nangyari sa nag-survive na kuting nung pangatlong nanganak...still born kasi yung isa, tapos yung isa, isinama ko na lang dun sa mga kuting na inaalagaan na nung dalawang nauna dahil...ehm...hindi pa feel alagaan nung pangatlo...kaya ayun...sana lumaki silang malusog...kahit na ibig sabihin nun ay kailangang mas masigasig akong kumukuha ng pagkain para sa kanila...ayooooooon...

Hindi ko naman alam kung maninibago ako sa pamamaraan ng pagsusulat ko dito...para kasing dati e pinag-iisipan ko talaga kung paano ko siya isusulat...Siguro dahil matagal na rin akong hindi nagsusulat dito...Malungkot mang isipin, magdadalawang taon na akong hindi nagsusulat ng siryosong kahit anung bagay. 'Ni yung kagustuhang sumulat e hindi ko mapukaw...Pero nung Semana Santa, kahit papaano ay nakapag-drowing ako...hindi ko alam kung matatawag ko pang drowing 'yun...basta ibinalik ko ang sarili ko sa lumang panahon kung kailan kumokopya lang ako sa dalawang pisong teks...dun ako natutong mag-drowing...sa pagkakaalala ko...ayun...nga lang...hindi ko rin naman natapos...well...hindi ko kinulayan. Hwekhwekhwek.

Yung tagal ng panahong hindi ko ginagawa yung mga pinagkakaabalahan ko dati e tinabang yung kagustuhan kong ibalik yung gana kong magsimula.

Heniwei.

Bago pa malugmok sa kalungkutan itong sinusulat ko...natutuwa naman ako at kahit papaano ay nakapagsulat ako uli dito.

Ehm...

2010-03-20T00:05:00.002+08:00

Alam kong yung creative juices ko ay nanganganib nang matuyo kung kahit pamagat ng ia-blog ko ay hindi ko na rin mapag-isipan...gawang sa lahat ng bagay sa mundo...ito yung pinakasigurado akong kaya kong gawin...pamagat...one liner...at mga sinimulang hindi tinatapos.

Kaya ayun.

Nakaka-isang buwan na't hindi ko pa rin natutupad ang pangako kong guguhit ako uli. Naka-tengga pa yung sketch pad na niregalo sa 'kin nung birthday ko at naaawa ako sa Crayola na iniregalo sa 'kin dahil kahit isa 'yun sa mga bagay na gusto ko talagang bilhin, e wala na talaga akong oras para gamitin siya...oo...kahit Linggo...'yun o kawalan ko ng disiplina sa buhay.

May pagbabago na namang nangyayari sa opisina ngayon at bukas man ako dun ay naaawa ako sa sarili ko sa bagal kong i-absorb ang mga bagay na kailangang i-absorb. Nagiging pabigat na ako sa team leader ko (hindi na yung dating primary editor ko)...pero nabanggit ko na naman sa kanya na gusto kong bitawan yung hawak ko ngayon...pero dahil sa ibang dahilan...ngayon ko lang na-realize na kailangan ko talaga siyang bitawan dahil hindi ko kaya...pero ganun naman ang ginagawa ko sa lahat ng bagay kahit dati pa...kaya siguro medyo mahigpit ang kapit ko ngayon...dahil baka sakaling may pagbabagong mangyayari...sana nung naga-aral pa ako natuto na ako...medyo plateau-ed na ang learning curve ko...kuhol nga 'di ba? Dotdotdot naman...

Lumipas na ang mga nangyari nung nakaraang dalawang taon at siguro...kung ihahambing ako sa sarili ko nung una akong dumating sa kumpanya...para akong crash test dummy na inilaglag mula sa tenth floor...ganoong kabilis...

Siguro pag naka-igi na ako...kahit yung three-day trip lang sa Batanes, itutuloy ko na...keber na kung mag-crash ang eroplano...hwekhwekhwek...emo nga 'di ba?

Eniwei...ayun...dapat ngayon nakarating na ako ng Batanes...pero dahil nagparaya ako sa immediate gratification...ayan...hanggang ngayon nandito pa ako...Siguro maghihintay pa ako ng ilang buwan...susubukan ko ulit...Sana umabot na ako ng Batanes...dahil may isang taon na akong kating-kating magpakalayo sa lahat ng bagay...Hais.

Guguhit Akong Muli

2010-02-14T00:01:00.002+08:00

Sana hindi lang sa pamagat matatapos 'yan.

Hindi naman sa hindi na ako nagdo-drowing, pero dahil sa mga nangyayari ngayon, nawawalan ako ng oras...kahit ng hilig sa pagguhit...

Nung nakaraang taon, binigyan ako ng sketch pad, Crayola, at cray-pas ng officemate ko para sa berdey ko...pero hanggang ngayon hindi ko pa rin sila nagagalaw, gustuhin ko man.

Maliban sa pag-sulat sa blog, nawalan na rin ako ng hilig sumulat ng kahit ano. Madalang nag dumapo ang musa ko't dumadayo siya sa isip ng ibang tao habang hindi niya feel na dapuan ako. Hindi ko naman alam kung dahil ba sa pagnanais kong maging mabuting manggagawa sa trabaho...nakikita kong 'yun nga ang dahilan, habang ang iba kong kasama ay nakakayanan pa ring gawin ang gusto nila...siguro nga sampal ito sa 'king hindi ko naman talaga gusto ang gumuhit o sumulat...nangangatwiran lang akong kaya kong gawin, pero walang tumutulak sa 'king gawin ang kaya ko...kaya parang wala ring saysay.

Ganunpaman, ipapangako ko pa rin sa sarili kong guguhit ako...sa lalung madaling panahon. Ang gawin ko man ay 'di tulad ng dati...sana kayanin ko man lang ibangon ang sarili sa matagal-tagal na pagkakaratay...

1 Needle 60 Pock Marks

2010-02-08T20:07:00.005+08:00

Masaya ako ng kaunti ngayong araw na ito dahil sa wakas ay nakapagpa-check up na ako! Wuhoo!

Marami akong natutunan ngayon...unang-una, natutunan ko na ang tawag sa duktor na nagsespecialize sa allergies ay 'allergologist,' o 'allergo' para sa mga taong nasa biz. Hwekhwekhwek. Eniwei. Ayun...lahat ng nangyari sa araw ko ngayon ay kagagawan ng nanay ko maliban sa pagdalaw ko sa opisina para mamigay ng tikoy at mag-file ng leave...maliban dun...plano na ng nanay ko ang mga yun. Hwekhwekhwek.

Ay teka nga...paalala lang sa may mga health card diyan...well...at lis sa Medicard. Ang lab tests po ay subject for approval pa at kailangan pa ring mag-shell out ng pera at saka iri-reimburse.

Ayun...kanina kasi eh hindi na naman kami nagkaintindihan ni nanay...hindi kasi siya nakikinig sa Medicard representative...nanay ko kasi hindi naniniwala sa 'kin kailanman kaya kahit naipaliwanag ko na sa kanya ng may dalawampung beses, yung isang paliwanagan lang sa kanya ng duktor, o teacher, o engineer, o kunsinong gusto niyang paniwalaan...dun lang siya naniniwala. (Siyempre may hint ng bitterness 'di ba? Hwekhwekhwek)

Eniwei...ayun. Matapos ang dilemmang Medicard (dahil nga kasi hindi ako pwedeng mag-avail ng Medicard privileges sa Asian Hospital dahil sabi ng sistema), ipinagpasiya na lang naming wag nang i-avail dahil yung consultation lang naman ang malilibre at balewala rin siya halos dahil mas mahal ang test.

So ayun...yung test na kinuha ko ay yung scratch test. Ang layunin ng exam ay malaman kung sa aling common allergens ako possibly o talagang allergic. Merong sixty allergens na i-aapply sa balat at titignan kung sa aling samples ka mamamantal...para bang...human guinea pig ka for fifteen minutes.

Naglabas ng maraming plastic ng suero yung nurse, at bigla akong napabulalas ng "ilan nga uli yung kukunin?" Ang sagot niya sa 'kin, "Sixty times po kayong ipi-prick, pero isang needle lang." Susmeh...ang inisip ko...lalansetahin ako ng animnapung beses. At siyempre hindi ko alam kung papaano niya gagawin 'yun. Tapos bigla siyang pumasok at ginraph na kung saan niya gagawin ang pangpi-prick na gagawin niya sa braso ko. Nagsaksak ako kaagad ng earphones sa taenga para lang makalimutan siguro ang sakit...

...Tapos biglang nilagyan niya ng tig-iisang drop ng iba't-ibang allergens yung braso ko. Nung una hindi ko alam kung anu-ano sila...hanggang ngayon naman hindi ko pa rin alam, pero ang akala ko, para siyang alcohol na pang-sterilize nung area...Ang nakakatuwa dun, nung pinrick niya yung braso ko...para siyang...err...yung magaang na dampi ng matulis na lapis sa braso...ganoon...hwekhwekhwek...sa umpisa parang wala lang, tapos pag katagalan kumakati siya...Ayun...ang masama dun, pagkatapos ng panunusok na ginawa sa 'yo, kailangan nakadiretso lang yung braso mo ng labinlimang minuto...Hindi siya nakakatuwang experience. Dahil nga allergens ang nilagay niya sa 'yo, maaaring merong mga bagay dun na ika-kati mo...at labinlimang minuto mo dapat tiisin ang kating 'yun...pag na-tukso kang kamutin, may chance na tumama ang allergens sa ibang bahagi ng katawan mo at...alam mo na kung ano'ng mangyayari.

So labinlimang minuto akong nangangati ng kaunti dun, at nung binalikan ako ng nurse, medyo nagulat siya. "May allergy kayo sa lahat." Sabi niya. Yung itsura kasi ng braso ko, para akong ni-red roses...meron akong taniman ng allergies, iba't ibang klase. Hwekhwekhwek. Para sa 'kin isa siyang masayang experience, pero yung nanay ko, ayaw niyang gawing joke...siguro dahil kasi siya yung gumastos para sa exam (ayaw kasing ipa-approve sa Medicard yung test). Kung titignan ko nga naman siya sa point of view na 'yun, siyempre pissed off na nga ako. Eniwei...ayun.

Alana

2010-02-06T21:08:00.003+08:00

Kahapon, may alas dose na ako naka-uwi.

Kasalanan ko naman kung bakit eh...at nung papalapit na yung deadline, unti-unting ipinamumukha sa 'kin na isa sa mga bagay na hindi ko pwedeng gawin ay ang magsulat.

Kung ihahambing ang writing speed ko sa primary editor ko...sabihin na nating siya kuneho ako kuhol. Ganoong kalayo. Hindi ko alam kung bakit niya pa ipinagkatiwala sa 'kin 'yung ganoong trabaho.

Ang masaklap pa sa 'kin ay yung inability kong magtiwala sa gawa ng ibang tao...kung mauulit uli siguro itong karanasan kong ito, hahayaan ko na lang sigurong i-copy-paste ko na lang yung sulat ng ibang tao...dahil nasasayang ang effort at oras nila eh...

So kung ano man ang nangyari kahapon...kasalanan ko 'yun.

Naiinis lang ako sa sarili ko dahil unti-unti na rin akong nawawalan ng options (then again...simula't sapul e wala na talaga ako nun) kung kailan ko gustong lumipat ng trabaho. Dahil anong trabaho ang pwede kong gawin kung hindi ko alam kung sa'n ako mahusay at mapapakinabangan? Hindi ko na alam.

Alam kong hindi ganito ang nakasanayan mo, Blogger...pero ayun...sa ngayon nalulungkot lang ako.

Umabsent ako ngayon dahil gusto kong magpatingin sa duktor. Well...nagkaroon kasi ako ng 'di matukoy na rashes...at sabi nung duktor sa 'kin na merong akong symptoms ng German Measels pero wala akong lagnat ang joint pain. Well...ayun...so malamang allergies lang ito...sana hindi naman ako magka-German Measels. Dotdotdot...

...Although alam kong pabiro ko ang sinabi sa officemates ko na "kung hahawaan niyo 'ko...bigyan niyo naman ako ng medyo lethal para magamit ko yung sick leave ko." Hwekhwekhwek. Pero hindi naman lethal ang German Measels...actually very trivial nga daw ito maliban sa kahihiyan na idudulot niya sa 'yo dahil sa rashes...na naranasan ko naman nung nakaraang dalawang araw. Actually...hindi naman ako napahiya, pero nakakahiya na rin dahil alam mong hindi mo siya papansinin dahil hindi mo siya nakikita, pero dahil nakikita ng ibang tao at pinapansin nila...at lalu na't hindi mo alam kung paano mo maipapaliwanag sa kanila kung bakit ka namumula o pinapantal gawang hindi mo rin naman alam ang dahilan...well...ayun...

...Kung ganoon...saan naman kaya ako allergic? Nakadevelop na naman ako ng bagong allergy.

...Kung ganoon, verified na nerd na nga ako dahil sa laki ng range na allergies ko...although hindi naman totally lethal ang reactions ko...similarly embarrassing na rin ang allergic reactions ko...hence...baka nga nerd ako...

Kahapon din...at nung nakaraang Sabado, may weird na nangyari sa 'kin...Nung nakaraang Sabado, bumaba ako ng jeep at sa 'di ko inaasahang paraan, bigla na lang napilipit yung kanang paak o...at sa Bictuan nangyari 'yun...at merong naka-sunod na trak ng container van...tapos kahapon, nangyari na naman sa 'kin 'yun...pero siyempre hindi na sa Bicutan...pero palabas lang ako ng bahay. Isasara ko na yung pintuan nang biglang hindi umokey ang footing ko at napilipit ko naman yung kaliwang paa ko...at mas masakit siya kesa sa nangyari sa 'kin sa Bicutan.

Wirdo itong taong ito...hindi ko alam...parang itinadhana akong maging malas para sa taong ito...At kung ganoon nga...may labing-isang buwan pa akong magiging malas. Eniwei...ibinilin ko na sa primary editor ko kung ano ang patutugtugin sa libing ko kung sakaling may mangyari sa 'kin...hwekhwekhwek. Hindi naman ako nagkaroon ng emo moment na inisip kong kailangan kong planuhin ang ganoon dahil galit sa 'kin ang mundo at galit din ako sa kanya...Naisip ko lang dahil nung narinig ko uli yung kanta ng Suede na Positivity...unang-una kong naisip ay yung slow mo na eksenang may hearse at kita yung init ng araw na tumatama sa sahig, tapos sa likuran nun ay may parada ng naka-itim na tao. Hindi naman 'yun yung purpose ng kanta...nagustuhan ko nga siya dahil tungkol siya sa isang taong kahit na maraming mali sa mundo ay wala na siyang ibang nakita kundi magagandang bagay at walang naka-hadlang sa kanyang gawin ang gusto niyang gawin. Hindi yung ibig-sabihin ng kanta yung dahilan kung bakit gusto ko siyang patugtugin sa libing ko, dahil exact opposite ako nung taong tinutukoy sa kanta...talagang may image lang siyang ganoon at siguro...isa 'yun sa pinakamagandang ironies na maiisip ko buong buhay ko...bakit mo theme song ang isang awiting hindi naman sinulat para sa taong tulad mo?

Susmeh...bakit ako nagba-blog tungkol sa sakit at kamatayan...well...kung iisipin ko naman, wala namang masyadong nagbabasa dito Blogger...na okey lang naman siguro sa 'yo 'di ba? Hwekhwekhwek.

When the Office that Used to Feel Like College Feels Like an Office

2010-01-14T23:13:00.005+08:00

Well hello Blogger.

Lots and lots of things have been happening in our little nook recently.

Things that did not happen the year before...

Last year, the people were very friendly; no one held grudges against each other. Sure we have petty fights within our department, but the day ends with all conflicts resolved...and they seldom happen.

Things were like that for a while until recently.

I've been in the dumps lately...actually since September or October. Things started changing for the worst, and a lot of times I felt like quitting...but quitting because of really minor peeves seems...how do I say this...a little bratty and immature (at least for my age) so I held on.

Now I'm seeing people do what I could've done a few months back, and I'm quite relieved that I did not...because it is bratty and immature. Well, maybe to them it isn't...to each his own, yes?

I've never really felt so guarded...I do watch what I'm going to say most of the time...but now...a gesture, a word, something I didn't do...everything is...er...stilted and gingerly. Even when I'm not saying anything...I feel like I had to say the right things at the right time all the time...a lot like playing Circus Charlie.

I'm not having fun like this. But things are supposed to be fun because the people are nice. I mean...they're one of the reasons why I'm staying...because even when the work gets tough, and maybe the management a bit confused about how they should run things...our ability to keep the bad things at bay for as long as we could keeps us working and at least doing what we should be doing. We all feel like we're experiencing the same things...but now...well...some people feel that what we have is a little more than 'confused management' and 'tough jobs.'

I don't know where they're getting ideas. They may be feeling some things...but this is the first time I get where O'Brien from Orwell's 1984 is coming from...as weird as this sounds...It's like they've come up with an imagined scenario that only a few can relate to...and to the rest of us...it's all a mystery...the only difference is that they've chosen to dwell in this imagined universe and hold it as truth...but instead of the truth setting them free, this 'universe of truth' has bound them with their resentment towards others...something we don't have last year.

Sure I may have had my own imagined universes back then...and I may still have some of them now...but I chose to deal with my inner demons on my own than lash out and embarrass myself...modesty aside.

Should they chance upon this blog, and indefinitely explode through their respective social networking sites, I won't blame them. People do that all the time. But it only means that they choose to hold onto their hypotheses and their hyperboles and their slippery slopes and non sequiturs...well there may be little bits of facts here and there...but I'm sure their amazingly wild imaginations can link those together with self-woven strings.

I don't hate them. I find that they're really nice people...I'm just a bit confused and disappointed, maybe a little bit angry that they feel that way when they shouldn't. But why should I care, right? They'd still feel the same things , and if they have any resentment towards me, I'm sure they'd like to keep feeling that as well.

So Blogger...yes...I haven't been writing here for a very long time because of my promise...that I'd be writing happier stuff next time. I'm sorry for breaking that promise...but apparently, this page is almost the only thing I could trust with these things right now. I do fear for my life, and putting this up online is just rubbing salt to the wound...but I have an inkling that they'd rather come up with spicy/saucy adjectives for me than know who I really am and how I think. I hope my hunches are right...I'll know in a bit won't I?

My First 'Experience'

2010-01-09T21:42:00.004+08:00

Hwekhwekhwek.

Hindi ito ang experience na inaakala ng marami.

Unang beses kong sumabak sa raket, kasama ko yung primary editor ko. Siya yung may camera, at bilang galante siya, willing siyang pro bono ang maging photographer sa kasal ng kuya ng officemate namin. Hwekhwekhwek.

May isang linggo rin kaming umuwi ng gabi sa sobrang kapraningan...yun at yung isang pilot na humihigop sa ligaya ng lahat ng tao. Ayun. Gumawa kami ng bounce cards...na masaya nung test shots pa ang ginagawa namin...at bumili kami ng isang floodlight...na hindi rin namin halos nagamit dahil hindi kami marunong gumamit...hwekhwekhwek. Well...nagamit namin siya nung test shoot pero dahil iba ang kundisyon ng pantry ng opisina namin at ng venue...well...sabihin na nating fail...hwekhwekhwek.

Nagkaroon ng maliit na incident sa opisina nung naghahanap ng photographer yung officemate namin. Meron kasi siyang friendly-friend na medyo may crush ata sa kanya kaya ayun...medyo nagpapahangin ng kaunti...ang tawag namin sa kanya ang si 'experience' dahil nung tinatanong siya nung officemate namin kung okey lang siya maging photographer, may ilang beses niya nang sinabi sa kanyang pseudo-surfer pa-cool voice na 'yah, okay lang yawn kashe ehsperyens den sah mhen yawn eh.' Nung tinanong siya kung magkano ang singil niya. 'ikaw. name your price. kaseh pera sa 'min, ehsperyens den yawn.' Tapos nung pangatlong beses nang tinanong officemate ko kung okey lang talaga P1000 per person biglang kabig ng 'dependeeeeeeh. Tatanong ko kaseh muna sa kesamah ko eh.' Aba! Hiniritan ko nga ng Kanina lang sabi mo for experience,' tapos biglang depende. Labo mo a.' Eventually sinabi niya na rin ang preyo niya...P3000 per photographer...Dalawa ang babayaran ng officemate ko dahil si kuya 'experience' ay 'long-range specialist' lang. At bilang mahigpit ang budget ng officemate ko, lumuwa yung mata niya. Siguro mura na nga 'yun para sa mga nasa-business na, pero dahil bagito kami at kung ako yung magbabayad ng ganoon...luluwa rin ang mata ko. Kumuha rin sila ng pictures nung Christmas party ng opisina namin at may narinig na rin akong nagsabing magaganda yung pictures. Personally, hindi ko pa siya nakikita...pero ayun...

HAH!

Ayun. At dahil medyo stalkerish at assuming na si 'experience' at panay na ang lapit dun sa officemate namin, Tinanong ko na lang yung officemate namin, 'gusto mo si (primary editor)? Kaya wala siya ngayon kasi meron din siyang shinu-shoot na wedding eh.' Well, mali pala yung sinabi ko, pero nasa kasalan pa rin siya nung araw na 'yun kaya ayun...halos ganon na rin 'yun. Nahihiya daw si officemate, pero nung tinanong ko naman si primary editor, mabilis pa sa alas singco ang payag niya. So ayun...napasubo tuloy kami.

Masaya kami nung test shoots namin dahil may nadi-discover kaming mga bagay-bagay. Kahit hanggang ngayon hindi pa rin namin alam ang kahalagahan ng love team ng aperture at shutter speed, natuwa kaming malaki ang naitutulong ng bounce cards. Hwekhwekhwek. Walang speedlight si primary editor, kaya nagkasya kami sa built-in flash at bounce cards na gawa sa illustration board at aluminum foil at gold sticker. Hwekhwekhwek. Susmeh. Enjoy din ang test shoot namin ng alas diyes ng gabi sa pantry namin. Game naman yung assistant namin nun at nung model-modelan namin.

Dapat bibili na ako ng speedlight para sa camera eh...at bilang mangmang ako sa mga ganyang bagay, nung sinabi nung tinahan na P13,000 ang isang speedlight at per order siya...ayun...mukhang nawalan na ako ng pag-asa...wala na...maganda sanang investment siya gawang karamihan ng diy lighting solutions sa Internet ay may kinalaman sa speedlight...ayon...

Pagdating nung wedding, nung nasa may pintuan na kami nung simbahan, biglang sabi ni primary editor "Ngayon lang nag-sink in sa 'kin kung ano'ng gagawin natin." Hwekhwekhwek. Unang sabak namin nun, at wala kaming kaalam-alam sa mga bagay-bagay tungkol sa pagpi-picture ng wedding. Well, meron naman kahit kaunti dahil nakakita na kami ng pictures ng wedding, pero alam din naming hindi namin natapatan ang mga dapat na dala ng mga taong kumuha ng mga litrato sa mga wedding pictures na nakita namin.

Unang naging problema ang saksakan para sa ilaw...na eventually ay hindi na rin naman namin ginamit dahil, well, mas naging kill joy pa ang ilaw kesa naging source ng kaligayahan sa amin.

Pero yung bounce cards, nakatulong sila ng malaki nung mga unang shots namin habang nagbibihis yung bride...oo...nakaabot kami sa ganoon dahil sobrang aga naming dumating. Hwekhwekhwek. Ganoon kaming ka-praning.

Eniwei. Buong akala ko ay sa duration ng wedding, ako yung taga-bugaw ng mga tao at taga bitbit ng ilaw, taga-hawak ng bounce cards. Alam kong yun yung arrangement namin eh. Pero pinagbigyan din ako ni primary editor kumuha ng mangilan-ngilang litrato...at pag ako ang kumuha...well...laging hindi sigurado. Lintek. Hindi pa nagsisimula ang wedding, tumatagaktak na ang pawis namin.

Marami kaming throw-away shots, ganunpaman, tinaasan na lang namin ang handicap namin. Inisip namin, sige...ibibigay na lang namin yung maaayos sa officemate namin.

Nung tumagal-tagal na ang gabi, nabanggit ko na lang kay primary ed, "buti na lang hindi tayo naningil." Tapos tinanong ko siya kung ano kaya ang mangyayari kung si 'experience' ang sumalang sa wedding. Ang sabi niya "Ifo-photoshop niya lang 'yun." Ito kasing si 'experience,' siya mismo ang nagsasabi na 'ano a, pag kumuha ako, raw. Ifo-photoshop ko pa yun para gumanda.' Ang goal sana namin ay magbigay ng pictures na pwede nang hindi i-photoshop...nga lang...siyempre...since wala naman kaming experience na tulad nung kay 'experience,' ayun...well...sabi ni primary editor, color adjustment na lang daw para consistent...sana nga ganun lang ang kailangan.

Meron din kaming mga split-second moments na na-miss dahil, well...siyempre slightly incompetent kami. Awa naman ng Diyos focused ang mga tao sa mga pangyayari kaya kahit yung mga kabalbalan naming dalawa (tulad na lang nung biglaan naming sininagan ng floodlight yung mga ikakasal habang nagsesermon yung pastor para magtest shoot...hwekhwekhwek) eh hindi na nila pinansin. Hwekhwekhwek.

Nung dumilim na sa labas, maliwa-liwanag na naman sa loob nung simbahan kaya hindi na kinailangan ng flash o ng bounce cards. Awa ng Diyos...ang pakatatandaan namin...gumagana lang ang bounce cards pag mababa ang kisame. Pramis...maganda ang resulta ng bounce cards kahit ultra low ang lighting at built-in flash lang ang meron ka. Kundisyon nga lang eh medyo close-up din ang subject mo...siguro hindi lalayo ng 10 feet...para maganda.

Automatic din pala ang photographer's syndrome pag ganoon. Yun bang keber ka na lang sa paligid mo basta makakuha ka ng shot...at kung baga, binigyan ka ng lisensyang maging kitikiti sa isang sagradong pangyayari. Alam kong ayaw ng mga simbahan...kahit anong simbahan ng ganoon.

Born again nga pala yung wedding na inatenan namin, pero wala rin namang nagbago halos sa mga ritwal ng Katoliko. Wala lang misa, pero merong sermon ng pastor. Hindi rin naman matagal...o baka na-wili lang kami sa kakukuha ng litrato kaya hindi namin napansin...basta 'yun na 'yun.

Pagkatapos naming makasabay kumain ng hapunan ang mga kamag-anakan at kaboyprenan ng officemate namin, bigla kami nagkaroon ng momentum at ayun...kuha na lang kami ng kuha.

Siguro ang kulang lang namin sa standard wedding photographs (maliban sa ilan na na-miss namin) ay yung table shots...hwekhwekhwek. Yung organizer kasi eh...nilagay sa dulo ng program ang photograph-photograph na ganun...eh biglang sinabi ng emcee na "thank you and enjoy the rest of the night"...nagsi-alisan na tuloy yung mga tao...hwekhwekhwek. Ganunpaman, masaya na rin siyang experience, at lis para sa 'kin.

Bilang ganti sa incompetence namin, sinabi namin sa officemate namin na ipi-print na rin namin yung pictures.

Tinanong din sa 'kin ni primary editor kung bakit ipi-print yung pictures, sabi ko sa kanya idaan na lang namin sa layout.

Hindi naman masamang masama yung kuha namin...pero alam naming kung matino yung photographer na nakuha nila ay tiyak na babalik-balikan nila ang pagtingin sa wedding album nila. Wehehehehe...pero ayun...sisiguraduhin na lang namin na bibigyan namin sila ng album na babalik-balikan nila...sana...

*nervous laugh*

Kailangan ko pang makita yung mga pinaggagawa namin...hindi ako pinayagang mag-review ni primary ed dahil mauubusan na ng batirya yung camera niya. Hwekhwekhwek naman sa 'min 'di ba? Isa pa yung kailangan naming tandaan.

Gudbai

2010-01-02T20:18:00.002+08:00

Hindi ako namamaalam sa 'yo Blogger.

Naisipan ko lang magkwento sa 'yo ngayon. Hwekhwekhwek.

May dalawang gudbai akong naranasan ngayong araw na ito...o dalawa't kalahati...depende kung paano titignan...

pa'no kasi napagdesisyunan kong magpagupit uli ngayon...at kahit ilang beses kong ipakita ang picture ni Lee Joon Ki sa mga manggugupit, talagang ayaw nila akong pagbigyan dahil nga sa hati ng buhok ko...kaya tuloy sa tuwing tinitignan ko sarili ko sa salamin ngayon, hindi ko alam kung ano'ng iisipin ko...

...Hindi naman siya pangit...nga lang...hindi lang ako sanay dahil nung huli akong na-gupitan ng ganitong ka-ikli ay nung four years old pa ako. Hindi naman siya maiksing maiksi, pero mas maiksi siya kesa sa nakasanayan ko...at sa kung anong dahilan...hindi ko na kamukha ang dating ako...parang ganun...ganun o praning lang ako. Hwekhwekhwek.

Pero tulad nga ng sabi ng tatay ko, tumutubo ang buhok kaya kung hindi man maganda ang gupit...eh tutubo rin naman. May dalawang buwan ko ring hihintaying tumubo ang buhok ko...hwekhwekhwek. Para kasing dumaranas ako ng 'di ma-tukoy na identity crisis. Sa isang banda, mukha akong batang lalaking grade four...at sa kabilang banda, mukha akong 40-year-old housewife...hwekhwekhwek naman 'di ba? Ibang klaseng identity crisis. Ganunpaman, napagtanto kong kailangan ko na talagang magpapayad dahil hindi na maitatago ng buhok ko ang double chin, o ang palaki kong tiyan. Hwekhwekhwek.

Eniwei...dahil sa diskumpiyado ako sa buhok ko, nanood ako ng I Love You, Goodbye (na siyang pangalawang gudbai) para malimutan ko kahit saglit ang pangyayari...at napagastos ako sa pagkain (yun yung and-a-half).

Ayun...parang wala pang gitna nung pelikula gusto ko nang lumabas dahil...wala lang...medyo nawirduhan lang ako. Parang okey lang na hindi...parang sana hindi na lang sila naglagay ng love scenes...bakit kailangan ng love scenes? At bakit kailangang tatlong beses? Nagmukha tuloy haliparot si Angelica gawang hindi naman ganoon dapat ang character niya. Bakit biglaan ang pagdating ni Derek sa buhay ni Kim Chiu at bakit parang bigla na lang siyang na-in lab dito? Hindi ko gets. Bakit merong mga eksenang napuputol sa kalagitnaan ng climax nito?

Ganunpaman, tinapos ko pa rin yung pelikula. Hindi ako naluha, pero magaling si Angelica. Okey na rin si Derek at si Kim. Gabby...NO! Hwekhwekhwek. Meron pa sanang mas mabuting makakaganap sa papel na 'yon...Sino ba'ng effective na broken hearted na person? Parang si John Lloyd pa lang ata yung okei...Marami silang pwedeng makuha eh...parang yung ginawa nila kay Christian McKay...pero siyempre hindi nila gagawin 'yun sa MMFF 'di ba? Baka walang manood, parang sa Panaghoy sa Suba.

Ayun...Ilang beses din gumulong ang mata ko sa delivery ni Gabby Conception.

Iba ata dapat yung character ni Matet dun, pero kung ano yung pagkaka-portray niya sa character niya sa A Very Special Love/You Changed My Life, ganoon din ang pagkaka-portray niya kaya halos parang walang pagkakaiba.

Isa pang napansin ko e madalang yung shot na kumukurap si Angelica Panganiban at hindi nangingilid ang luha. Sa umpisa siguro, pero bawat eksena ata umiiyak siya...naaawa na ako sa character niya. Binigyan na siya ng tatlong love scenes at pina-iiyak pa siya lagi.

Walang ispesyal sa ending.

Ang ikinatuwa ko siguro dun sa pelikulang 'yon ay yung eksenang humabol sa trip papuntang Ilocos si Angelica, tapos bigla na lang makikita mong sisilip si Derek. Comedy eh...siguro 'yun lang yung comic relief dun. Maliban dun...well...siyempre drama siya, so ano pa ba'ng aasahan ko. May comic relief din yung kaka-sunod ni Derek kay Angelica...yung eksenang nasa bahay si Angelica't matapos niyang sampalin ng tatlong beses si Derek. Pumasok si Angelica ng kotse...nag-emote ng kaunti, saka nag-drive...si Derek, nakatayo sa may pintuan ng bahay at hinintay umalis yung kotse ni Angelica bago siya naglakad papalapit para tanawin si Angelicang nagdadrive papalayo. Lumapit man lang sa kotse si Derek, mahinahon na kinatok ang pintuan para kausapin pa siya ng mas matagal dahil hindi naman siya nakapagsalita halos nung pinagsasampal siya ni Angelica, at siyempre, 'yun na rin ang magtutulak kay Angelica na mag-drive palayo...saka siya habulin ng tanaw ni Derek...pero sino ba 'kong magaling 'di ba? Malungkot lang talaga ako sa buhok ko...pero hindi naman ako magbe-break down na tulad ng mga babae sa America's Next Top Model.

Ayun, pero bago nun...natuwa ako nung pinalabas nila yung trailer ng Imaginarium of Doctor Parnassus. Susmeh...ka-tagal ko na siyang gustong mapanood. Siguro sa susunod na buwan may piniratang Blu-ray nang available. Hwekhwekhwek. Mahal ko man si Terry Gilliam. Kung ipapalabas siya ng 3D...panonoorin ko siya. Hwekhwekhwek.

Ano pa nga ba? Ehm...ayun...hwekhwekhwek. Nakaka-miss nga namang magsulat dito 'no, Blogger.

'Di bale...susubukan ko nang dalasang mag-sulat dito.

Maligayang Pasko Blogger!

2009-12-24T15:40:00.002+08:00

Naku! naghintay na naman ako ng katapusan ng taon bago ako makapagsulat dito...nagugutom ako...dahil siguro nakasanayan ko nang kumain ng hapon. Ganunpaman...

...Mukhang may malungkot na balita akong sasalubungin pagbalik ko ng opisina sa Sabado.

Pero kung iisipin ko nga naman, nung nakaraang taon, mas nakakadepress ang mga balita gawang marami sa amin ang umalis na ng kumpanya.

Ayun...Nanginginig ang mga daliri ko, hindi lang dahil sa gutom, pero dahil din sa malungkot na balitang maaari kong masagap pagbalik ko.

Ayoko na lang maglagay ng detalye dahil ito na lang halos ang pinanghahawakan kong private blog, kuno, dahil wala namang nagbabasa.

Matatapos na ang taon. Marami akong mga pangakong napako...kahit yung mga pangako ko sa sarili ko. Hais...pag nagi-emo talaga ako, dito ako nagsusulat e 'no?

Maikli lang 'to Blogger. Hindi ko alam kung nami-miss mo ang mga mahahabang isinusulat ko. Hindi naman kita pinababayaan. Kahit dun naman sa kabila, wala rin akong nasasabing matino.

Sige, Blogger. Hanggang sa muli...kakain muna ako...kumukulo na tiyan ko eh. Hwekhwekhwek.

Sa Una at Huling Araw ng Buwan

2009-11-30T22:10:00.002+08:00

Hello Blogger.

Huling araw na ng buwan at nung huli akong sumulat dito ay unang araw rin ng buwan.

Hindi ko naman sinasadyang hindi ka ma-update...well...parang ganun, dahil nga kahit hindi gumaga itong computer na ito noong mga nakaraang araw dahil sa mga linsyak na virus na dumadapo dito sa computer na ito e nakakadalaw pa ako sa Multiply page ko sa pamamagitan ng notebook ni Nanay.

Pero 'di bale...sa 'yo ko ikukwento ang nagyari sa 'kin nung Sabado.

Isang interesanteng araw 'yun.

Napag-usapan naming magpunta ng Divisoria/Quiapo ng iba kong officemates dahil open leave kami. Hwekhwekhwek.

Ayun. Usapan naming magkikita kami ng alas-nueve sa may Metropoint, nakaalis na kami doon ng mga 9:40, o parang ganoon.

Nakarating kami ng Divisoria ng mga alas onse gawang kahit maikli na lang ang lalakbayin ng jeep na lulan namin e soooooobrang trapik.

Pagdating namin sa may Binondo, tinanong namin si mamang drayber kung sa'n pwedeng maglakad papuntang 168. Yung isang daan ay sa may Juan Luna, yung isa ay...hmm...ano nga uling pangalan ng kalsadang 'yun? Pero maluwang siyang kalsada kung ihahambing sa Ilaya...maluwang na maluwang...ayun, ayon sa Google Map, Reina Regente ang pangalan ng kalsadang nilakaran namin...

Mahirap i-muestra ang katatawanang nangyari nung panahong 'yun, lalung-lalo na ngayong hindi na ako gaanong nagsusulat...pero susubukan kong maisakto yung kwento.

So, sabi nga ni kuya na mas madaling makapunta ng 168 pag dumaan kami ng Reina Regente. Tapos tinanong namin kung pa'no kami makakrating dun. Ang sabi ni kuya:

Dire-diretso lang kayo diyan (kumpas pa-diretso) hanggang sa umabot kayo ng gasulinahan. Pagdating niyo ng gasulinahan, kumanan kayo...sabay kumpas pa-kaliwa.

Hwekhwekhwek.

Nung bumaba kami, sabi ko, "Nakakatuwa naman 'yun." Hindi nila ma-gets kung bakit ko sinabi 'yun...yun pala hindi na nila pinapansin yung sinasabi ni kuya, basta nung kumumpas na si kuya pa-kaliwa, malinaw na sa kanila 'yun. Hwekhwekhwek. Saka lang sila na-tawa nung naikwento ko sa kanila. Hwekhwekhwek.

Ang comedy talaga nitong magkakambal na discount distric na ito ano? Parang bawat butas na malulusutan, merong sasakyang lumalabas. Kahit yung maliit na eskinitang halos gagayat na yung sideview mirror ng sasakyan, dumadaan at dumadaan pa rin sila.

Ang nakakatuwa pa dun, Recto Avenue pala yung sa may tapat ng Tutuban mall. Aba...kung hindi ko pa tinignan sa Google Map e hindi ko makikilala sa dami ng taong nakaharang dun. At isa pa, isa palang malaking sagabal ang Tutuban Mall sa riles ng tren papunta sa North...kamangha-mangha nung medyo nawala kami sa may bandang annex ng Tutuban Mall at sa isang madilim na parang likuran ng mall e kitang-kita ang riles ng Metrorail...hindi mo alam kung pa'no pa dadaan ang tren dun, pero alam mong hindi na siya dadaan dahil kahit na bukas ang magkabilang dulo ng building para padaanin ang tren, 'ni yung engine ng tren e hindi magkakasya sa kipot ng daanan na 'yun...hindi ko alam kung ikatutuwa ko pa o kung ikalulungkot ko kung bigla na lang ipagiba 'yung mall na 'yun. Siguro naman hindi ipagigiba...siguro patatapyasan lang, tapos babaguhin yung pangalan nung mall...pero ayun...

Balik tayo sa pagpunta namin sa 168. Pumasok kami sa maling mall, 11/88 ang pangalan ng mall na pinasukan namin, pero hindi na rin masama dahil kakaunti lang ang tao at malamig sa loob. Sa bilihan mismo ng payong, dun kami nagtagal dahil naghakot ng payong itong kasama namin (siya yung nagyaya ng Divisoria). Tapos umakyat kami ng susunod na floor...nakabili ako ng panregalo sa mga pamangkin ko tapos nakabili ako ng bagong bag, wuhoo! Nagtataka nga sa 'kin yung mga kasama ko dahil parang ang bilis ko raw makaisip kung bibili ako o hindi. Hinid ko alam kung magandang pangitain 'yun o masama...siguro pareho.

Nakakatuwang mamili sa mga distritong pinamumugaran ng mga tsinoy/Chinese. Nung namili ako dun sa tindahan na pinagbilan ko ng mga regalo para sa mga pamangkin ko, yung may ari ng tindahan ay purong Chinese, at yung kanyang sales lady ay Pilipino. Sa 'di ko malamang paraan ay nagkaka-usap sila sa pamamagitan ng hintuturo nila. Sesenyas yung Pilipino, ituturo niya yung bagay na pagtatanungan niya kung magkano. Gagamit ng calculator ang Chinese para ipakita kung magkano.

Nung tinanong ko kung magkano ang isang set ng kiddie art materials, ang sabi sa 'kin nung Pilipino P60. Bumili ako ng apat tapos tinanong ko kung pwede kong tawaran ng P50 each na lang. Ayaw nung Pilipino. Sabi ko P55. E 'di pumayag siya.

Ito ang madugo, sinabi niya na sa Chinese na amo niya na ibebenta niya sa 'kin yung kiddie art set ng P55. Yung Chinese, ayaw ibigay...o baka ang pagkakaintindi niya sa pagsesenyas nung Pilipino eh "magkano?" kaya ang sinabi niya—sa pamamagitan ng calculator—na P65 yung set na binibili ko. Tapos kinuha nung babae yung calculator, at itinayp niya na P55. Tapos tinayp uli nung Chinese ang P65...well...naguguluhan na ako sa kanila, pero binigay naman sa 'kin yung mga binili ko ng tifi-55. Hais. Nakakapagod...nakikini-kinita ko na ang mangyayari pag pumunta ako ng Hong Kong...kung pupunta man ako. Parang ayoko nang pumunta dun dahil baka mas malala pa ang mangyari.

Nung pinuntahan ko yung stall na puro bag na tinitignan nung isa kong officemate ko, at habang hinihintay namin siya dahil pumunta siya ng CR, nakakita ako ng bag. Pinakuha ko kay kuya. Siniyasat ko ng kaunti...at dahil natuwa ako sa nakita ko, tinanong ko kung magkano yung bag. Sabi ni kuya P480. Sabi ko "P400 na lang." Binigay niya sa 'kin ng P400. Wuhoo! Hwekhwekhwek. Pagbalik nung officemate ko sinabihan siya nung isa "Tignan mo 'to o, ikaw kanina ka pa tumitingin ng bag, ito nakabili na ka'gad." Hwekhwekhwek. Well, sabi naman niya e wala naman siyang balak na gumastos talaga, kaya ayun.

Umakyat kami ng isa pang level para kumain. Wala kaming nahanap na pagbibilhan ng pagkain, pero nakahanap kaming nagtitinda ng Christmas wrapper ng 10 for P30. Pinatos na namin, pati yung 100 for P15 na Christmas tags (naghati na lang kami nung isang officemate ko). Maaaring sa lagay na 'yun e impulsive buying na 'yun, pero paglabas namin ng 11/88, 5 for P10 na ang benta nila sa wrappers, kaya lubha na kaming natuwa sa pinamili namin.

Saksakan ng dami ng tao sa 168. Lintek. Kaya kami lumipat ng mall para makahanap ng masarap na makakainan...pero kahit na may mahanap kaming masarap na makakainan, wala naman kaming mauupuan. Blech. Ganunpaman, bumili pa ng ilang mga items na panregalo yung isang officemate ko (yung nagyaya sa 'min sa Divisoria) at nagwithdraw. Tapus no'n, nagpasya kaming mag-evacuate sa Tutuban Mall para kumain.

Sa kalagitnaan ng madugong paglalakbay namin papuntang Tutuban Mall (saglit lang ang papunta dun pero dahil sa kalagayan ng lugar na 'yun e parang dumadaan ka sa butas ng karayom), may mga naglalako ng handheld sewing machines. Sabi sa 'kin nung nagyaya na pumunta ng Divisoria, P50 lang daw binebenta...sabi ko hindi muna ako bibili...

Nang makatapak kami sa kinaroroonan ng Tutuban Mall, nasugatan na ng kiddie art set ang plastic na dala-dala ko't nanganganib na silang malaglag. Naisip kong bumili nung sako. Mahal pala 'yung mga 'yun ano? Sinamahan ako nung nagyayang pumunta ng Divisoria at tumingin ako ng sako. Sa kalagitnaan ng pagpili, naisip kong gamitin na lang sana yung bag na binili ko...kaya nung sinabi kong hindi na ako bibili, nagmaktol yung nagtitinda. Pero sabi naman nung nagyaya na may balak naman siyang bumili at ako na lang daw ang mamili ng design.

Sa loob kasi ng 168, habang nagwiwithdraw yung nagyaya, may nakita akong sakong dala ng isang lalaki. Black and pink ang design niya at meron siyang heart na may nakasulat na "sweet love." Nakyutan lang naman ako sa kanya, pero dahil nga masyado siyang malaki, hindi ko naman inisip na bibili ako ng ganoon. Siguro kung merong maliit-liit na version nun, nakabili na ako...pero ayun...nung sinabi nung nagyaya na bibili siya ng malaking bag, yun yung tinuro kong design...nung pauwi na kami, inamin niya na hindi niya raw kayang panindigan yung design. Hwekhwekhwek...hindi ko na kasalanan yun...sabi ko hindi na ako bibili ng bag, tapos siya yung nagtanong kung ano'ng gusto kong design para sa bag na bibilhin niya.

So, bitbit niya 'yung bag na 'yun, kasama yung mga pinamili niyang payong at yung mga pinamili ko (dahil nagpupumilit talaga siya).

Nung naabutan namin yung isa pa naming officemate, nakabili na siya ng pundang may Taz na design (favorite niya kasi si Taz). May ala-una na, hindi pa rin kami nakakahanap ng makakainan. Umakyat kami ng annex ng Tutuban Mall, wala pala dun yung kainan, kaya lumipat kami ng Tutuban Central Mall, at finally, kumain kami sa Tokyo Tokyo...may alas dos na kami nakakakin nun. Lintek sa dami ng tao...hais. Gusto raw nung nagyaya sa 'min ng Coke float, kaya lumabas muna siya para bumili no'n. Habang naghihintay kami ng pagkain nung isa ko pang officemate, sabi ko habang tinititigan yung malaking bag na binili nung kasama namin. "Dapat siguro bigyan natin siya ng pangalan." Tumawa yung officemate ko...hindi yung tawang natutuwa kundi yung nervous laugh. "Ano naman ang ipapangalan natin sa kanya?" Tanong niya. Tinitigan ko yung design...sabi ko, "Sweet." At mula noon, tinawag na namin siyang Sweet...na naging Swit. Medyo nawirduhan yung nagyaya sa 'min. "Siryoso ba 'yan, o joke-joke lang?" Tanong niya. "Kung si Numnum nga nasiryoso namin 'yan pa kaya?" Sabi ko. Kaya ayun, mula noon, Swit na ang pangalan niya. Sayang nga wala kaming picture eh. Lagi namin siyang tinatanong kung nahaharass na siya. Kung nabo-bore na siya...ayun. Maluwalhati naman kaming nakakain...ang susunod ay yung makapag-CR kami.

Nakakatawa talaga ang mga kaganapan sa Divisoria ano? Yung mga bagay na pwede mong gawin sa loob ng 10 minuto, bigla na lang nagiging kalahati hanggang isang oras. Ayun, sa dami ng tao, ng Divisoria marami rin ang nakapila sa CR ng Tutuban Mall. Lintek. At dahil hindi kami sabay-sabay nagpunta sa CR, na-doble pa ang oras namin.

Naka-alis na kami ng Tutuban Mall ng mga alas tres y media. Tinanong namin kung sa'n kami pwedeng makasakay papuntang Quiapo...sabi nung security guard, sa may stoplight...na siyang sa Reina Regente rin. At lis nakaalam ako nang hindi ko kailangang bumalik ng Lawton para makarating ng Quiapo (oo...ngayon ko lang nalaman 'yun...pasensya na ngayon lang uli ako nakapunta dun).

Nung sumakay kami ng jeep, merong isang kataka-takang bagay na nangyari. Habang mapagal na nilalanguyan ng jeep sa masukal na trapik ng Claro M. Recto, may isang mamang nag-abot ng kamay sa drayber, at walang anu-ano naman itong binigyan ng barya ng nagmamaneho. Makalipas ang 30 segundo, meron na namang ganoon na lumapit, at binigyan na naman ito ng drayber. 'Di pa nakakalayo ang pangalawang nanghingi, may dumating na namang isang nanghihingi, ayaw na siyang bigyan ng drayber dahil wala na raw siyang barya. At dahil walang nakuha itong mamang ito sa kanya, ninakawan niya ng basahan para masabi lang na may kinuha siya. Tulad nung pangatlo, hindi pa siya nakakalayo, meron pang lumapit na isa...at isa pa...at yung dalawang huli, binigyan uli ng drayber.

Naiintindihan ko yung paisa-isa lang sa isang hinto...at alam kong mga barker (isa sa mga pinakawalangkwentang trabaho sa buong Pilipinas) ang gumagawa ng ganoon...pero yung ganoong katalamak na paghingi...susmeh...nagtinginan na lang kami nung officemate ko...anu 'yun?!?

Ibiniaba kami ng drayber sa isang kalsadang 'di ko na matandaan ang pangalan, pero nakaabot naman kami ng maluwalhati sa Avenida building...at duon na ako nagsimulang mag-shopping ng tunay. May alas sinco na noon.

Hindi na ako nakabili ng Blu-Ray copy ng Up dahil wala na siya. Nung pumunta ako doon nung berdey ko, nandun pa 'yun...ibig-sabihin in demand talaga siya. Hwekhwekhwek. Mukhang mahihirapan akong maghanap ng kopya nun ngayon. Eniwei. Ang unang nabili ko ay tatlong DVDs. Dalawang animated, at yung isa ata ay yung The Graduate. Wala lang...whim lang na mapanood ko siya...

...

...Oo na, oo na. Dahil na rin sa 500 Days of Summer. Pero ayun...nung napag-isipan ko nang bilhin ang DVD, tinanong ko kung magkano kada-DVD. Sabi ni kuya P50. Sabi ko, "Kuya ibigay niyo na lang sa 'kin yung tatlo ng P130." Walang anu-anong sinabi sa 'kin ni kuya "Sige, ibigay ko sa 'yo ng P120."

Kailan pa nangyari 'yun?!? Hwekhwekhwek. Eniwei. Maliban dun, bumili rin ako ng Audrey Hepburn collection, at nahikayat ko nang bilhin ng officemate ko yung 500 Days of Summer.

Lumipat ako sa susunod na tindahan. Wala akong nakitang gusto hanggang sa dumatin ako sa kinalalagyan nung mga relatively old DVDs nila...dun ko nahanap yung pinaka-astig na mga nabili ko. Ang unang-una kong nahanap ay mga DVD na kailanma'y 'di ko inaakalang magkakaroon ako habambuhay. Gorillaz Phase One: Celebrity Take Down at Gorillaz Phase Two: Slow Boat to Hades. Lintek...porebermor ko nang inisip na hindi ko mabibili 'yun hangga't hindi ako yumayaman at hindi ko makayanang umorder ng ganun online...pero ito...dumating na ang pagkakataon. Yung isa ko pang nahanap ay isang koleksyon ng Polish animation. Meron pa akong nahanap na dalawang hindi ko binili, isa e Chinese animated folklore collection at isang video art collection. Pareho kong hindi binili dahil wala silang English subtitles. Pero yung Polish animation collection at yung Gorillaz na DVDs binili ko...at alam niyo kung magkano? Ha? P20 kada DVD!!!!!! BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA (well, para sa iba mahal na 'yun, pero para sa 'kin ayoko nang tawaran ang ganoong kamura) Tigda-dalawang DVD yung binili ko kaya may P80 din 'yun. Bumili rin ako ng Darjeeling Limited at ng Stop-Loss (siyempre dahil kay Joseph Gordon-Levitt).

Medyo nalungkot ako dahil nga wala nang Good Earth, at nung tinanong ko kung nasa'n na yung mga umalis dun, sabi nung pinagtanungan ko eh nandun na nga sila, sa Avenida building...at yung iba, nagkalat na sa Hidalgo at sa Makati (malamang sa MCS...pero yung nasa MCS medyo nakalulungkot na rin ang collection nila dun eh). Tinanong ko kung alam niya kung nasa'n yung nagtitinda ng mga luma, ang sabi niya nasa Odeon daw.

Natapos akong mag-shopping ng mga alas sais y media. Malungkot dahil kakaunti lang ang mga tindahan ng DVD. Napag-desisyunan na rin naming mag-jeep dahil sa dala naming mga DVD. Alam naming mas gugustuhing mag-LRT nung officemate namin dahil...well...ayun...pero wala kaming magagawa eh...may dala kaming DVD at nangungumpiska nga raw sila sa LRT at sa MRT ng mga pirata, kaya ayun...

...Nung dumaan kami ng maliit na eskinita papuntang Hidalgo, napadaan kami sa isang stall na may unan na Taz, at napabili uli yung officemate ko...napabili rin siya ng bedsheet...pati rin yung nagyaya sa 'min, para kumpletuhin yung mga kailangang bilhin para ipanregalo sa kamag-anak...

Ayun...medyo natagalan bago kami makasakay ng jeep dahil puno na lahat ng mga sasakyan namin. Hwekhwekhwek.

Pagsakay namin sa jeep...wasted na kami.

Dun na sinabi sa 'min nung nagyaya sa 'min na sana yung may smiley na lang yung binili niyang bag kasi baka hindi niya panindigan yung design. Sabi ko, at lis meron kaming Swit.

...Sayang lang at hindi namin siya nalitratuhan. Hwekhwekhwekhwek.

You Know What?

2009-11-01T14:56:00.002+08:00

This is when I regret not taking up Fine Arts in college...

...why do we only get to think about the things we've done and regret about them when it's too late?

May gudness...ngayon ako na ang magpapaaral sa sarili ko kung gusto kong ituloy 'yun...tsktsktsk...

I Need Some Distraction...a Beautiful Release

2009-10-05T20:38:00.002+08:00

Laundry list of things do to keep my mind from brooding:

1. Buy a good doodle notebook...no lines, thick...ehm... at least 100 pages
2. Print out 100 challenge...
3. Do at least one challenge per day.

fate and the jokes that only she can laugh about

2009-10-03T06:19:00.000+08:00

lampas isang taon na nung natapos ang animation program na kinabilangan ko sa.

hindi ko pa binabalikan ang certificate ko.

pero kanina lang nag-check ako ng email ko sa yahoo.

hindi naman sa hindi kami nasabihan noon.

pangalawang batch kami ng mga taong nag-aral ng 2d animation sa paaralan ko.

kami ang pinakahuling batch na pinaggamitan ng lumang curriculum, yun ay, talagang traditional animation lang ang itinuturo...basic illustration, in-betweening at clean up...walang labis, walang kulang.

bago kami umalis, dumating ang third batch ng 2d animation students. bagong curriculum na ang gamit nila, may original content na. kaya sila nagsimula bago pa kami matapos ay dahil sinamahan na nila ng pre-prod at post-prod ang curriculum. pagka-alis namin, dun na sila magsisimula sa prod.

kung ihahambing sa tuition fee na ginastos ko para sa lumang curriculum, malaaaaayo ang pagkakaiba dahil under scholarship ako (hindi malaking bagay 'yun...believe me...lahat ng tao sa klase ko naka-scholarship din), pero kung tutuusin. hindi na rin masama. P12k ang halaga ng bagong curriculum.

kung babalik man ako sa paaralang 'yun, yun ay para kunin ang certificate ko. maliban dun...well...siyempre pagagalitan na naman ako ng nanay ko 'nun.

medyo nalulungkot lang ako dahil hindi rin lang naman minsan nangyayari ang ganito sa 'kin. kung baga...sa pamilya...lagi na lang middle child na napagpapasahan ng lumang gamit...tapos darating yung bunso, lagi na lang bago ang gamit niya.

kahit sa paaralang pinanggalingan ko, lahat ng malalaking pagbabago nangyayari saktong-sakto pagkagradweyt ko.

nung gumradweyt ako ng grade school, saka ni-renovate ng todo ang mga facilities namin.
nung gumradweyt ako ng high school, saka lang nagkaroon ng improvement sa club na inalisan ko
nung gumradweyt ako ng college, saka lang nagkaroon ng mass comm wing na hindi naman gaanong na-enjoy ng mga ka-batch ko dahil nga paalis na kami...yun ay pwera yung mga broadcast journalism students. kami rin ang natatanging hybrid batch sa buong kasaysayan ng mass comm...yung pinag-halong bago at lumang curriculum...kaya pag-alis namin, may bago na silang paraan ng pag-aaral at pinag-aaralan.

kahit pa gusto ko...bantulot na 'kong maging animator...

...oo natutuwa ako sa napapanood ko at namamangha ako sa mga kwento sa likod ng mga napapanood ko...at naiintindihan ko ang hirap ng paggawa ng isang animated feature, featurette, o kung anuman...pero mukhang hanggang dun na lang ata ako eh.

kahit papaano naiintindihan ko na yung sinasabi ng nanay ko na hindi niya nakikita sa 'kin yung passion.

isang taon na akong copyeditor...isang taon na akong hindi nagdodrowing...isang taon na akong nakakahanap ng dahilan para hindi magdrowing.

kung gusto ko talagang maging animator...makakahanap at makakahanap ako ng oras para magdrowing...pero parang lagi na lang akong pagod...lagi na lang akong walang oras...

...hindi ko rin naman itatangging magandang hobby ang animation. kaso lang sa tuwing nakikinita ko yung oras na kailangang gugulin para makabuo ng isang animated short...tumitiklop na lang akong bigla...dun ako nalulungkot.

...hanggang nood na nga lang ba ako? hanggang intindi na lang ba ako?

sabi ko gusto kong magtayo ng animation studio...ano ba ang magagawa ko sa lahat ng inimbentong sagabal...?

o baka trip-trip ko lang 'yun? para masabing may pangarap pero hindi naman kailangang abutin. yun bang...ahm...social necessity...personal need of accomplishment...parang ganun...

ranting na naman ako...

PUV: Potek na Ungas na Vanities

2009-10-02T18:24:00.008+08:00

Part I
PUB: Please Understand the Bagyo

May alas kwatro y media ako nakasakay ng pampasaherong bus papuntang Bicutan. Bahagya na ang ulan noon at hindi ko na nalaman ang kalagayan ng ulan mula Magallanes hanggang sa may Sun Valley dahil mahimbing akong nakatulog (at hindi ko itatangging hindi nakabuka ang bibig ko nun...pero hindi naman ako naglalaway...pero maliban pa sa blog entry na 'to eh hindi niyo rin naman kailangang malaman na nangyari 'yun 'di ba?).

Matagal ang usad ng sasakyan sa may Bicutan. Kung may alas kwatro y media ako nakaalis ng Makati, yung normal kong kinse hanggang bente minutos na biyahe papuntang Bicutan ay inabot ng isa't kalahating oras.

Nang makalampas na ng toll ng Bicutan ang bus na sinasakyan namin, tulad ng nakagawian ng maraming taong nakakasabay ko, nagmamadali silang lahat at nagsisiksikan sa may pintuan kahit na alam nilang hindi pwedeng bumaba sa kinaroroonan ng bus namin.

Sa tagal bago patawirin ang mga sasakyan sa may ganang amin, na-inip na ang kalikod kong magsingirog.

Siguro may 17 hanggang 18 na taong gulang sila...o parang ganun. Ganito ang naging takbo ng usapan nila.

GF na may matining na boses: Tayo na tayo.
BF na batong-bato na sa trapik: Mamaya na.
GF na makulit: Malpit na o.
BF na tinatamad: Hindi rin naman tayo gumagalaw.

(makalipas ang nakababatong katahimikan)

GF na may twang: Grabe naman 'to. Si *may English accent kuno* super typhoon Pépeng.
BF na muntik nang matawa: PEH-PENG kaya
GF na nagmamagaling: Pépeng 'yun. Sabi 'yun sa CNN...CNN nga ba 'yun...basta meron kami nun
BF na curious: Meron ba kayo nun?
GF na proud kasi may "CNN": Nakakakuha kaya kami nun. Yun yung sabi dun. Si Pépeng (sabi niya)
BF na nababato na ulit: E tagalog naman yung pangalang PEH-PENG eh.
GF na naiinis na kay boyfriend: *may English accent kuno* WHAT I'M TRYING TO SAY IS, 'yun yung pagkakasabi sa CNN.
BF: Parang hindi naman ata eh. Wala naman ata kayong CNN eh.
GF: Meron kaya. Nakita ko pa nga yung tsunami eh. Yung sa...sa Vietnam ba 'yun?
BF: Indonesia.
GF: Oo. Gumalaw yung lupa, kaya nagkaroon ng tsunami. Intensity (maikling patlang) intensity six point...eighty daw 'yun.

Parang gusto kong magalit...pero para que? Kay liit na bagay para magalit. Hindi ko naman siya kaano-ano at time to shine niya 'yun, go lang ate...walang masasaktan at walang kailangang masaktan. Hwekhwekhwek. Kung sa bagay lahat naman tayo nakararanas ng ganyang mga kunu-kunong moment-moment (bago ako umalis ng opisina nagkaroon din ako ng ganyan, hwekhwekhwek), quits lang tayo ate.

Part II
PUJ: Publicly Underaged Jerk

Pagkababa ko ng Bicutan, tumawid ako papuntang sakayan ng jeep.

Naroon na naman ang lumang biro na "paunahin niyo yung mga lalaki." Pero dahil araw-araw ko nang naririnig 'yun at habambuhay at hanggang libing naman silang magiging ungas, hinayaan ko na lang sila (hindi rin naman halatang galit na galit na 'ko 'di ba). Nakasabay ko ang limang maiingay na lalaki. Noong una nakakatawa pa sila eh...pero nung katagalang naririnig ko silang mag-usap (hindi ko kailangang piliting marinig ang sinasabi nila dahil kahit siguro yung nagpapatugtog ng pagkalakas-lakas ng Chris Brown e maririnig sila sa lakas ng boses nila), natandaan ko yung nakasabay ko sa jeep nung nakaraang taon...mga ganitong petsa rin...yung nag-uusap tungkol sa mga kerida't nagkamaling pinahagingang inilagak ako sa kategoryang 'yun.

Mukhang sila rin 'yun.

Ganito ang naging takbo ng usapan nila

L1: Uupo-upo, hindi naman magbabayad.
L2: Ilan ba tayo?
L1: Sampu (tapos magbibilang).
L3: (mag-aabot ng bayad) Bayad po. Isa lang po 'yan.
L1: Lima tayo. Lima.
(Tawanan ang mga lalaki)
L4: Sampu tayo tapos isa lang yung magbabayad.
(dumudukot si L1 ng bayad sa bag)
L3: Tignan mo 'to. Kunyari dumudukot pero hindi rin naman magbabayad.
L1: (maga-abot ng bayad at isisigaw pa) BAYAD PO, DALAWA PO 'YAN. AKO AT YUNG KATABI KO (sa pagkakataong ito, iba naman ang katabi niyang babae.)
L4: Hwooo. Dalawa daw 'yun...
L1: DALAWA PO YUNG BAYAD KO A. PARA SA 'KIN TSAKA SA KATABI KO.
L4: Dalawa daw, isa lang binayad mo.
L1: Dalawa 'yun. Kinse kaya 'yun.
L3: Kinse...katorse kaya ang dalawa. Nanggagago ka na naman eh.
L1: Basta, kinse 'yun.

(matapos nun ay magkakaroon ng kaguluhan sa mga bayad nilang pagkadali-dali naman kung i-aabot rin lang)

L1: Ano ba? Abot ka ng abot hindi ka naman drayber.
L3: (ibibigay na sa wakas ang bayad sa drayber) Bayad ho.
L2: Sana walang pasok bukas 'no?
L1: Nako, kung may pasok tayo bukas, bibiyahe tayo kahit ano mangyari. Pa'no ka nakauwi nung Biyernes? 'Di tumitigil yung ulan no'n 'no? Tapos hindi pa gumagalaw yung sasakyan. Nakoh! Kung nangyari uli 'yun, maglalakad uli tayo nun, mula Marcelo hanggang Nagtahan. Ganoon 'yung ginawa namin nun o. Hindi kasi gumagalaw yung sasakyan. Mula Nagtahan hanggang Villamor. Skyway pa 'yun. Grabe talaga ulan eh 'no?

(tapos tutuloy ang pag-uusap tungkol sa ulan at trabaho...hanggang sa dumating sila dito...)

L3: Eh si ano...yung nanggahasa.
L1: Ayus din 'yun 'no? Rape. Okey na sana eh, rape lang, kaso lang namatay...ayun...may homicide tuloy.
L3: Eh may hearing naman (blahblahblah) pag napawalang sala siya.
L1: (mga bagay tungkol sa trabaho) ...hehehe sexual harassment. E ganun naman 'yun eh. Mahiwalay lang ng kaunti yung tuhod...ayun na. E kasi naman eh. Okey sana na rape. At lis rape lang...pero namatay eh...ayan...homicide...Haaay...ganyan talaga pag umuulan. Kawawa naman yung mga tao 'no? Yung sa mga binaha?
L3: May bubong nga hindi naman nasa itaas.
L1: Haaay...ganyan talaga pag umuulan.
L3: Okey lang na umulan, basta may payong.

Lahat 'yan nagagawa nilang bigkasin sa decibel na makabasag-taenga.

Hindi naman pinaalam sa 'kin na pwede palang magsama sa isang pangungusap ang salitang 'rape' at 'lang.' Hanggang ngayon hindi pa rin magawang maunawaan ng utak ko ang pangungusap na 'yun.

Parang dahil sa mga taong tulad nila, wala na akong paki kung magunaw ang mundo ng 2012...basta siguraduhin ng lahat ng uri ng cosmic-cosmic sa kalawakan na magtatagal ang paghihirap nila't pagdusahin sila't patayin ng takot imbes na mamatay sila ng agad-agaran at sa pangkaraniwang dahilan. At sana hindi na mare-reincarnate ang mga taong tulad nila kailanman.

Parang mas-gusto ko pang mareincarnate na halaman o hayop...kahit papaano, dahil sila, kahit hindi nila hinahanap ang saysay ng buhay alam na nila kung para sa'n ang buhay nila.

Ang sabi nila, natatanging nilalang ang tao dahil sa kakayahan nilang makaramdam at malaman ang tama't mali. Mukhang hindi pala lahat ng mukhang tao ay nag-aasal tao.

i iz nothing but oridary hoomin

2009-09-13T12:34:00.002+08:00

Kahapon ay bigla akong na-itsa sa lugar na 'di ko alam...bagama't Makati't bagama't Maynila, nawindang ako sa nangyari sa 'kin kahapon.

Gawa rin lang namang tuwing Sabado na kami nagkikita ng mga kaibigan ko nung high school para sa isang project, binalak ko nang karirin ang ganoon...para lang magkaroon ng variety ang medyo payak at paulit-ulit na buhay sa opisina.

Sa bahay ni Olive kami nagkita-kita...at galing sa Makati, madali lang naman sanang pumunta doon gawang alam ko na kung sa'n matatagpuan ang bahay. Nga lang...medyo mahal ang magpedicab ng napakalayo. Kaya nagtanong ako kung papaano makakarating ng Pablo Ocampo nang nagji-jeep lang.

Binigyan ako ng listahan ng mga sasakyan at bababaan, at mukha namang malinaw siya.

Sakay ng Ayala-Washington
Baba ng Makati fire station
Sakay ng Ayala-Kamagong
Baba sa Petron, yung dulo ng ruta (rota) niya
Sakay ng jeep papuntang Zobel Roxas

Malinaw naman siya 'di ba...hanggang sa nangyari na ang nangyari.

Ngayong may mahigit isandaan lang sa wallet ko. Kinailangan kong makarating nang walang kamali-mali sa pagsakay kung gusto ko pang maka-uwi sa amin. Akala ko magagawa ko 'yon. Hwekhwekhwek.

Sumakay ako sa may Makati Stock Exchange. Ang jeep, Ibabaw Guadalupe, RCBC Meralco, MRT...parang ganoon. Ngayong malapit ang Meralco at RCBC sa Makati Fire Station, inisip ko, wala naman sigurong mali kung sasakay na ako dito. Kaya sumakay naman ako. Sa gitna ng biyahe, bigla akong may narinig na bababa raw ng Vito Cruz. Inisip ko...hmm...ganunpaman, bumaba pa rin ako ng Kamagong at nangtanong sa naka-tenggang jeep doon. Tinanong ko kung pa'no makakarating ng Zobel Roxas.

Ang sagot sa 'kin?

"Sumakay ka ng Guadalupe Ibabaw."

Lintek...nag-aksaya na ako ng pitong piso noon.

Kaya sumakay uli ako ng Guadalupe Ibabaw...at nasa isip ko pa rin na...hmm...meron ba talagang Ayala-Kamagong na jeep? Nasa isip ko pa rin ang Petron na bababaan. Baka naman dadaan din siya dun.

Sumakay ako uli ng Guadalupe Ibabaw.

Siyempre, bilang batang ayaw umamin, nagbayad na lang uli ako't sabi ko bababa ako ng Vito Cruz gawang narinig ko nga yung aleng bababa sana ng Vito Cruz kanina.

Medyo nagpasikut-sikot ang jeep sa maliliit na kalsada ng Makati...iniisip ko...hmm...Petron lang naman ang hahanapin ko 'di ba?

Ang problema...maraming Petron na dadaanan ang mamang drayber...bumaba ako sa pangalawang Petron na nakita ko...sa may J.P. Rizal...ang layooooooo ng J.P. Rizal sa Vito Cruz...at lis yung pangalan at malayo sa intensyon kong bumaba ng Vito Cruz.

Ganunpaman, nandun na rin lang ako, nagtanong na ako kaagad sa aleng nakatayo...saan ang papuntang Zobel Roxas?

Ang sabi ng ale, hindi niya raw alam, pero papunta raw Taft ang mga jeep na dumadaan doon.

Gawang pag nakarating na ako ng Taft e alam ko na kung paano ako makakapunta sa patutunguhan ko...sumakay na ako.

Ito namang si mamang draber, medyo wengweng...'di kalaunan, nagpasiya siyang hindi na ituloy ang biyahe at magbayad sa dadaan na jeep...ang problema...hindi kami kasya...kaya yung ibinayad ko sa kanya, nawala na lang na parang bula at kinailangan kong ibayad yung susunod kong sasakyan na jeep. Lintek.

Buti na lang, itong jeep na lulan ko e dumaan sa isang lugar na kilala ko. Medyo lampas lang siya ng Zobel Roxas, pero kahit papaano, kilala ko na siya't bumaba na lang ako sa kanto't nagpasiyang baybayin na lang ang Osmeña...nang makakita ako ng mga pedicab drayber at nagbakasakali. Tinanong ko kung magkano papuntang Alejo Aquino. Sabi ng isa P25. Pumayag na lang ako...dahil kung P50 yun...e talagang maglalakad na lang ako.

Pagbaba ng pedicab, si kuya medyo wengweng din. Binigyan ko siya ng singkwenta. Dapat ang sukli niya sa 'kin P25. Hiningan niya ako ng sampung piso. Hindi ko alam kung bakit sampung piso ang hihingin niya sa 'kin at kung ano'ng isusukli niya sa 'kin kung binigyan ko siya ng sampung piso. Tapos sabi niya "Ay...limang piso na lang pala." Ayun ay kung bibigyan niya ako ng P30...ang binigay niya sa 'kin ay P25 din. E 'di pinagsabihan ko. "Kuya, P25 ang pamasahe, kaya ang sukli niyo rin dapa sa 'kin P25, bakit kayo nanghini ng limang piso sa 'kin?"

"Ay. Oo nga."

Bibigyan niya sana ako ng P40...kung bakit ganoong kalaking sukli ang ibibigay niya sa 'kin, hindi ko maintindihan dahil na-lugi naman siya nun. Binigay ko na lang yung limang piso gawang ayokong mag-arithmetic gawang lusaw na utak ko sa overtime.

Ngayong binabalikan ko siya...inisip ko...kung nanatili na lang ako dun sa jeep na 'yun, kahit tumahimik ako't binantayan ko na lang yung aleng bababa ng Vito Cruz, e 'di sana hindi na ako napagastos nang malaki. At kung nagtanong lang ako kay manong drayber matapos kong marining yung Vito Cruz na 'yun...e 'di sana naka-tipid na ako nun.

Yung rutang alam ko...ganito ang gagastusin ko...

Bus papuntang LRT mula Ayala - P11
Pedicab (ayon kay Olive) - P50

E 'di P60 'yun...nga lang alam ko na yung dadaanan ko.

Kung sigurong sumama ako kay ate.

Jeep papuntang Vito Cruz - siguro P9
Jeep papuntang Zobel Roxas - P7

E 'di mas mura 'yun, P16

Ang nagastos ko kahapon

Jeep papuntang Makati Fire Station - P7
Jeep papuntang J.P. Rizal - P7
Jeep na pinagpasahan - P7
Pedicab papuntang Alejo Aquino - P25

'Di malayo sa gagastusin ko kung yung rutang alam ko yung gagamitin ko, P56

Inisip ko na lang yung Trip to Quiapo...kahit papaano, may bago akong alam na masasakyan. :D

buntooooooong hiningaaaaaaa

2009-08-14T22:42:00.004+08:00

Saka na lang ang pamagat.

Kamusta na, Blogger?

Natututunan na kitang pagkatiwalaan.

Hindi ko man natutupad ang pangako ko sa 'yo...hindi pa rin naman kita kinakalimutan...

Mag-iisang taon na ako sa kinaroroonan ko. Hindi ako dito unang pumunta nung nakatanggap ako ng trabaho.

Mag-iisang taon na ako dito, pero sa tinagal ko sa dito...hindi nawaglit sa isip ko ang umalis. Hindi nawaglit sa isip kong hindi ako bagay. Pero hanggang ngayon kung bakit pilit akong gumagawa ng paraan para manatili doon.

Tulad nga ng sabi ko dati...baka takot lang ako.

Sa tinagal ko dun, hindi ko mabilang ang dami ng panakip-butas sa kawalang katuturang pananatili...ang sabi ko sa sarili, mananatili ako para sa kanila...na totoo naman. Nakayanan kong tumagal dahil sa mga tao dun. Naging masaya naman ako dun...hindi nga lang yung sayang maituturing kong kaligayahang tunay.

Ganunpaman...kahit akin lang itong iniisip ko...may pailalim na 'di pagsang-ayon siguro ang mga katrabaho ko...inuulit ko, baka ako lang 'yun...pero alam kong may pagbabagong naganap at meron akong mga ugaling nababalikan at dati ko nang ipinangakong susubukan ko nang hindi lumabas. May ilang buwan na akong naghihintay na patalsikin nila ako...dahil sa totoo...yun na rin halos ang hinihintay ko...hindi lang siguro sila makahanap ng dahilan...pero bakit ako nakakahanap? Madali naman akong kausap pagdating diyan...pwede ko pang sabihin sa kanila "Lintek! Ngayon niyo lang naisip 'yan! Pinaabot niyo pa ng isang taon?"

Bakit hindi pa ako umaalis kung ganoon? Sa totoo lang, wala akong mahanap na dahilang umalis, at iniisip ko pa ang Nanay ko. Hangga't alam niyang meron akong maibibigay sa kanya kada kinsenas, hindi na kami babalik sa diskusyong "wala kang mahihita diyan sa animation."

Hindi man maganda, isa 'yun sa mga nagtutulak sa 'king magpatuloy...pero kung pahirapan kaming nagkakapaan kung sino'ng mauuna? Hindi ko lang alam...Pero kung kahit papaano natutulungan ko naman sila, at natutulungan nila ako...bakit pa ba kami aalma?

Kanina, matapos alipustahin ni Kuya ang pinagtatrabahuan nila, biglang kabig, "Lipat ka sa 'min. Marami kang ka-wavelength dun. Tsaka maraming sweldo."

Umiling lang ako, sabay sabing, "Anung parehong wavelength? Wag kang magsalita ng ganyan. Hindi mo ako kilala." Buti na lang magaang ang usapan noon kaya siguro hindi niya naman sisiryusohin 'yun. Ganunpaman, sinabi niya na rin sa 'kin dati na minsan napipikon siya sa 'kin. Sana hindi niya na lang piniling bumanat ng ganoon.

Pero totoo naman. Ilang beses lang naman kami nagka-usap. Pa'no niya 'ko makikilala sa saglitang pakikipagtalastasan? At bakit niya ako yayayain sa lugar na kung sa'n sila 'ipinatapon' ng pinaglipatan nila? Totoong hindi nila ako maiintindihan...dahil kaya nilang gawin 'yun sa sarili nila.

Hindi naman sa sinasabi kong mas matino ang kinalalagyan ko...kanya-kanya lang naman kaming trip sa buhay...kaya kahit alipustahin pa nila'ng pananatili ko...marami akong masasabi sa kanila na hindi ko pa rin sinasabi...kung masaya naman sila sa ginagawa nila, ano ba naman ang magagawa ng sasabihin ko? Wala naman 'di ba? Nagpasiya lang silang sabihin ang sinasabi nila dahil sa mga naranasan nila...pinili nilang makita ang mga bagay-bagay ng ganoon.

Pero kaibigan ko pa rin sila...pero hindi ko alam kung anung klaseng tao ako sa paningin nila...pero alam ko ang maaari nilang makita't maisip.

Masaya pa rin ako pag kasama ko sila. Hindi kami nauubusan ng mga bagay na pagtatawanan. Ganunpaman...hanggang ngayon naman hindi pa talaga ako nakakahanap ng taong talagang nakakaintindi sa 'kin...mukhang mahihirapan na ako...

Kailangan ko na rin atang magpa-check up...mabilis na akong hingalin ngayon eh...

Tulak ng Bibig...

2009-08-07T19:40:00.005+08:00

Dahil lahat ng tao'y nagluluksa para sa yumaong presidente habang ngayon ako'y nagtataka kung bakit.

Paalam.
Salamat.
Pinakamamahal.

Paalam ang natatanging katagang nakakayanang intindihin ng isip. Siguro dahil hindi makita ng mata ko itong nakikita ng ibang tao.

Salamat. Salamat saan? Lahat ng taong may nagawa kahit kakaunti ay karapat-dapat na pinasasalamatan...ang pasasalamat bang iwiniwika't isinusulat nauukol dahil tumanggap siya ng tungkuling hindi niya kailanman ginustong tanggapin. Tinanggap niya ang krus na hindi niya ginustong pasanin.

Siguro dahil doon.

Hindi ko makitang dahilan ang kalayaan sapagka't ang katotohanan...itong kalayaang binansagan...ay talagang wala naman. Marahil naibalik ang panunungkulang pansambayanan ...marahil ang yumaong presidente ang naging sagisag ng tinamasang kapangyarihang mamili...ngunit lahat ng pinanghahawakan natin ngayon ay kagagawan ng bawat taong nagpasiyang dumalo noon. Hindi lang siya. Kaya'ng pasasalamat ay nararapat sa mga taong kusang nag-aklas sa EDSA noong 1986.

Pinakamamahal ba ang taong nabusalan ng kung anu-anong pambabatikos noong siya'y nabubuhay pa? Ano'ng uri ng pagmamahal ang pagmamahal na natutuklasan lamang sa sandaling malagutan siya ng hininga? Maraming dahilan kung bakit naroon ang mga tao upang ihatid siya sa kanyang huling hantungan. Hindi ko mababanggit ang lahat dito. Sadyang likas sa tao'ng magbago ng pag-iisip sa tuwing nalalaman nilang naglipas na'ng taong 'ni minsa'y 'di nila kinilala, pinakinggan, o pinansin.

~0~

Sa 'di sinasadyang dahilan namamatay ang maling presidente. Paulit-ulit na pinapatay ng mga salitang isinusulat, binibigkas. Sa 'di inaasahang paraang pinararangalan ang presidenteng tinutuya pa rin ng madla...kabalintunaan ngang tunay...

pinapatay ang taong buhay...
pinararangalan ang taong nililibak...

sa paraang 'di mo aakalain.

tulak ng bibig...kabig ng dibdib.

Sa biglaang pagkakataon mapapaisip ang mga nagdaang nanungkulan...ano ang mangyayari kung ako na ang naroon?

~0~

Siguro, ikaw na mambabasa, ikaw na marahil ay kasalukuyang panandaliang inaantig ng makabansang diwa, nangungulo sa galit iyang dugo mo sa mapanuya kong pananalita't katangian. Siguro na-iling iyang ulo mo. Siguro mapapaisip ka.

Dumaraan din ako sa ganyan minsan. Pero dahil paulit-ulit na lang...lahat, lumilipas...'di ka ba nagtataka?

Pagkalipas ng ilang taon...kahit buwan lang...o linggo...iisipin mo pa ba siya? Makakaramdam ka pa rin ba ng 'di matinag na karangalan?

"Ano na?"

Hindi mo ba maiisip 'yon?

cross posting pepet artista

2009-07-27T17:27:00.000+08:00

hwekhwekhwek

linggo ngayon...huling araw ng cinemalaya at mukhang hindi na ako makakapanood kahit na gustuhin ko pa.

tatlong araw lang ako nakapunta ng cinemalaya ngayong taon, pero malaking improvement na 'yun gawang ngayon na lang uli ako nakapanood ng competition films. nung nakaraang dalawang taon, suminghot lang ako ng carpet ng ccp at pinanood na unti-unting dumarami ang mga estudyanteng nire-require manood at ang pagdami ng mainstream superstars na nakakasali sa mga entries ng cinemalaya.

iba ang cinemalaya ngayong taon.

maraming sold out na palabas, hindi magkamayaw ang mga tao sa pag-ikot sa ground floor lobby ng ccp, marami na ring uri ng tao ang nanonood...at wala si ping medina. parang hindi kumpleto ang cinemalaya pag wala ang batang 'yun gawang noong mga panahong nagsisimula pa lang ang cinemalaya, siya, si irma adlawan, at si soliman cruz ang magkakasama sa pagiging superstars. limang taon lang nakalipas, malaki na ang ipinagbago ng festival...pero kung iisipin mo nga naman...nabibigyan na ng pagkakataon ang mga mainstream superstars na maipakita na hindi lang sila dapat ipinapako sa ganoong pananaw...ang ikinakatakot ko lang...yung mismong content ng mga magiging pelikula sa mga susunod na taon ang magbabago...pero siguro naman, hanggang sa merong mga taong nananatiling 'alagad ng sining'...hindi nila hahayaang mangyari 'yun.

...and now for something completely different...

unang taon ni numnum sa cinemalaya, at kasama niya doon si nonim at si pepet...pero time to shine ni pepet gawang...ehm...medyo weird nga naman yung magkukuha-kuha ka ng stuffed toy sa loob ng museo 'di ba? kahit na ccp 'yun, hindi lahat ng tao pa rin ang may lisensyang magpakawirdo dun...at kahit alam mo nang isa ka sa mga taong unang ipinatapon sa ccp at nirequire manood ng mga pelikula dun (hindi naman sa masamang bagay 'yun...mas maganda nang sabihin 'yun kesa magbuhat ng sariling bangko), ang mga taong naroroon ngayon, hindi nila alam 'yun...kebs nga naman ba nila.

naka-plastic na kasi sila numnum...nalulungkot akong gawin sa kanila 'yun pero kailangan para hindi sila madumihan...magkakasalo sila sa isang maliit ng plastic ng sm...at dahil nakalabas na si pepet...siya na lang ang kinunan ko...ngayon ko lang napagtantong mahirap gumawa ng ganito pag wala kang kasamang kukunsinti sa 'yo. dalawa lang ang kamay ko, at tulad ng diagnosis ng personality sa tao of pooh...ako si piglet...nangunguluntoy pag mag-isa pero nakahahanap ng kakaibang lakas pag may kasamang kaibigan.

hokey...moment of vulnerability... *shakes it off*

hindi ko man napanood lahat, maganda'ng mga entries ngayon...ultimong shorts busog ka na. nalulungkot lang ako na kung kailan dumapo ang cinemalaya, dun naman dumating yun sweldo kong may bawas dahil kinailangan kong hindi pumasok...lintek...eniwei...sabi nga ni balagtas...o pag-ibig...pag ikaw ang nasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat masunod ka lamang...ayan...nasunod na nga.

mula nung nakita ko pa lang ang synopsis ng dinig sana kita may isang buwan bago ang screenings, alam kong 'yun ang kailangan kong panoorin at duun na sa pelikulang 'yun iikot ang schedule ko...ganun nga ang nangyari.

huwebes bago magsimula ang cinemalaya...sarado pa ang ccp at sinalubong ako ng mamang halos nakapambahay pa. "kukuha ka lang niyan o bibili ka ng ticket?"

sabi ko, "bibili po ako ng ticket, dinig sana kita, yung sa 18 po, 6:15."

may limang minuto akong naghintay bago mailimbag ang tiket na 'yun...pero dahil iisa lang naman ang nakapila sa tabi ko, keri na 'yun.

kaya ayun...nanood ako ng dinig sana kita nung saturday...nanood din ako ng last supper no. 3.

nakasalubong ko si nica nung tumatakbo ako papasok ng ccp nun. inisip ko namang manonood akong mag-isa kaya itong mga pagkakataong ito...para 'kong kabayong nangangarerang walang ibang nakikita kundi...ang puwetan ng nauunang kabayo...

mahaba na ang pila nun, at dahil nga naka-set na ang utak kong manonood ako ng last supper no. 3, hindi ko maintindihan kung ano'ng ibig sabihin ni nila nung sinasabi nilang 'next attraction.' ang sinasagot ko lang sa kanila nun, 'dinig sana kita ang next attraction, may ticket na ako,' yung pala, ang ibig sabihin nila e yung next attraction ni raya martin...ay tangek...si ian kase eh.

okei naman ang last supper no. 3. natuwa ako sa kanya at sa kabaluktutan ng mga pangyayari...nakapanlulumo ang katotohanan, pero ano pa nga ba ang magagawa sa ganung mga bagay kundi patawanan 'di ba?

tulad ng catharsis siguro ni anthony burgess sa pagsulat ng a clockwork orange, ganito rin ang ginawa ng kunsinong tao ang nakaranas sa ganoong paghihirap.

mga lola ang nakatabi ko nung nanood ako, kaya sa mga taong humahagikhik ng madalas sa loob ng tanghalan, pinakamalalakas at pinakamadalas ang hagikhik ng mga katabi ko. ayus. slightly contagious.

kumain ako ng hapunan matapos nun at pumasok na rin kaagad ng huseng batute para manood ng dinig sana kita.

para hindi na lang mapahaba ang sasabihin ko...nagustuhan ko siya...kausapin niyo na lang ako nang harapan para mahaluan ng very animated narration kung bakit ko siya nagustuhan...

...walang halong biro.

ang susunod kong balik sa ccp ay miyerkules. isang miyerkules na halos pagsisihan ko bagaman maganda ang sikat ng araw noon at nung naglakad ako papuntang ccp, ang dumapo lang sa utak ko 'langya...ang sarap mamasyal pag ganito.'

asul na asul ang langit at kung may ulap man ay yung parang karne ng sukiyaki na pag tinapatan mo ng ilaw ay nagpupumilit sumilip sa nipis. malamig din ang dampi ng hangin sa balat. masarap pumikit habang naglalakad, pero dahil sa kalidad ng kalsada sa may picc, baka na lang ako mahulog sa kunsaang manhole.

sabi ko sa mga ka-opisina ko noon na maglalakad ako papuntang ccp para makapagpapawis, tapos tinanong sa 'kin ni adrian, 'tapos papasok ka sa sinehan? 'di ba malamig dun?'

sabi ko, 'oo. tapos tatamaan ako ng pulmunya, tapos mao-ospital ako...pag na-ospital ako, papayat na 'ko.'

sagot niya, '...ayus ka na dun?'

sabi ko. 'solb na solb na 'ko dun, biruin mo, papayat ka nang wala kang ginagawa? kasing mahal lang naman ng pagji-gym mo yung babayaran mo.'

wag niyo akong tutularan, mga bata. nagbibiro lang ako

ganunpaman, pumasok pa rin ako ng ccp habang pinapawisan. nandun ako para manood ng UPCAT.

isa lang ang masasabi ko dun...wag niyo nang panoorin...at yun na nga yun.

pero bago nun...

...nakasalubong ko ang isa sa mga prof ko...nakapila siya sa may box office...isang bagay na hindi niya ginagawa noong nakaraang mga taon sapagkat lagi siyang mga festival pass...lahat ng prof namin dati may festival pass...

...itong maikling engkwentrong ito ay isang bagay na hindi ko kailanman ginustong mangyari...sa kahit kaninong prof ko...ayaw kong magpakita...bakit? dahil ayokong sumagot ng mga tanong na ako ma'y ikinahihiya ko sa sarili ko.

"sa'n ka na ngayon?"
"aaaa...sa makati po."
"ang laki-laki ng makati. taga-dun kaya ako. ito naman niloloko ako."
"*nervous laugh* sa (name of company) po."
"sa'n?"
"(name of company)...BPO po siya."
"aaaa BPO."
"pero non-voice po siya."
"non-voice...anung ginagawa niyo dun? nagsasayaw?"
"*totoong tawa* gumagawa po kami ng production numbers dun. yun po ang specialty namin."
"why not, 'di ba? gagawin nating interpretive dance."
"(tawa)"
"so ano ngang ginagawa mo?"
"copyediting po."
"aaaaa."

tapos nag-usap na kami tungkol sa festival. alam kong siguro para sa kanya yung 'aaaa' na 'yun ay wala lang...siguro isang sagot sa isang bagay na hindi niya naintindihan...pero para sa 'kin...yung 'aaaaa' kasi na 'yun eh parang confirmation na hindi ko nagawa ang dapat kong gawin...o ako lang siguro 'yun...

hokei...vulnerable moment ulet...*buntoooong hininga*

pagkatapos ng UPCAT, pumunta ako sa exhibit ng 13 artists na super cool. pasensya nga pala sa mga may-akda ng mga obrang pinag-shutingan ni pepet. medyo na-gulo ko ang inyong exhibit sa tuwa ko kay sa kanya...

...tapos nun, nagpasiya akong manood pa ng isang entry...ang natatanging may bakante ay yung shorts program b...

...naalala ko nung (lola?) unang taon namin sa cinemalaya, inassign kami ng prof naming mag-interview ng mga direktor ng short film entries. ang napili namin ay ang parang pelikula, yung kay hubert tibi...mabait sila sa 'min. hindi sila nakakalimot :) pinaupo nila kami sa tabi nila kahit na wala kaming karelate-relate sa ginawa nila maliban sa manggulo at magpaka-noob.

biruin mo...itong taon na 'to ang ikaapat na taon na natanggap ang short film entry nila sa cinemalaya. 'stig talaga nila.

naalala kong sinabi nila sa 'min, 'ayus lang 'no! sa susunod kayo naman ang magpapapasok sa 'min dito' iniisip ko kung matutupad pa namin 'yun.

maganda ang entries sa shorts program b. medyo disturbing nga lang ang latus. *nervous laugh*

(ilalagay ko lang ito dito dahil wala akong maisip na magandang pang-segue)

kahapon dapat manonood din ako ng entries kasama sila lei...pero dahil nga sabado't mas maraming manonood, wala nang natirang tiket para sa 3:30 at 6:15 competition shows. si lei, kakatagpuin yung isang prof namin at may pag-uusapan silang siguro e medyo hindi ako kinakailangan dun, kaya inisip kong pumatay ng oras para manood ng exhibition entries.

habang umaakyat ako papuntang silangan hall, may narinig akong malakas na monologue galing sa isang lalaki. akala ko shooting...yung pala yung sikat na tour guide...nakalimutan ko na kung sino siya, pero siya yung tour guide na kalbo't maraming abubot sa katawan. may makukulay siyang visual aids at very animated at casual siyang magkwento...may hint of sarcasm...lalu na't nasa gitna siya ng paliliwanag ng existence ng ccp...at siyempre alam nating lahat na tungkol kay marcos dun. noong mga panahong 'yun, may dala rin siyang cassette player na ikinatatakot kong malaglag dahil naka-upo sa may banister at baka mamaya ma-tabig ng clearbook na maya't maya niyang ikinukumpas. nakalimutan ko na kung sa'n ko siya nakita...pero natandaan ko na tungkol sa kanya yung palabas...storyline ata...

ayun...

pero dahil may tiket na 'ko, 'di ko na siya mahihintay na maka-akyat sa fourth level.

nanood ako ng padyak ni aloy adlawan.

isa sa mga bagay na umalog sa pag-iisip ko sa pelikulang 'yun ay si kuya bodjie. alam kong theater actor siya, at alam kong matagal na siyang naka-cast bilang isang gay person...napanood ko na rin siyang gumanap bilang isang gay sa isang play sa fort santiago...ka-double ng paraisong parisukat...pero itong pelikulang ito ang talagang shumunga sa mind ko (shumunga sa mind...hmeganon?!?)...unang pumasok sa isip ko 'pa'no na ang batibot?'

maliban dun, trademark pinoy indie film ang treatment at script ng padyak. sa dulo, may redeeming value siya na nagtatahi ng lahat ng tagpi na noong una ay hindi mo maintindihan kung bakit naroon...naalala ko tuloy yung tatlong piso...anu nga kaya 'no...magreshoot kami?

ang prof namin ang unang nakakita sa 'kin nung hinahanap ko si lei. 'anung papanoorin mo?' sinabi ko sa kanya na hindi na ako makapanood ng entries kasi sold out na lahat ng tickets kaya yung padyak na lang yung pinanood ko. sinamahan namin siya ni lei sa opisina para bigyan siya ng brown envelope. hwekhwekhwek. ayun, kinuwento sa 'kin ni lei ang mga napanood niya't magaganda naman daw ang karamihan. medyo disappointing nga lang daw yung ang panggagahasa kay fe...pogi nga lang daw yung kapreng nanliligaw sa kanya. hwekhwekhwek...more than the ordinary kapre (hwops! spoiler)

tapos nun, dinala ko si lei sa 13 artists...at habang ineenjoy namin ang amoy ng exhibit area, nag-text yung prof namin...bibigyan niya kami ng pass. hindi na rin daw kasi siya makakapanood dahil sinundo na siya ng asawa niya at hindi na rin siya makakabalik kinabukasan...kaya ito...nakakain kami ng hapunan, at nakapag-photoshoot nang bonggang bongga si lei dahil hindi na namin kinailangang pumila...well...si lei kasi may pass...pero sa mga taong tulad ko, ang biyaya ng pass ay isang bagay na hinding-hindi ko binabale-wala...

nung naghahanap kami ng venue na mapagkukunan ni lei ng kanyang 'portrait,' sa kalakihan ng main lobby may tumawag sa 'kin...si kath. kulot na buhok niya. hwekhwekhwek. nonood din sana sila, kaso lang naubusan na rin sila ng tiket. ayun...nagkaroon din kami ng konting photoshoot kasama si numnum at si nonim, at ayun...dahil kailangang makakuha ng presentableng 'portrait' ni lei...ayan...nagkahiwa-hiwalay na kami.

...nung nagsilabas ang mga tao sa main theater, kung sa'n ipinalabas ang dinig sana kita, sinabi ko kay lei, 'hanapin natin si rome...magpapapicture ako.' awa ng diyos, nakasalubong namin si febbie, si bene at si maricris, na kagagaling lang sa pagapapapicture kay rome (si rome mallari na isa sa mga bida ng pelikula...deaf-mute siya pero galing umarte...kahit na hindi siya nagsasalita, parang naririnig mo siyang nagsasalita habang umaarte siya). sabi nila nasa loob daw ng main theater. naglabas-masok kami sa main theater hanggang sa matunton namin siya.

kung ihahambing sa mga nagpapakuha kay zoe at sa bandmates niya, kakaunti ang nagpapapicture pa sa kanya...at sa kaunting 'yun, nahihirapan akong sumingit...nakaka-tatlo-apat na yung ateng nauna sa 'king magpapicture sa kanya, at si rome naman ay 'di tumitigil sa kasasabi ng tenk yu sa lahat ng mga nagpapalitrato sa kanya. nung naroon na 'ko, bigla na lang sumagi sa isip ko, 'may sayad na ata ako...' pero gawang naroon na 'ko't nahatak ko na rin si lei (tapos meron pa 'kong isang nadawit na taong kukuha)...sige na...panindigan na lang.

lumapit lang ako't naintindihan niya na gusto kong magpa-picture. bilang protocol ng mga artista sa mga nagpapakuha, umakbay naman siya. tumingin ako sa kanya't sinenyasan ko ng 'teka lang a.'

nilabas ko si numnum at pinahawak sa kanya.

hinding-hindi ko makakalimutan ang reaksyon niya.

isang gulat na 'a!'

walang anu-ano naman siyang pumayag na magpapicture kasama ako at ang inanimate object na siya mismo ang may hawak.

siguro wirdo na tingin sa 'kin nun. hwekhwekhwek.

kung nagtataka kayo kung bakit hindi na ako nagpapicture sa ibang mga taong sikat dun...wala na lang basagan ng trip...mas marami namang nagpapapicture sa kanila eh. hwekhwekhwek.

nakadalawang picture kami, at sabay kaming nag-tenk yu sa isa't isa. tapos nun, sinuyod na namin ni lei ang dami ng tao sa main lobby para makahanap ng malamig na mapagtatambayan...ang nangyari, nagpapicture si lei nang nakahilata sa may hagdanan ng ccp.

ayus.

hwekhwekhwek.

nanood kami ng shorts program a, at maganda ang pagkakasunud-sunod ng mga palabas.

nagustuhan ko yung tatang. yung batang taga-going bulilit, naisabay niya ang sarili niya sa galing ni pen medina. at si pen medina, 'steeeeg as usual.

nakasalubong ko siya sa ayala minsan nung papunta siyang rally, may kasama pa siyang isang matanda...hindi ko naman akalaing ganun si pen medina pag off cam...may kisig...naka-itim na muscle shirt...kung muscle shirt man 'yun, at naka-jeans na may belt...parang naka-itim na mr. clean...hwekhwekhwek...medyo nagulo ang mundo ko nun...nagkaroon ng time space warp at nagbago ang lahat ng nakasanayan ko sa ikling panahon na 'yon...hwekhwekhwek...unang tanong ko kay maloie nun "si pen medina nga ba 'yun?"

parang ayaw ko pang maniwala...hwekhwekhwek...parang nung kay kuya bodjie lang.

nalayo na sa cinemalaya ang usapan...at medyo nagmalabis na naman ako ngayon...malamang mas gusto niyo namang tumingin ng picture kesa sa isang mahabang anecdote kaya ito na...titigil na ako...

Bakit Ba...

2009-07-07T20:16:00.003+08:00

Naghurumintado ako kaninang umaga. Nagpakita ng pagkabugnot dahil unang araw nag pagkakapalit ng shift ko at lintek na kinahinatnan ay parang absent ako...well hindi naman dahil mabait ang mga namumuno sa 'kin...o baka nagkamali lang sila ng payag sa change of schedule ko...pero ayun...buong araw akong bugnutin at hindi matanggal ang pagkainis ko...

...na siya namang ikinainis ko sa sarili't hiniling na sana...imbes na mainis ako eh hindi na lang ako pumasok at sa kunsaang bagay na lang ako naglabas ng 'di magagandang pangitain...pero nangyari na'ng nangyari at bahala na'ng Diyos kung pa'no ko haharapin ang bukas (ang drama naman...).

Ito yung isa sa mga bagay na hindi ko kayang pigilan...at ito yung isa sa mga bagay na hindi ko kayang kalimutan ang habambuhay ko na sigurong dadalhin.

Lagi na lang dumarating 'to sa lahat ng bagay na nadaratnan ko...lahat ng bagay na may kaluguran kong sinisimulan...dumarating yung masidhing pagdududa o yung 'di mawari kung sa'n nanggaling na pagkadismaya. Maikli ang isang taon para mabuo ang ganitong uri ng mga haka-haka...pero parang kahit yung pangarap kong makarating ng Batanes ay hindi na sapat para mapanatili ako dun...

...Pagod na ako.

Siguro hindi ako bagay dun...pero kung relaxed na ang environment na ganun...pa'no ko pa makakayanan ang ibang trabaho?

...O sadyang tamad lang talaga ako?

Hindi rin naman nila pwedeng sabihing dahil tamad lang ako kaya hindi ko makayanan dahil halos isang taon kong itinikom ang bibig ko't tanggap lang ako nang tanggap ng trabaho sa kanila.

Alam kong kahit minsan lang e hindi nila palalampasin ang ganitong pagkakataon para ilagay sa 201 ko. Kung matagal na nilang ayaw sa 'kin, matagal na ring nakatikom ang bibig nila't hindi nila sinasabi't daraanin na lang nila sa 201.

Hindi ko alam kung makakayanan ko ang ginawa ni Pio sa Para Kay B. Hindi ko alam kung mahahamon ko sila ng patagalan...patigasan ng mukha. Baka nga hinihintay na lang nila ako eh...yung bang save-face maneuver na mag-resign...habang ako, hinihintay ko silang bitawan na nila 'ko...dahil matagal ko na naman siyang inaasahan at hindi ko alam kung ano pa'ng pumipigil sa kanilang gawin 'yun dahil marami na naman kami...

...matagal ko na namang tanggap eh...kaya nga hinihintay ko na lang.

Wala akong maisip na dahilan para paniwalaang kakailanganin pa nila ako...lalu pa't halos lahat ng kasama namin dun ay taga-UP na.

Bukas ititikom ko uli ang bibig ko...pipilitin ang sariling 'di na mag-reklamo.

Dahil kahit may nararamdaman ako, wala naman silang pakialam 'di ba?

Parang hangin na dumaan lang sa taenga itong mga bagay na sinasabi ko...

ay potek may naisip na akong title nawala pa

2009-07-07T00:24:00.001+08:00

may isang salaysayin lang akong nais...isalaysay.

maikli lang naman itong kwentong ito kaya maaari kang manatili't magpahinga bago ka gumala sa ibang multiply page o 'di naman kaya bumalik sa palihim na pagsunud-sunod sa crush mo. hindi naman mawawala 'yang twitter o facebook niya kaya dito ka na muna.

kanina kasi umuwi na naman ako matapos ang isang makabuluhang apat na oras ng overtime. para kaming nakahithit ni ycoy ng pulbo ng barquillos na ipinasalubong sa 'min ni maloie.

paulit-ulit niyang sinasabing masakit na ang likod niya, at sa tuwing kinakausap ko siya't sa tuwing gumagawa kami ng paraan para mabawasan ang pagkabato namin ay unti-unting nababawasan ang oras na sana'y ginugugol ko sa pagbabasa ng copy na kailangan kong i-edit...umuwi akong hindi ko natapos ang trabaho ko...pero ang tanging bagay na pinanghihinayangan ko ay hindi ko nahikayat ang kahit na sino na kumain ng barquillos at makipag-usap.

siguro may tatlong beses ko nang sinabi kay ycoy. "halika. kain tayo ng barquillos tapos usap tayo."

pero hindi 'yon ang kwentong isasalaysay ko sa inyo.

maikli lang 'to, pramis.

kanina may nakasalubong din akong magkasintahang hindi ma-kali, at nung halos magkabungguan kaming tatlo...naamoy ko silang dalawa at napabulalas na lang ako (siyempre nang makalayo na sila ng kaunti)..."potek, they smell super awesome."

ang bango nila, o baka yung lalaki lang kasi siya halos yung nakabunggo ko at amoy pabangong pambabae siya.

hindi ko na iisipin kung bakit ganun. basta "they smell super awesome"

pero hindi pa rin tungkol sa kanila ang kwento ko.

kanina kasi, sumakay ako ng bus. natuwa naman ako kasi yung bus na nasakyan ko, kahit na ordinary lang, ay may maayos na upuan...yung bang pag na-sandal ka e parang minememe ka...yung para bang ayaw mo nang tumayo.

ayun.

pero tulad ng maraming bus na madalas ay may mga driver na basta na lang natutong magmaneho eh, ayun...kakabig lang ng kaunti, pakiramdam ko iitsahin na ako palabas ng bintana.

pero hindi pa rin 'yan ang kwento ko...pero tungkol sa tagamaneho ng bus.

may isang mamang naka-upo sa kabilang banda ng bus. mag-isa lang siya't tahimik na nakadungaw sa bintana habang nakikinig sa kanyang cellphone/mp3 player. ito namang si mamang drayber, habang hinihintay ang kunduktor niyang nagtatawag ng pasahero ay na-inom sa isang maliit na bote ng mineral water.

bilang siya ay drayber, meron siyang bintanang katabi. sa may kanan niya ay ang pintuang pagkalawak-lawak. naka-upo ako sa likuran ng drayber, at yung mamang tahimik na nakadungaw sa bintana ay katapat ko.

ito na ang kwento

itong si mamang drayber, na-ubos na ang laman ng maliit na bote ng mineral water, kaya naisip niya na itong itapon. at bilang karaniwang pilipino, itatapon niya lang sa kung saan 'yun. uulitin ko, merong bintanang katabi ang mamang driver at may pintuang malawak sa may kanan.

isang maaari niyang gawin ay hintayin ang pagkakataong maitapon niya ito sa tamang lugar, pero dahil nga karaniwang pilipino siya, itatapon niya lang kung saan 'yun, tulad ng sabi ko.

meron siyang bintana sa tabi niya. pero siguro inisip niya na hindi 'yun ang pangkaraniwang tatapunan ng tao gawang...gawang rumaragasa ang mga sasakyan dun...o 'di kaya sa kabilang dako niya na lang itatapon dahil sa banda roon ay may mga aleng nangongolekta ng mga plastik na boteng pinagugulungan sa mga bus at saka ibinebenta sa mga dapat pagbentahan.

merong pintuang malawak. pero siguro inisip niya na dahil paminsan-minsan ay humaharang ang kunduktor sa pintuan ay baka matamaan ang kunduktor.

iisa na lang ang natitirang lugar na pwede niyang pagtapunan.

...pero dahil siguro sa pagod, hindi na nakuhang tumayo ng driver at binalak niyang ihagis ang bote sa may bintana ng mamang nananahimik at nakikinig sa mp3 player...

...ang masaklap dun, namali ang asinta ng driver at sumwak sa salamin ng mamang nananahimik.

siyempre pinandilatan ang driver ng mamang nananahimik. pasalamat nga yung driver at hindi naghurumintado yung mama eh.

ito naman si mamang driver, obvious naman na itinatapon niya yung basura niya sa bintana, paulit-ulit niya pang sinasabi "pasensya na ho, itatapon ko lang ho kasi sana yung bote sa labas."

ang nasabi lang ng mamang nananahimik

"may bintana ka naman diyan ba't hindi mo diyan itapon?"
"pasensya na ho, itatapon ko lang ho kasi sana yung bote sa labas."

tapos itong si mamang driver, siguro gawang naka-seatbelt na rin. habang naka-upo at habang nagpapasintabi sa mamang natamaan eh pakunwa'y kinukuha ang bote kahit na halata namang wala siyang balak pulutin 'yun at habambuhay nang magiging basura 'yun sa loob ng bus na lulan naming lahat.

alam ko dahil dun sa kinauupuan ko, yung tinatapakan ko e gula-gulanit na poster ng kung-ano't hindi man lang nila binalak linisan yung bus...pero bilang nakikisakay lang naman ako at napirimi na ako sa upuan ng bus nila...wala na akong magagawa.

isa sa mga teyoryang naisampal sa mukha ko noong nag-aaral ako ng mass comm ay ang spiral of silence theory...kung saan ang tinig ng isa...kahit pa tama siya...e nalulunod ng nakararami. yun bang pag nagtanong ang teacher ng "sino dito ang kumakain ng gulay?" tapos pag mag-isa ka lang na nagtaas ng kamay...parang unti-unti mong mararamdamang bumababa ang kamay mo habang tumitingin ka sa paligid at nakikita mong walang sumusunod sa 'yong magtaas ng kamay.

sabihin nating maraming tamang pwedeng gawin sa loob ng maliit na pagkakataong nasa loob ako ng bus na 'yun. sabihin nating itong mamang ito e maaaring ipaglaban ang karapatan niya sa mapayapang paglalakbay. sabihin na nating kahit papaano e tumayo sa kinauupuan ang mamang nagmamaneho't pinulot man lang ang boteng naibato niya sa mama't itinabi na lang ito't nakunsiyensiyang 'sige, itatapon ko na lang pag nakahanap ako ng pagkakataon.'

pero bakit 'ni isa sa 'min e wala kaming ginawa?

kung pinulot ko yung bote, may matututo ba?
kung nagalit yung mama, may matututo ba?
kung pinulot nung mama yung bote, ibig sabihin ba nun natuto na siya?

minsan nakapanlulumong gumawa ng tama dahil sa iniisip ng nakararami.

naaalala ko tuloy 'yang 'ako mismong' gimik ng ddb.

okey sana siya eh...pero hanggang kailan kaya siya tatagal?
gaanong kalawak ang sakop niya?

...hiling ko lang...sana lahat mahikayat...sana lahat mahikayat gumawa ng tama...yung magtapon man lang sa tamang lugar...'yang mga upos ng yosi man lang...yung dumura sa tamang lugar...hindi naman mahirap 'yun 'di ba?

...dahil tulad ng maraming bagay na nailabas nila dati...iniisip ko...baka trend lang talaga 'yan...

internet flaming and why the beatles are right

2009-06-28T23:27:00.009+08:00

it's easy...
...all you need is love

when you're imagining a bunch of guys slacking off on a comfy leather couch, hitting on a stumpy stick of mary jane, smiling as they watch the smoke tumble in the air like a conflict of souls...it isn't so hard to believe...'yeah, it's easy...all you need is love'...ain't always true, you know...but you can go back to the bunch of guys slacking off, etcetera and believe that love is all you need.

but what it truly takes is sucking it in and just blowing it off like...like nothing...like another day at the office...like finding out you still have much to do...like seeing someone mess up and thinking 'man, i wouldn't want to be that person.'

not that easy...but it saves you from worrying about a couple more worries when you decide to let too much of yourself go.

cryptic innit?

i'm learning, you know?

i'm learning things from this side of the bubble...outside

i mean, i haven't flamed anyone before...if you know what it means...when you send hate messages through the internet...not that i haven't tried, but thinking about the hassle it'd start for me...that isn't too inviting...of all the things i try to avoid doing , one is opening more opportunities to embarrass myself to myself. at least when feel i can really control it...take blogging, for instance.

i could be pretty self-deprecating. random memories just stop me any time...and though they're pretty forgettable things for some people, these recurring memories aren't exactly the ones i keep because i like them, but they're little rag dolls i dig up when i do some random brain defrag. dunno why i kept them but they're there...i don't need them, but i still keep 'em. but what do you care, right?

as much hate there is...in your heart, that is (do i really have to say that?)...no matter how persistent that itch in your soul is...you don't need the itch to spread...you need it to go away and not bother you again. (eh?)

what i've been meaning to say is...just don't bother. i'm not saying your shouldn't allow yourself to feel...i'm not saying you shouldn't recognize what happened.

someone hurt you, yes. but will it make you feel better if you hurt someone back?

this is the time to be selfish. this is the time to not care about anyone but yourself...stop yourself from feeling that you have to explain...because the more you do, the more they'll try not to understand...

be apathetic...it's not about forcing yourself to love the other...you can't force yourself to love someone...you can learn to, but in an environment that is...well...loving...that is capable of welcoming love...not when you're in the heat of throwing nasty things at each other...

...let it simmer...let it cool...just let it die...then learn to love.

this isn't like someone else killing a loved one...or losing all that you've worked for in a fire...what you're worrying about is trivial to most of us (that may sound really wrong....but i couldn't find another way to put it, unless you could)...what we're worrying about is most probably trivial to you, too. why bother telling us about it? why make things worse?

if you love yourself, you cannot allow yourself to think you should have done things differently. that's the kind of itch that you'll keep scratching. that's the kind of hassle you wouldn't want for yourself (well, unless you enjoy it...then i'm telling you, you're weird).

as much as you can...try thinking things through. it dun matter if you have friends to fall back on because you still call the shots no matter how much time they spend telling you what you could do. it dun matter if you're reading this because you still call the shots no matter how much time i spend telling you what you could do. but since you've already read most parts...

...if you need yourself to wallow in whatever you need to wallow in...that's fine.

...but if you need to write something, write it somewhere else...to let it out. in a notebook, on a pad, on tissue paper...write it somewhere your thoughts run faster than your fingers could. read it once, twice...how do you feel...something lacking? frustrate yourself. make yourself feel like words aren't enough. cry a little...well, maybe a lot...dun matter. then when you feel like you've written enough...how do you feel? feel stupid? then you know you've done the right thing. make yourself feel stupid for feeling that way...thank yourself for not letting it out on someone else...not that you didn't need anybody else to talk to...but at least not on the person you're meaning to let it out. then yes...it'll be easier to forget than stumbling on yourself in front of a lot of people.

i've been there once. i know how it feels trying to get back at someone who hurt me. din feel good. still hurts...what they said. still haven't forgotten. but i've learned to stop myself from making me feel this way...more...at least. still regret what i've done...never should have dignified comments with answers (thank you office mate for that, i lahv et)...but at least i didn't have to add to that regret. roll with the punches, they say...

this may seem self-righteous, but i'm asking you, begging you, try it...just once...when you stop...they'll stop too...if they don't then never stop not caring...if they post anything...don't read it...better yet, toggle your account to not flag you for whatever they post.

okay the beatles part of the title may not make sense...but just to make it make sense (if that ever makes sense)

all you need is love
i get by with a little help from my friends
but when you talk about destruction
don't you know you can count me out
don't you know it's gonna be alright
let it be

my thoughts've been running there while i'm writing this...but definitely, like most pa-deep posts i have...i just hope you've already read this before i decide to take this post down...and i hope...really hope you know who you are.

Nasa'n Ka Musa?

2009-06-08T20:46:00.002+08:00

May katotohanan ang unti-unting pagkamatay ng kakayanan kong magsulat. Hindi ko na kayang magsulat. Hindi ko nakikita ang sarili kong nagsusulat...o nakumutan ng takot itong pagdidili-dili kaya sa ikling panahong lumipas napaniwala akong nahubdan na ako ng kakayanang sumulat.

Wala sa paggamit ng salita ang pagsusulat. Nagagapusan ng pagsasalin sa nababasa ang diwang gustong kumawala. Hindi kayang ikahon ng mga salitang ito ang pinaka diwa ng naiisip at nararamdaman.

Nahihirapan akong magkathang-isip. Nauubusan na ako ng kwento. Siguro masyado na akong nabaon sa lupa ng pangkaraniwang buhay. Masyado nang napilasan ng lila ang paningin. Kailangan kong mabuhay muli sa isang mundong 'di kinakailangan ng pagkain para mabuhay...pero ayokong mag-drugs...hwekhwekhwek.

Gusto ko uling magsulat. Hindi tulad nitong na-hinog sa pilit. Hindi tulad nitong pag-luwa lang sa mga pinanghihinayangan sa buhay. Pero na-ubusan ako ng musang mapaghuhugutan ng ipambubuhay...yun bang ipantitinta sa pakunwa'ng panulat. May musa man ako, para namang pundidong ilaw na paindap-indap lang ang liwanag. At sa tuwing nawawala'ng liwanag...siya ring naglalaho ang gaputol na naisip.

...

Hais...emo-emohan na naman ako...

Naghuhurumintadong Chorva

2009-06-04T20:48:00.004+08:00

Hello global warming...at hello sa mga mambabasang non-existent.

At siyempre hello Blogger. Matagal na naman tayong hindi nagka-usap at hindi ko natupad ang pangako ko nung nakaraang taon. Hindi na ako madalas mag-blog dito...totoo 'yan...pero kahit papaano, meron pa naman tayong relationship 'di ba?

Hais...hanggang ngayon hindi ko pa nasisimulan ang Ligaya, at tulad ng pag-inog ng mga bagay na nakikita't nahahawakan sa mundo...ganun din ang mga nangyayari sa mundong iniikutan ng diwa kong 'di makali.

Sa loob ng tatlong buwan, mula sa naghihingalong team namin, nadagdagan kami ng anim na bagong kaibigan. Apat na lang ang kulang para mapalitan yung mga nawala dati. Natutuwa naman ako dahil nanumbalik ang ingay at tawanan sa department namin...at 'di tulad ng dati, ngayon, mas maraming tawanan at lokohan kesa mga reklamo.

Hindi ko sasabihing hindi ako naapektuhan ng mga bagay-bagay na sinasabi ng mga nakasama ko dati, pero nandun pa rin naman ako...lumampas yung panahong parang nagti-thesis ako't halos 'di mahulugang karayom ang oras na ginugugol namin sa pagtatrabaho.

Muntik na akong bumigay at bumitaw...pero dahil sa pangarap kong makapunta ng Batanes...naisalba ko'ng natitira kong bait at alam kong mananatili ako dun ng ilan pang mga buwan.

Alam kong meron pa rin namang mga bagay na pwedeng ireklamo sa buhay...tulad na lang ng maiingay na "law graduates" kong ka-opisina. Hindi...hindi ko sila ka-team pero wala silang galang sa mga taong nagtatrabaho ng tahimik...kung sa bagay nga naman, minsan din eh maingay rin ako...ayun...

Sa loob rin ng ilang buwan...ilang buwan ko nang dinadala ang Ligaya sa isip ko. Ilang buwan ko ring sinasabi sa sarili ko na kaya ko namang unti-untiin ang pagsusulat...hindi ko pa rin ginagawa. Hindi ko alam kung dahilan ang matagal kong pagakakalayo sa pagsusulat kaya ako natatakot magsimula...tulad ng lahat ng bagay na hindi ko nasisimulan (hal., page-ehersisyo).

Ganunpaman, hindi naman na-agnas (dahil 'yun yung pagkaka-translate ng 'erode' ng online English-Tagalog dictionary) ang pagnanais kong maisulat yung kwentong 'yun. Nasa isip ko pa rin ang kabuuan ng kwento...hindi nga lang yung buong-buo...marami akong gustong gawin, pero malamang, hindi lahat ng 'yon e makabubuti sa pagkakasulat ng kwento.

Dati malakas ang loob kong sumulat. Kahit papaano may bilib ako sa taglay kong kakayanang makabuo ng kwento...pero dahil naipakilala sa 'kin ang mundo't ipinamukha sa 'kin ang katotohanang maraming-maraming 'di hamak na mas magaling sa 'king sumulat, nahihirapan akong isiping yung mga sinulat ko e pagkaka-abalahan pang basahin ng ibang tao...lalu na't panoorin.

Ano ba'ng magiging paki nila sa isang kwentong ilang beses na rin namang naisalaysay?

'Di kaya't mas lalu kong dapat tanungin itong tanong na ito sa 'kin:

Ano ba'ng magiging saysay niyang kwentong 'yan kung wala ka rin lang namang lakas ng loob upang maihayag ito?

Ilang buwan na rin akong umiibig sa isang manyika.

Hah!

Mangilan-ngilang buwan na rin naming nakasama si Numnum, at kahit inaasahan kong iisipin lang ng ibang taong baliw akong inaasa ko'ng kaligayahan ko sa napakaliit na manyika, hindi naman natatanging sa 'kin lang nagbibigay ng tuwa si Numnum.

Maraming salamat sa immediate head ko't binigyan niya ng buhay si Numnum...ang ikinalulungkot ko lang e pag nagkahiwalay silang dalawa, mahihirapan siguro akong makahanap ng bubuhay sa kanya na tulad ng ginagawa niya. Dahil dumikit kay Numnum ang kakaibang katauhan ng boss ko't mahirap nang marinig na masalita si Numnum kundi rin lang siya ang gumagawa.

Sabi nga ni Rosewood...konti na lang mabubuhay na siya.

Ang tanging hiling ko lang e makakuha rin ako ng manyikang unggoy at palaka ng Shinada Company. Sana lang.

Ayun.

Alam kong balang-araw maisusulat ko rin 'yun, at pag dapuan ako ng lakas ng loob maisasapelikula rin 'yun...pero sa ngayon...hindi ko alam...talagang hindi ko pa alam...

writing in cursive, cursing, and curses

2009-05-20T22:50:00.004+08:00

gusto ko lang gawing pamagat...nagsimula lang siya sa writing in cursive...tapos bigla na lang siyang nanganak. hwekhwekhwek.

writing in cursive:

kahit na mahilig akong magsulat ng dikit-dikit (yun bang...script)...problema ko pa ring isulat ang pangalan ko dahil hanggang ngayon hindi pa rin ako marunong magsulat ng malaking titik 'i'...literal 'yan a...maliban dun, problema ko rin ang 't' at 'f'...bakit ba ang landi landi ng dalawang titik na 'yan ha?

cursing:

ambigat ng trabaho ngayong linggo...at iba pang mga bagay

curses:

internal demons are chewing up at my consciousness and consciences (may schizophrenia ang kunsiyensya ko eh)...very difficult to fend them off without a black belt in mental karate...hindi sila kaya ng fly swatter, tiniklop na diyaryo, o tsinelas...

yun na yun...bow

L'enfer, C'est Les Autres

2009-05-12T20:44:00.003+08:00

Lapat na'ang labi sa dingding,
Nanunugat sa sawang magpaliwanag
Taengang 'di nakakarinig
Pusong 'di matinag sa tigas

'Di malaman kung kasalanan ang magsabi
Kung masalita'y 'di tama
Minsan itong isip nagtataka
Ano pa'ng saysay ng tama kung wala rin namang gumagawa?

Ano nga ba'ng dapat maisip?
Ano ba'ng dapat madama?
Patuloy lang sa dikta ng iba...
...nang mapanatili'ng tahimik.

Katahimikang may natatagong sigaw
Salitang naluluto ng pag-alab ng nadarama
Buti pa'ng piping binawian ng karapatang magsalita
O ang baliw na nabaon sa makulay at maliwanag na mundong siya mismo'ng lumikha.

Mabuting mabalot sa sarili
Mamuo'ng taengang 'di makayanang magpanting
Magyelo'ng puso'ng dati'y 'di maiwasang masaktan
Tuluyang tunawin ang katotohanan.
Lisanin ang pagkalinga.
Kalimutan ang pang-unawa.
Pakialam ay 'di makilala.

...Mabura ang nakalipas at 'di na mabalikan.

There Are More Things In Heaven and Earth...

2009-05-10T20:47:00.005+08:00

No.

No complaining today Blogger, but a simple narration...

...well...maybe not...a bit of complaining here and there, but only here and there...i mean...a bit.

I've been voluntarily submitting myself to self-deprecation. I don't exactly know why...probably felt the need for it...but other than that...

...this is not one o' those epiphanies. I've had that a long time ago...but maybe it has something to do with it.

I am sinning against myself for using this language, knowing quite well that I—for 23 years now—have not been...how shall I say this...'broken in.'

But why? Why think in this language? Why write in this language?

I don't know. Tyrant of a mind I have.

I can't write.

Every time I'm surrounded by people who...I don't know...this wrinkled matter I've unwittingly assigned as my brain has ways concocting theories. It's probably been designed (of course, by myself) to make me feel...uh...left out?

No. I am not lonely.

Alone, yes. But not lonely.

I don't feel good enough...for anything. I've lost all sense of purpose. Whilst some people fly off to greener pastures...or those who stay at least have this quiet confidence in themselves that, even though they are not exactly doing what they want, they can leave when they want...I couldn't do either.

I'm surrounded by people who, at least, know their Lego emboss in the universe, stick their feet there, and stand their ground.

I've always told myself that I wanted to be somebody else...that or be gone.

I'm a copyeditor. I don't know exactly how good I am at my job, but each and every day feels like I'm not getting any better...worse...not getting it at all.

Every day feels like biting tolerance...because they needed more people and they didn't have a choice.

Every day feels like there is a need to write that resignation letter but:

(1) where else will I go;
(2) I still don't have enough money for that trip I promised myself; and
(3) that's just it...I can't write.

Every day I'm trying hard to cheer myself up because honestly, nobody else is going to do that for me, and whenever they do...they're just making me feel worse...i mean, they do...honestly...but the laughs just leave a bad aftertaste...

....as much as I surround myself with people...I just don't feel like I fit.

I used to not care...and now I find out that caring just doesn't work...and I couldn't bring myself back to what I once was.

I miss my old self.
I miss the one who couldn't feel.
I miss the one who does not pretend.
I miss the one who wouldn't lie...the one who does not have to lie.

As much as that old self's gotten me into trouble...and as much as that old self has given me things I continue to regret...the point of me feeling now is to not make myself add to the things I regret...but I am starting to resent the fact that I could be 'sensitive,' I could pretend to be gullible, I could answer to every call...because in the end...even if I do care...they're the ones that don't...

This is likely a comeuppance (salamat Ycoy) for the people I have hurt in the past. Yes...ghosts of the past, and yes, now I am starting to feel how it's like to be left behind, or to have to care about things no one else would care about, or...yes...again...how it's like to not be good enough...things that have been pulling me down the whole time since college.

That said...half-full people would be cheering me on, telling me, "Oh, that's ayt, mate! You kin ohways gather what y' 'ave, an' make some'n good out uv it."

And maybe I should.

But fear is reeling me in...every...time...afraid I'd have to leave someone or some things behind. Afraid I'd have to hurt somebody again. Afraid that if I'd take the plunge...there is no getting back.

That...or complacency. (demet!)

I miss my old self...

Ang Pag-Ibig Kong Ito

2009-04-13T23:26:00.002+08:00

Hay...

Ipapahinga ko muna ang Multiply account ko sa mga ganitong bagay dahil hindi naman ako umiibig.

Ano nga bang meron ang pag-ibig at sa tuwing merong nagpo-post tungkol dito e hindi maiwasan ng mga taong magkaroon ng interes at—kahit hindi ka nila kilala—bigla na lang silang lilibot sa blog entry mo na parang mga langaw, ano?

Kailan lang kasi, nagkaroon ako ng 'di maipaliwanag na obssession kay Michael Palin, (isipin mo na lang na bawat blog na lalabas sa Multiply ko e laging tungkol kay o 'di maiwasang mabanggit ang pangalan ni Michael Palin.

Sa pagkakaalam ko, normal naman ang ganito, lalung-lalo na sa 'kin. Balang araw mawawala rin 'to, alam ko. Lalung-lalo na pag natapos ko na ang buong Monty Python's Flying Circus series (c/o seatmate/officemate). Pero nung medyo pining na ang dating ng obssession ko, biruin mo? Sa loob ng apat na oras nagsidagsaan ang mga taong 'di ko inaasahan. O baka mga taong tuwang-tuwa lang sa konsepto ng unrequited love...lalung-lalo na sa isang tulad kong wala raw puso o may pusong gawa sa bato(hwekhwekhwek)...hindi ko alam. Siguro nga masyado kong na-commercialize ang obssession ko.

Sa tingin ko naman, sa lahat ng mga tumitingin sa mga isinusulat ko dun...'ni isa sa kanila walang nag-isip na i-research ang tungkol kay Michael Palin...wala lang...at sa lahat ng mga nakakausap ko ngayon...iisa lang ang nakaka-intindi sa mga pinagsasabi ko...dalawa lang kaming nagkakaintindihan dahil dalawa lang kaming nakapanood ng Monty Python sa buong sansinukubang kinabibilangan namin. I'm amazed. Hindi ko alam kung matutuwa ako sa exclusivity ng Monty Python sa amin, o malulungkot ako dahil dadalawa lang kami sa mundong may buwan na umiikot sa amin. Hehehehe.

Sige...sa susunod 'di na ako gagawa ng ganoong klaseng blog tungkol kay Michael Palin. Gagawin ko nang medyo professional at mas objective ang pagkakagusto ko sa kanya (kahit na hanggang ngayon e gusto ko pa rin talagang mahalikan ni Michael Palin kahit matanda na siya't kahit nakapustiso man siya...bahala na)...ihihilera ko na siya kay Shinichiro Watanabe at kay Michel Gondry...'di na siya boyband dude sa 'kin (kahit na ang kyutkyut niya pa rin talaga).

Inaantok na 'ko...sana iduyan na 'ko ng himbing sa panaginip na punung-puno ng Michael Palin...at yung sana, meron na akong LCD monitor ulit...

Welcome Back CRT

2009-04-13T22:17:00.002+08:00

Since I am still on my Michael Palin high...I will still be writing in English...much to my dismay.

I don't find myself very comfortable with the language...and especially uncomfortable with reverting back to a CRT monitor. Yes...again...much to my dismay.

As much as this monitor is servicing my very much needed uncensored Internet fix, my eyes are still trying to adjust to the fish-eye make up of the screen.

For years I've been staring at this kind of screen, playing tonnes of games the whole day...and now just typing makes me wonder if what's wrong with what I'm seeing is with my eyes.

It's already been quite some time since I edited with a CRT...a few months perhaps, but enough to accustom my eyes to the comfort of LCDs. What's amazing about the LCD we have...or had...is that yesterday...Easter Sunday, after a few days rest during the Holy Week (I've been spending most of my time at the office, and by the time I get home I'm too spent to open the PC, and to top that I'm forbidden to use the computer on Good Friday and Black Saturday) I decided to blog a bit and watch Sealab 2021, a series my officemate loaned me.

All was good in the morning. I was able to breeze through eight episodes non-stop.

...and then we took lunch...and that's when it all began...and ended at the same time...

After lunch I quickly came back, switched on the computer, and sat and waited for it to completely boot. And when the log on interface popped up...something weird happened. The colors started fading to white and...yes...I turned the monitor off, and bellowed for my father.

"Paaaaaaa! There's something wrong with the monitor!!!"
"Whaaaaaat?"
"There's something wrong with the monitor."
"Uh-oh..."

Yep...uh-oh was enough to summarize everything. Up to now the screen is in frenzy...displaying lines of colors on top of frosty white then fading to black...probably practising for 2012...but nah...

This CRT, on the otherhand has been waiting in the wings for almost two years now...and I must say...this is one very trusty monitor.

An LCD monitor is very difficult to replace...given the price. If I wanted another one, I'd probably have to lay my plans aside to purchase a new one...in about four months...but that wouldn't be too wise. I think I'd have to water down my earthly urges, tell myself that I am fortunate enough to own a PC at home, and be content with Mr. CRT. If I'm cheeky enough, I could ask my mother to buy a new monitor for me for my birthday. If she doesn't succumb to the request...I'll resort to blackmail . Nah...This is fine, probably until we find a solution.

Aside from the fish-eye view though...I'm not too crazy about the space it's taking up...but anyway...this'll teach me how not to put too many things on the table.

These past few years with this PC...they're really a bit troublesome...

Miss

2009-04-06T01:02:00.003+08:00

Namimiss ko na si Kuya.
Matagal na kaming 'di nagkaka-usap.
'Ni e-mail wala halos akong natatanggap.
Pero ayus lang. E-heads lang ang katapat ng pagkamiss ko sa kanya.

Namimiss ko na ang magdrowing.
Matagal na 'kong 'di humahawak ng lapis.
Hindi na ako humahawak ng lapis para gumuhit.
Pero ayus lang. Ilabas ko lang si Numnum nawawala na bagot ko.

Nabanggit ko bang namimiss ko na si Kuya?
Namimiss ko na yung mga dati kong kasama.
Dahil kahit masaya.
Iba pa rin ang pinagsamahan naming lahat dati.

Namimiss ko ang mga dati kong nagagawa.
Na hindi ko na nagagawa ngayon.
Namimiss ko ang pangarap ko.
Na hindi ko pa natutupad.

Namimiss ko na talaga si Kuya.
Bwakanangkanang concert ng E-heads 'yan.
'Di ko pa nasusulat ang Ligaya.
Kuya, pasensya ka na, mukhang 'di na matutuloy.

Namimiss ko na ang araw.
Dahil sa tuwing lumalabas ako ng opisina,
halos wala nang laman ang Ayala.

Namimiss ko na ang laya.
Dahil sa tuwing sumasagi sa isip ko ang pahinga,
nagbabadiya ang trabahong matatambak.

Namimiss ko na ang tawanan.
Namimiss ko na ang dati.
Namimiss ko na talaga si Kuya.
Namimiss ko ang lahat ng nagsilayasan sa amin.
Gusto ko man kayong sisihin, 'di ko naman 'yon magagawa dahil malaya kayong lumaya.

Namimiss ko na'ng buhay ko.
'Di ko na siya makilala.
'Di ko man lang alam kung nariyan pa.
Buhay ko, nasa'n ka na?
Hardcore na 'tong trabahong ginagawa ko.

Korni

2009-03-15T19:55:00.003+08:00

Buti na lang ngayon kong naisipang mag-blog sa 'yo Blogger:D

Matagal-tagal na rin bago ako nakapagsulat dito ano?

Pero wag kang mag-alala. Hindi pagdadalamhati ang dahilan kung bakit ako nagsulat dito ngayon. Sa makat'wid! Masaya ako ngayon, kasi nagkita-kita kami ng mga kabarkada ko nung high school...at hindi tulad nung huli kaming nagkita, masaya kaming lahat ngayon.

Nakalibre kami sa EK nang dahil sa isa kong kaibigang nagtatrabaho dun. Wihihihihi. 'Di bale. 'Di naman under the table 'yun e. Bahagi na 'yun ng privilege nila. Masaya naman kahit minsan lang kami naka-sakay sa karamihan ng mga rides...at take note...sarado ang space shuttle. Ang lungkot, pero ayus na kung iisiping tatlong beses kaming nakasakay ng Flying Fiesta at potek sa sakit ng ulo ko dahil dun. Kung sa bagay nga naman, pwede akong humindi, pero dahil kaladkarin ako, ayun, tatlong beses kaming sumakay ng Flying Fiesta. Hwekhwekhwek.

Nabasa rin ng todo ang travel journal ko sa Rio Grande Rapids, at nakapasok kami sa horror house ng EK...pero nakalimutan ko na ang pangalan niya...SRRP ata...hwekhwekwhek.

Sa unang pagkakataon rin nakapag-go kart na 'ko. WHOOOOO! At bilang manonood ang ilan sa amin, natakot na sila sa 'kin at habambuhay na 'kong 'di pwedeng magmaneho dahil reckless driver daw talaga ako. Hwekhwekhwek. Kung tutuusin, totoo nga naman. Ilang beses na akong sumasayad sa bangketa, tapos nakabangga pa ako minsan ng 'di ko kakilala...nasa isip ko pa kasing bumper car 'yun e. Hwekhwekhwek. Pramis...tapos nung bumungo ako...napaisip ako...toinks...'di pala okey 'yun dito. Pero nakuha ko naman ang ibinayad ko dahil nag-enjoy naman ako :D

Sayang nga lang 'di kami nakapag-Airsoft dahil potek sa dami ng nakapila at 'di hamak na mas mura siya sa go kart. Pero masaya pa rin. Maraming na-shoot si Numnum, at nag-commute lang kami papunta dun. Masaya talagang pumunta run pag marami. Kahit na may kasama pang boypren yung mga kaibigan ko, nakilala ko naman yung mga boypren nila, at awa ng Diyos, parang kabarkada na rin namin sila dahil pinili nilang maging bahagi ng grupo sa halip na maging exclusive sa mga kasintahan nila. Kanina nga lang, isa lang yung sumama, pero kahit na kanina pa lang namin siya nakilala, masaya siyang kasama't kausap. Marunong siyang makibagay, at napakarunong humirit. Hwekhwekhwek.

Kahit sa kotse...lalu na pala sa kotse pauwi. Walang tigil ang pagka-korni ng boypren nung kaibigan ko. Siguro, kahit na ayaw ko sa korni, dahil ayaw din sa korni ng mga kabarkada ko, nagagawa naming tumawa. Okey lang naman din sa kanya, dahil yun naman yung dahila kung bakit siya humihirit e. Hwekhwekhwek.

Kanina ko lang nalaman na itinuturing din pala akong korni ng mga kabarkada ko. Aba! Ako nga itong hindi mahilig sa korni...hay nako...'bayaan mo na...kahit papaano nasakyan naman nila ang obssession ko kay Numnum ngayon.

Wirdong-wirdo sila, pero ganunpaman, sinakyan na rin nila.

Sana nga lang, 'di na abutin ng isang taon bago kami magkita-kita ulei. Masarap ulitin 'yung ganun.

(O! Ha! Ikli ko mag-blog ngayon!)

Sipidmaders

2009-03-07T23:15:00.002+08:00

Rait.
Sipidmaders.

Brot a gitar tuwurk tudei.
Shidid nat cam.
Lep mai gitart wurk.
Dunoh efits seif dur.

Wilnoh on mundei.
Sipidmaders.

Hopshi bringsurs on mundei.
Enwiplei buderflai karneval.

Enai hopmainstil dur.
Rili hopdat noewan wiltutchet.

Jas wantu rait.
Dunwana meik sents.
Budisis sapows tameik sents.

Jusnat dawei mows peepol wilandurstan.

How True! How True! Now, should I say Hurrah?

2009-02-26T23:58:00.002+08:00

At dahil walang magawa si DudePare kumuha siya ng EQ test. At, aba! Totoo yung mga nakasulat dun.

Masakit, oo, pero ganun talaga e. Hwekhwekhwek.

Ang hindi ko lang ma-take e yung meron palang tamang sagot...

You scored 55% correct!

Remember you responses need to have been as honest as possible. If you feel that your score does not reflect you, please retake the test and answer each question in the way that best represents the way you typically feel.

Your score indicates that you have a below average EQ.

People that typically score in this range sometimes have trouble recognising and understanding their feelings. They are not always able to express their feelings in the most appropriate manner. They often have doubts and concerns about who they really are. They do not have much confidence in themselves and in their abilities. In most circumstances, they have a difficult time showing love, empathy and compassion for other people. In general, they are not comfortable with intimacy.

They also have trouble communicating with other people. They struggle with getting in tune with themselves and those around them. They may sometimes say the wrong thing at the wrong moment. They sometimes find it hard to show their anger or deal with anger directed at them. At times they are unable to stand up for themselves when hurt or they are handle confrontation inappropriately. They may have trouble admitting when they are wrong; and when they do make mistakes, they are often uncomfortable apologising to those they hurt.

People with below average EQ may also have low levels of self-worth. They do not like challenges or commitment and are afraid of change. They have a difficult time staying motivated and focused when they have set unattainable goals for themselves. They are fairly pessimistic about themselves and their future.

However, one great thing about emotional intelligence is that it's fluid! A person can increase their EQ at any point of their life! People with below average EQ can start by learning how to identify their emotions and take responsibility for them. There are many resources to help. People with low EQ can read books about EQ and social skills, find out about anger management courses and communication skills courses, join a support group or see a counsellor. They can keep a diary of their emotions, and ask their friends to help them recognise the things about themselves that need correcting. If these things are done there is no doubt that they can increase their emotional intelligence and live a healthy, happy life.

Ang exam na ito ay kinuha ko sa website na ito.

La Vie Boheme

2009-02-17T22:45:00.002+08:00

Medyo kakaiba ang araw na ito. Parang tinamaan kami ng tamad sa alinsangan ng lugar. Ultimong loob ng opisina medyo maalinsangan na rin. Buti na lang sa station ko e medyo malamig pa...pero yung work drive, kakaiba e. Lahat ng utak namin tulog.

Araw ng regularization ko ngayon at bago ako interbyuhin, 'di ko alam kung pa'no ako magsusurvive ng off-probe interview kung parang tumungga ako ng bote ng tequila...hindi ko maintindihan. Ultimong yung immediate head ko, medyo tulog na rin. Hwekhwekhwek.

Ayun. Nagpo-post ako ng bijo sa kabila, gawang nakakaaliw ang ginawa ng immediate head ko kanina. Buong buhay ko 'di pa ako nakakita ng ganoong taong maglaro ng manyika...may pagka-weird pero astig talaga e. Kitang-kita yung talent, at minsan, iniisip ko...marami-rami pa ang magagawa niya kung inilabas siya sa kahon na kinatitirikan namin. Pag natuloy na siguro ang lahat ng plano ko...sana...kahit papaano may communication pa rin kami kasi mukhang madali siyang kaladkarin sa ganun, at kung saka-sakali, valuable ang input at contribution niya...malamang mas marami pa sa magagawa ko. Astig yung immediate head ko na 'yun at awa ng Diyos pinagtitiyagaan niya yung kakulitan ko.

Kanina kasi, sabi ko gusto kong makarinig ng happy song...kaya ayun...bilang siya ay mahilig sa musicals...o mas cultured lang talaga siya sa 'kin, ito ang pinatugtog niya, La Vie Boheme na galing sa musical na RENT. At siyempre, hindi mawawala ang production number ni Numnum...

Kilala mo nga ba si Numnum, Blogger? Hwekhwekhwek. Hindi na ako magpapaliwanag kasi medyo wirdo na sigurong tignan 'yun.

Ayun. Apat na minuto siyang nagkakanta't nagperform sa harap ng camera...at 'di ko malaman kung sa'n nanggaling lahat ng mga pinaggagawa niya kay Numnum...nung pinapanood ko uli yung ginagawa niya, napapailing na lang ako kasi...hanep e...

Pag umalis siguro ako dun...sabay na rin ang pagkamatay ng career sa pag-aartista ni Numnum, dahil wala nang ibang hahawak sa kanya na tulad ng paghawak ng immediate head ko. At malamang, pero sana, 'di na magiging kasing boring ang lilipatan ko...pero that won't be happening in the near future.

Okey naman ako kung nasaan ako ngayon. Natutuwa nga ako e, kasi maraming dahilan para tumawa. Nung nakaraang taon kasi, medyo depressing kasi...wala na silang ibang pinag-usapan kundi resignation tapos sunud-sunod pa silang nagsisiresign...pero nakita ko naman na hindi dahil nagresign ang ibang tao e malugmok na ako. Maraming dahilan para maging masaya.

Siguro gumagawa na naman ako ng dahilan para tamarin akong abutin ang pangarap ko, pero ayun...kanya-kanyang enjoyment lang naman 'di ba? Yung mga kasamahan ko ngang nagsilipat sa ibang kumpanya, panay ang udyok sa 'min na lumipat na kami...hindi ko naman alam kung bakit. At lis para sa 'kin, kung masaya ba ako, lilipat pa 'ko?

Sa ngayon medyo nakakakita naman ako ng maliit na puwang for growth kahit papaano, at pag naramdaman kong naabot ko na yung limit ko...siguro yun na yung panahon para mag-resign ako. Pero sa ngayon...hindi na muna...tsaka...ayoko namang sunud-sunurin yung stress ni nanay...medyo baka atakihin siya sa puso.

Ala lang. Nagpapalipas lang ng panahon. May isang oras pa ako bago fully ma-upload ang performance ng immediate head ko at ni Numnum. Hwekhwekhwek.

Call Avon Today and Say Hello Tomorrow...

2009-02-15T14:05:00.002+08:00

Ang wirdo ng pamagat, pero wat da heck 'di ba? Hwekhwekhwek.

Hello Blogger! Matagal na tayong 'di nag-uusap...kung matututing ngang matagal ang February 9. Hwekhwekhwek. Pero dahil sa mahigit isang linggo tayong hindi nagkadaupang-palad e...hmm...matagal na para sa 'kin yun.

Gusto ko lang mangamusta.

Maituturing mo na ring love letter ko ito para sa 'yo...para bang part two nung una kong isinulat...pero siguro 'di naman matatalo nito yung kadramahan nung nauna kaya...ayun. Balentayms kahapon, at ang pinakamalapit na siguro na ginawa ko para masabing nakiki-ayon ako sa binansagang 'araw ng mga puso' e ang bilhan ng bulaklak ang nanay ko bago ako umuwi nung Biyernes...at ang kauna-unahang pagkakakataon kong tumanggi sa 'gimik. naming magkaka-opisina. Hwekhwekhwek. Pero ayus lang naman. Pag-uwi ko, nakornihan sa 'kin nanay ko at tinanong sa 'kin kung sa'n ko binili yung bulaklak...nakakahiya namang sabihing sa mga nagtitinda lang sa may tabi-tabi ko binili 'yun...kahit na halata. Hwekhwekhwek. Pero ayus lang...kahit hindi pa gaanong pwedeng tumawa si nanay e tumawa naman siya...

"Hahahahahahahahaaaaawwwwwwwwwwwww"

Ganun ang tunog ng tawa ng nanay ko ngayon. Minsan, para hindi na lang masakit yung tahi sa tiyan niya, ang nangyayari na lang e naniningkit na lang yung mata niya, at para siyang combination ng tawa at aray...ayun nga...silent version nga ng "Hahahahahahahahaaaaaawwwwwwwww." Minsanan ko lang mapatawa si nanay, kaya ayus na rin 'yun...problema nga lang, bakit sa panahon pang may tahi siya sa tiyan...'di naman ata makatarungan 'yun...hwekhwekhwek.

Hmmm...anu pa nga bang maibabahagi ko sa 'yo? Dahil araw ng mga puso at 'di pa umuuwi ang tatay ko, medyo nagtatampo yung nanay ko dahil, biruin mo nga naman, nag-text para sabihing makikipag-inuman siya sa mga kaibigan niya. Siyempre, itong si nanay, sa akin naglabas ng sama ng loob tungkol sa kawalan ng pagmamalasakit ng tatay ko kahit mahigit isang linggong umabsent sa trabaho 'yun nang dahil sa pagkaka-confine niya. Kasabay ng paglilitanya niya ng mga bagay na halos sindalas ng paghinga ko kung marinig ay ang pag-text niya sa tatay ko ng ganitong message:

"Kunyari ka pa. Tetext-text ka ng inuman alam mong may sakit ang asawa mo. Sinungaling ka. Siguro may kikitain ka ngayon kasi Valentine's Day 'no."

Matapos ang pag-text niya e inulit niya na naman ang mga sinabi niya sa 'kin ilang minuto lang ang nakakalipas at panay ang sabi ng "'Di normal 'yan e. Kaya siguro atat na atat nang pumasok 'yan. Tapos Valentine's Day, tapos makikipag-inuman." Habang binabanggit niya ang katagang 'yun ay bumukas ang gate at ayun...dumating ang tatay ko...at nung nagkataon akong humirit:

"Ayan...ayan na...dumating na 'yung hinahanap mo."

Tumahimik sandali si nanay. Tapos nung nakapag-isip na siya ng sasabihin:

"Naku...pa'no yung tinext ko sa kanya?"

Hwekhwekhwek.

Tapos nung nakapasok na ng bahay si tatay, sabay lapit na siya kaagad. "Wag mo nang babasahin yung cellphone mo a (ganyan talaga 'yan)."

"Bakit, anu bang laman nun?"
"E kasi nag-text ako sa 'yo. Kasi naman ikaw, alam mo namang may sakit nga ako tapos makikipag-inuman ka."
"Abort na nga ako. Kasi kanina ko pa tinext yun sa 'yo, nagulat naman ako 'di ka na sumasagot. Biruin mo. Alas dos y media tayo nag-uusap tapos nung huling text ko 'di ka na sumagot. Anung oras mo ba nakita yung message ko?"
"Ngayon lang."
"E niye. Teka nga, mabasa nga 'yun."

At ayun nga, habang nasa kuwarto kami ni nanay ay binasa niya nang malakas yung message sa cellphone. Tawa lang nang tawa yung tatay ko. Hwekhwekhwek.

Minsan talaga...

Ayun lang. Gusto ko lang magsulat kasi...kasi...matagal na akong hindi nagsusulat. Tsaka nai-iwanan na naman kita. Pa'no kasi, puro video na lang ang ginagawa ko sa opisina ngayon. Hwekhwekhwek. Nakahanap rin ako ng ibang pagkakaabalahan dun. At game naman yung immediate head ko. Siya pa nga may pasimuno. Hwekhwekhwek. Pero ayun. Kahit masakit na sa ulo, masaya pa naman. May ilang buwan din na nawala ang tawanan sa opisna, pero kahapon, nung tanghalian, tawa na naman kami nang tawa. 'Di na rin tulad ng dati, kasi ang common ground ng mga tao dati ay resignation, kahit papaano, ngayon nagkakaroon na kami ng ibang dahilan para mag-usap at magtawanan. Hindi naman sa nawiwili na ako dun, pero kahit papaano, meron pa rin akong dahilan para manatili dun, dahil ang mahalaga naman sa ngayon e yung kahit gaanong kahirap at kahit wala ako sa larangang gusto ko, madaling makahanap ng dahilan para tumawa at mapagaang ang araw. Isa 'yun sa mga pinagpapasalamat ko sa Diyos, na kahit, kung baga, hindi niya ako favorite, e binabantayan niya pa rin ako kahit papaano.

Drama ko na naman ano? Hwekhwekhwek. Pero mas marami naman yung comedy 'di ba?

Tulog

2009-02-09T23:13:00.002+08:00

Ngayon ko lang uli naramdaman ang pagkapagod.

Maraming nangyari sa loob ng ilang buwan lang...pero dahil ganun ang ihip ng hangin, wala naman akong magagawa 'di ba? Pahangin na lang. Pag nilamig...mag-jacket dahil sabi nga ni Kuya Kim, ang buhay e weder-weder lang.

Meron sana akong ibang isusulat pero habang nagla-log in ako, sa sobrang antok nakalimutan ko na siya. Pero 'di bale, Blogger, kaya ako dumalaw kasi nami-miss na kita.

Iniisip ko kung buburahin ko ba yung Multiply account ko...pero inisip ko, sayang naman. Kung tutuusin, marami akong iniisip ngayon, pero kailangan ko ng panahon para sa sarili para mapakawalan ko naman sila...kasi nagsisiksikan na sila sa utak ko, minsan 'di ko na makayanan.

Aniwei....

Ayun. Natutuwa naman ako dahil meron kaming iniisip na video project ng immediate boss ko. Hwekhwekhwek. Medyo 'di ko naman inaasahan na sisiryusohin niya, dahi ako man e petiks lang ako sa mga pangyayari, siya naka-isip na ng mga camera angles, ng mga bgm, pati storyboard siya na gumawa...sa'n ka pa? Idagdag mo pa na siya ang talent ko...kung baga...ako lang ang tagahawak ng camera niya at utus-utusan pagdating sa editing dahil ang kupal ko naman dahil ideya ko yung bijohan yung manyika kong si Numnum 'di ba? Pero ayun...natutuwa naman ako...ang iniisip ko e oras lang ang kalaban namin...dahil wala kami nun...

Nag-iisip pa nga siyang mag-shooting on location. Okey naman siya sana, pero dahil sa mapaniil na schedule namin...at 'di ko naman alam na pag hinatak ko siya ng isang araw na walang pasok e pupunta siya dun...medyo hwekhwek lang naman ang kalagayan namin 'di ba? Hiling ko lang din na may makasama kami, dahil medyo mabigat na itong project na ito e. Hindi man siya yung big time na camera na tipo ng project (si Ash lang yung gagamitin namin...yung Kodak digi-cam ng Nanay), siguro masaya namang makabuo, at lis, ng isang ganun...Hwekhwekhwek. Sana hindi lang siya sa storyboard...sana matuloy talaga siya.

Nakakita ako ng mga puppet show din sa Disney Channel, at bagama't maganda yung set, talagang nakataga na sa bato'ng 'di ko hahayaang maging ganun yung itsura ng puppet show namin dahil hindi naman pambata ang gagawin namin. Hwekhwekhwek.

Ayun.

Kailangan ko nang matulog...kailangan ko na rin ng barbeque sticks at masking tape. Hwekhwekhwek. Gawaan na talaga ito ng paraan.

I Isda Bord

2009-01-31T22:41:00.002+08:00

Kailangan ko nang tutunin tugtugin ang Jumper ng Third Eye Blind.

Nanood ako kanina ng Yes Man sa dahilang bored na bored ako kanina sa trabaho...hindi dahil sa wala akong ginagawa, kundi sa dami ng ginagawa ko.

Labo 'no?

Siguro dun ko lang natutunan ang tunay na kahulugan ng bored. Pero yung napaka routinary ng ginagawa mo...medyo minsan, gusto mong dumistansya ng kaunti.

Ayun.

May mga naging ka-date naman ako sa sinehan kanina.

Una kong kadate si Lolo Senior Citizen.

Pumasok ako ng sinehan na nagsisitawanan ang tao habang kumakanta si Jim Carrey ng Jumper. Tawa naman ako habang pumapasok kasi nakakatawa naman talaga. Hwekhwekhwek.

Tapos nakita ko si Lolo...nag-iisa siya dun...wala siyang katabi...ayun...tinabihan ko na. Kahit ang dami nang tumatawa, cool, calm, and collected lang si Lolo. 'Di ko naman ma-confirm kung natatawa rin siya o sadyang stoic lang ang personality niya.

Ayun.

Matapos ang kalahating pinanood ko, lumipat ako ng upuan...para maka-meet ko ang susunod kong ka-date...dalawang magaganda't japorms na dalaga na sooooooooooooooobrang daling patawanin. Eheh.

Minsan natatawa ako kasi tawa nang tawa yung mga babaeng katabi ko. Magaganda naman sila. Keri na 'yun.

At tutal, tumatawa na rin sila...nung umulit na yung part ng Jumper, sinabayan ko na ng kanta at rakenrol sign. Hindi naman ako malakas kumanta, pero tama lang para marinig ng mga katabi ko...pero knowing the standards ng 'human' ears...malamang umabot na rin ng third row yung kanta ko...pero ayus lang dahil tawa pa rin naman ng tawa yung mga tao...nalunod na lang siguro yung kanta-kanta ko nun.

Pero nag-enjoy akong panoorin siya. Hindi naman siya nalalayo sa Bruce Almighty. Ang kyot din ni Zooey Deschanel, at gusto kong bumili ng album niya. Ang cool nung songs ng band niya sa movie. Gusto ko yung may 'don't call me at (etc., etc., etc.) but you can call me at 10:59...' Ayun. Parang mas astig siyang version ni Katy Perry, pero toned down Lily Allen. Hwekhwekhwek...'didn't mean to compare, pero true, mas astig si Lily Allen. Hwekhwekhwek.

Matapos ng Yes Man...dumaan ako ng Timezone at naisipan kong maglaro ng House of the Dead 4 since may laman yung 2. Pero ayus lang...nag-load ako ng 100 pesos...at awa ng Diyos...yung 100 pesos na 'yun ay inabot ako sa level 2 boss...isang bagay na hinding hindi ko pa nagagawa pag may kalaro.

Pero maga pa yung likod at braso ko mula sa paglalaro kahapon, kaya ayun...ngayon hirap na hirap akong i-angat yung kanang braso ko.

'Ni 'di ko alam kung hanggang kailan ako hindi makakapagsulat...pero ayus lang. Ayus na ayos lang. NAKAABOT AKO NG LEVEL 2 BOSS...Whoooo! 'Di man mataas yung score ko sa una...shit ha...mag-isa lang ako nun. Hwekhwekhwek.

Nalaman ko na rin kung para saan yung shake-shake na nalalaman nung laro...pag meron palang mga sumasampang kalaban, parang 'yun yung pantaboy sa kanila...astig...nun ko lang nalaman 'yun. Hwekhwekhwek.

Ayun...ngayon ako ay pagod na pagod, at nung naglalaro ako e nangangatog ang tuhod ko...'di ko alam kung bakit dahil hindi naman ako ganoon nung naglalaro ako nung una...siguro nga kasi mag-isa lang ako at baka masayang lang ang pera ko kung hindi rin lang ako lalayo...awa ng Diyos...awa ng Diyos nakatalo ako ng boss...hwekhwekhwek...ayus na 'yun.

What a good way to cap teh evening :D

the self you say goodbye to

2009-01-28T23:07:00.001+08:00

shedding snake skin like the cells
you forget to scrape off.
each lie is buried
crumbling as the new layers lay on it thick as the icing on your cake
or the dust on the soles of your shoes.

this is the self i say goodbye to
this mirror on that wall.
the price i pay for letting this get to this.
shouldn't 've let it harm me when i knew that this...

...manic ache for months (and months...and months...and months...and months...and months),
i let it innocently slip.
assuming i'd never be infected, affected, afflicted.
the joke's on me i guess.
it always was.
i turned a blind eye,
but do you think i'll let it through this time?

this is the self i say goodbye to;
the one i'd rather take than give away
i wave away, eyes closed.
shake my head, click my tongue.

only once.
i would only do this once.
and once i get to picking up again
i'll make sure i don't remember.

this is the self you say goodbye to.
the one i'd rather take than give away
the price i pay for letting this get to this.
this is the self i say goodbye to.
i'll make sure i get to picking up again.

Si Biboy at si Buboy

2009-01-17T22:01:00.003+08:00

Pagdating ko ng Paseo kanina, bigla ko na lang nabanaagang wala yung ID ko sa bag ko. Naglipat ako ng bag at sa paglilipat ko, 'di ko naisipang ilipan yung ID ko...pero naisipan kong dalhin yung dalawang pisong nagpatalo sa 'kin sa pustahan namin ni Boi in Syorts ('di na ako bitter...ikukwento ko mamaya kung bakit) para ipakita kay Rosewood.

Siyempre, nakatayo ako sa may Robinson Tower...o kung anumang tawag sa building na 'yon. Inisip ko kung babalik ako para kunin yung ID ko, o kung tutuloy ako at kakausapin ko na lang yung HR.

Pero alas otso na...nag change schedule ako at kung uuwi ako, pagbalik ko, mako-consider na absent ako. Anak ng pating. E hindi na nga pwedeng mag-change ng schedule pag same day...unless emergency.

Nangyari na rin sa 'kin dati ito. Una. Ganito rin, 10:30 na...10:00 ang shift ko, nasa may building na ako nang 'di ko makapa yung ID ko. Umuwi ako ng bahay dahil nga pwede namang mag change of schedule sa parehong araw dati. Tinakbo ko ang ID ko mula sa bahay at dumating ako ng alas dose. Pinilit ko talaga dahil ayoko nang umuwi ng mas gabi pa dun.

Ito yung araw na halos buong oras na magkatalikod kami ni Kuya ay 'di kami nag-uusap. Hwekhwekhwek.

Yung pangalawa ay yung last day ni Brian. Naglipat din ako ng bag, at dahil tarantang taranta ako't kukunin ko pa yung blueberry cheesecake na binili ko sa Cheesecake Etc. tsaka sa Starbucks, pinilit ko ang sarili kong makaabot ng, at lis, 10:59 para makasabay umuwi si Brian . Bigla kong nakitang wala yung ID sa bag ko, buti na lang nasa Bicutan ako nun...hwekhwekhwek. Umabot naman ako ng 10:58...nga lang...nag change of work schedule pala si Brian ng alas sais ng umaga hanggang alas dos...aysos...nag-change sked na rin ako ng alas onse hanggang alas siyete para 'di na rin ako late.

Ito yung pangatlong beses kong naiwan yung ID ko sa bahay, at ngayon ko lang napagdesisyunang...powtek...nandito ka na. Bahala na si Batman.

May mga aleng may dalang mga bata na naghihintay ng elevator kasabay ko. Nang dumating ang elevator, gawang bising-bisi ang mga ale sa mga bata, ako ang automatic na naatasang magpipindot. Pasara na ang pintuan nang may dumating na may dalang baso ng tubig. Bilang nabunggo siya ng pintuan ng elevator kahit na naagapan ko pa, at bilang katapat lang ako ng pintuan, natapunan ng tubig ang bag ko.

Awa ng Diyos, medyo waterproof yung ginamit kong bag kaya ayus lang. Yung babae naman, "Miss, wag kayong gagalaw. Teka, pupunasan ko." Ako naman si, "Ayus lang. Wala namang mababasa diyan."
"'Di, miss. Wag kayong gagalaw. Teka."
Sabay punas ng tisyu sa bag ko.

Pagdating ng third floor (magtiyaga na lang po sa pagkuwento a...intro pa lang ito...) bumaba ang ale. Kaming dalawa na lang nung babae yung natira sa elevator.

"Miss taga-(name of company here) ka?"
"Oo."
"Me too. Hi ako si (nakalimutan ko na pangalan niya...basta...ahm...medyo 'sh' yung umpisa)" Sabay abot ng kamay.
Abot naman ako ng kamay.
"Hi."
"Sa'ng department ka?"
"A. Sa Editorial."
"Dun sa (name of other department) side."
"Mmm hmm."
"Ako dun sa (name o her department)."
"Dun ka sa (name of another department) side."
"Yeah. Anu nga ulit name mo?"
"(Insert name here)."

Bumukas ang pintuan.

"Ahm. ('sh' girl), favor naman o. Pwede bang pa-pasok ako?"
"Oh. Bago ka ba sa (name of company)?"
"Hindi naman, kasi yung proximity card ko e 'di ko na-dala."
"Duty mo ba ngayon?"
"A...parang ganun."
"Okay."

Toot. Click.

"Nice meeting you (insert name here)."
"Salamat!"

Ayun. Dumiretso ako sa department ko at tumayo ako sa gitna ng aisle. Humingi ako ng tulong, at binigyan nila ako ng solusyon. Pero nung umakyat ako sa HR...'nak ng...malalaman kong wala pala silang pasok. Sa Lunes pa ifa-file ang kaso ko.

Hay buhay. Hanep naman sa bungad ng araw.

Tapos nun. Darating akong wala akong gagawin halos. Parang inisip ko...okey lang siguro na mag-absent ako, kasi wala akong gagawin ngayon...tapos biglang...natandaan ko yung nangyari sa 'kin nung nakaraang bakasyon...potek...ayoko nang mag-absent. Sige. Risk this. Ipagpaubaya mo na lang. Hindi ka naman delingkwenteng manggagawa...malas ka man...basta masigasig kang manggagawa.

Nandun pa rin ako sa opisina kahit gumagawa na lang ako ng paraan para malagyan ng katuturan ang work record ko sa araw na 'yun. 'Di ko ipinagmamalaking bakante ako. Windang lang talaga ako kanina kahit na sakto sa walong oras ang tulog ko kagabi.

Ayun. Habang naghihintay akong gumawa ng katuturan, nilapitan ako ni Erwin. Attend daw ako ng peer review ng project nila. E 'di oo naman ako dahil nga sa kalagayan ko.

Pagdating ko dun...haysos...katakut-takot naman na kaguluhan ang nangyari.

Dumating si Sabrina. Hindi siya na-brief nang mabuti sa kasaysayan niya dun sa review na 'yun. Kaya nung nagsimula nang mag-explain yung isa sa mga legal editors namin sa ginawa niyang abridgement, biglang tayo itong si Sabrina nang wala man lang paalam at nagtuturo ng inconsistency sa tenses.

NAMAAAAAAAN!

E kung siya nga 'di ma-reconcile ng utak niya ang phrasing niya sa bawat e-mail na ginagawa niya, pa'no pa niya magagawang manghimasok sa phrasing ng ibang tao?!?

At isa pa...'di naman talaga namin alam kung ano ang saysay ng pagkaka-imbita sa kanya doon, gawang law graduate naman siya, pero kina-copyedit niya ang document kahit hindi siya copyeditor. Haysos.

Kaya nga si Erwin, walang tigil na lang na gumugulong yung mata niya dahil 'di nasusundan ng maayos yung prosesong dapat na sinusundan nila. Ayun.

Sa sobrang atat kong magkaroon ng Sabrina experience, sinubukan kong bigyan ng axe kick ang matandang hukluban...hwekhwekhwek.

'Di naman. Ipinaliwanag ko sa kanya ng ganito:

"Sabrina, I think...yung purpose kasi ng peer review ngayon is supposed to be yung substance yung ina-attack nila; not necessarily the technicalities. So...kung baga...mag...gagawa sila ng consensus. Maga-agree...they are going to agree on the content that they are going to use, tapos saka na lang ie-edit yung technicalities...so to speak. So ayun."

Exact transcription 'yan a...nirecord ko ang meeting...ang hindi lang nakuha sa tape e yung pagsabi niya ng "Ewan. 'Di ko maintindihan." Siguro nga hindi maiintindihan ng 'lay person' (nadala na ako sa salitang 'yan) yung pagkaka-explain ko dahil nanggagaling ako sa context ng naiintindihan ko ang mga nangyayari...pero dahil nga lahat kami nagkakaintindihan dun sa loob sa mga nangyayari at siya ay...ayon sa kanya...'asungot lang,' sana 'di na lang siya umiimik dahil 'di naman talaga malinaw sa kanya ang job description niya.

Siguro nga nasa context siya na makatulong siya, pero sana naman, ilugar niya yung pagtulong niya dahil yung mismong primary editor e gumugulong na ang mata dahil naaantala yung page-edit ng substance nung material. Nandun pa rin naman yung gustong sabihin. Hindi pa oras para i-edit yung trivialities ng gawa nila.

Pagdating sa gitna ng diskusyon, bigla na akong naguluhan sa papel ko dun.

Anu nga ba ang ginagawa ko dun?

Ang sabi sa 'kin mage-edit lang ako ng grammar, punctuation, ever...malinaw naman sa 'kin 'yun dati dahil hinayaan naman nila kaming mag-usap tungkol sa ibang mga bagay-bagay ng kasama kong copyeditor nun bago pa nila tawagin ang atensyon namin para i-edit yung dapat naming i-edit.

Tapos biglang sasabihin sa 'kin na kailangan nandun ako para may opinyon ang 'lay person.' Anak naman ng powtek. So nag-isip ako...hmm...mage-edit ako ng documents ninyo, tapos kailangan maintindihan ko siya sa paraan na gusto ninyo...so...hmm...o sige...ganito. Paano ko ba makukuha 'yang mga dokumentong 'yan? Ganito ba palagi? Nandito ba ako parati sa peer review o ibibigay niyo lang sa 'kin yung document? Kung ie-edit ko lang 'yan, walang kaso sa 'kin. Maiintindihan ko yung nakasulat, pero baka yung pagkaka-intindi ko sa ibinigay niyo sa 'kin e 'di tulad ng gusto niyong pagkaka-intindi ko. So suggestion ko, ibigay niyo sa 'kin yung document. Wag niyong ipaliwanag sa 'kin yung isinulat ninyo. Pagkatapos kong basahin, ipakwento niyo sa 'kin...saka kayo mag substance edit.

Ewan ko kung malabo yung pagkakasabi ko. Pero ginulungan na rin ako ng mata ng primary editor dahil gusto niya na yung prosesong ginagawa nila ngayon. Gusto niyang mag i-inject na ako, kung naiintindihan ko na ba o hindi. Tama naman sana yung proseso nila na kahit nandun ako, itanong nila sa 'kin kung naiintindihan ko e. Naiintindihan ko naman kung sa maiintindihan...ipabasa lang nila sa 'kin. Tanung kasi sila sa 'kin ng tanung kung naiintindihan ko, e wala pa akong binabasa. Pumasok na kami dun, nagsimulang mag-discuss yung may gawa ng abridgement, tapos may magsasalita sa gitna...substance edit substance edit...tapos, matapos ang diskusyon sa kaso...itatanong nila sa 'kin kung may naintindihan ako. Kung dapat bang may maintindihan ako sa mga pinagsasabi nila doon...aba...sa totoo lang wala. Wala akong naintindihan dahil parang puro tsismis at hakahaka lang ang naririnig ko sa kanila. So mula dun, dun ko dapat hanguin ang kabuuan ng iintindihin ko? Ganun ba 'yun? Ano ba ang gusto niyong intindihin ko? Ang tanong lang naman nila sa 'kin ay kung naiintindihan ko ba. Ano ba ang dapat kong intindihin? Kayo? Yung kaso? Yung mismong abridgement? Ano? Ano ba?

Nung nagbibigay ako ng suhestyon, o nung nagtatanong ako, sasabihin nila sa 'kin na "hindi pwedeng baguhin 'yan, kasi ito ang ibig sabihin niyan."

E sa nakakainis. Makakita ka ng "defendant's attacked and blahblahblah." Tinanong ko kung 'di ba ibig sabihin nun ay 'defendants attacked and blahblahblah,' sabihan akong wag na munang mag-focus sa grammar....e tsong...apektado na yung substance sa atat mong mag-add ng -ed pagkatapos ng attack e. Kung susundin natin ang 'defendant's attacked,' ibig sabihin nun ay 'yung inatake ng defendant,' 'di ba? Pag sinabi mong 'defendants attacked,' ibig sabihin nun ay 'umatake ang defendant,' di ba? Potek...ang ibig sabihin niya pala sa sinulat niya ay 'defendant's attack' o 'yung mismong atake ng defendant.' Wag niyo akong sasabihan na wag galawin yung substance, kasi iba na ang pagkaka-intindi ko sa pagkakasulat ninyo!!! HNRRRRRR! Akala ko ba nandun ako para sa 'lay person' perspective?!? Akala ko ba nandun ako para sa grammar? Ito na yung 'lay person' perspective e...ito na rin yung grammar. Iba yung pagkakaintindi ko sa gusto niyong sabihin. 'Yan ang isinulat niyo. 'Yan ang pagkakaintindi ko. Ako ba ang mali?

Napatanong tuloy ako. "Pwede ko bang itanong kung ano ba talaga ang saysay na nandito ako?" Ang sabi nila readability daw at grammar check. Tapos papasok na naman yung 'lay person' perspective. So ako na naman si explain ng pwedeng gawin. At sabay-sabay na naman silang magsasabi na okey lang yung prosesong ginagamit nila ngayon. Magtanong lang daw ako pag meron akong hindi naiintindihan. E pag nagtatanong ako o pag wala akong naiintindihan, o pag binigyan nila ako ng pagkakataong magsalita, bigla silang magsasabi ng "Hindi, ganito 'yan. Hindi pwedeng baguhin 'yan." E anu nga ang saysay ko pa dun kung hindi pwede?

Tinanong ko ulit, "Lagi ba kaming nandito pag nagpi-peer review kayo?"
"Hindi."
"Pa'no yung proseso?"
"Magdidiscuss kami ng substance, tapos maga-agree kami sa isang abridgement."
"Tapos yun yung ie-edit namin?"
"Oo."
"Dito rin ba kami mage-edit?"
"Hindi. Ibibigay namin yung file sa inyo na may highlight na nung mga hindi niyo pwedeng i-edit."
"So kung ganun, bakit pa kami nandito?"
"Para nga matignan kung naiintindihan ninyo."

Paulit-ulit lang ano? Sino ba ang magulo sa 'min? Alam kong magulo na akong kausap, given na 'yon. So given na ako na rin ang may kasalanan kung bakit naguguluhan ako? Hay buhay...

Pasensya na po sa mga hindi nakakaintindi...welcome to the world of lawyers...

Paglabas ko ng kwartong 'yun parang naalog ang utak ko sa sobrang kalituhan. Parang kahit ilang beses kong sabihin yung gusto kong sabihin sa kanila, parang hindi nila maintindihan. Siguro nga 'di ako para sa mass comm kung ganun. Kung ganon, 'di nga ako pwedeng maging guro. Siguro nga ang saysay ko lang sa mundong ibabaw ay ang mga magulang ko't magpaagos sa pag-anod ng panahon. Ordinaryong tao lang ako. Dun ako magpapakadalubhasa.

Aniwei.

Highlight ng bugnot ko 'yang kaganapang 'yan. Lesson learned. Hindi na ako sasama sa meeting na 'yun. Iinit lang ang ulo ko.

(isang taon pa...isang taon pa...isang taon pa...)

Ayon.

Matapos nun, awa ng Diyos binigyan ako ng file ng primary editor KO at may nagawa naman akong may saysay nung araw na 'yun kahit papaano.

Tapos nun, tinanong ko si Rosewood kung anung gagawin namin gawang nag-change sked kami. Sabi niya gusto niyang maglakad. Sabi ko, pwede akong sumama. E 'di ayun. Sinama niya ako sa paglalakad-lakad niya sa Market! Market! (Fweeee!!!)

Ayun. Pagbaba namin ng bus, tinanong ko siya kaagad kung ano'ng gusto niyang gawin. Sabi niya hindi niya pa alam. Iinisip na lang muna namin na umakyat sa itaas tapos saka na kami maglakad pababa.

Nung papunta na kami sa may gitna, sinabi ko sa kanya, "Ngayon kaya tayo mag-House of the Dead?" Napatingin siya't ngumiti. Yehey!!! Bumili kami ng P200 na halaga ng credits at nagsimula nang hanapin ang House of the Dead. Una naming nakita yung sa may bungad ng Timezone, yung House of the Dead 4. Pero gusto kasi ni Rosewood e yung merong upuan. So hanap pa kami. Nasa may looban yung House of the Dead 2. E 'di nag-decide siyang dun na lang kami. "Swipe ka na." Sabi niya. E 'di swipe naman ako. Tapos swipe na rin siya...

...Anak ng...hindi gumagana yung start button ng second player...so ayun...ang nangyari, 'di rin ako nakapaglaro ng House of the Dead 2. Lumipat na lang kami sa 4.

Gumagana ang parehong console (naman...bago naman kasi e.), pero may bagong paraan ng pagreload ng baril...potek...SHAKE! Tapos ang bigat ng baril.

Pero masaya kami kasi mas maganda ang House of the Dead 4 at mas marami kaming binabaril na frustrations na translated sa screen. Nakakangalay nga lang dahil nga kaa-alog ng console para mag-reload. Ako pa man din, mahilig mag reload kahit 'di pa ubos yung bala. Tapos merong pang nalalaman ng shake yung baril pag naka-pause. 'Di naman namin alam kung bakit. Meron na kasing grenade function yung HotD 4. 'Di ko naman nari-reload yung grenades ko. Ayun. Umabot kami ng unang boss, at naman...malapit na sana naming matapos...

...nang biglang...

...Naubusan ako ng load. Potek. Ang nakaka-inis pa dun, konting-konti na lang yung life ng boss...biglang merong batang kumalabit sa 'kin, "Ate, pa-swipe."

HNNNNNNNNNNRRRRRRRRRRRRRRR!!!

At manga-agaw pa siya ng effort ng ibang tao!!!

Sabi naman ni Rosewood, "Ayus lang 'yun. 'Di rin magtatagal 'yun." Hwekhwekhwek. Sana nga. BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!

Ayon. Pero enjoy naman kami ni Rosewood dahil naka-patay kami ng maraming Prima at Sabrina sa isang buong round na 'yon. Balak naming ulitin yung session namin sa G4, para naka-upo na daw. Hwekhwekhwek. Pero mas maganda yung 4 talaga. Pero mas magaang yung baril ng 2...tsaka mas madaling mag-reload. Hwekhwekhwek. Hays...House of the Dead 4. Enjoy...:D Kaya nawala na ang bitterness at ikinain namin ni Rosewood ng Kingcorn ang happiness namin. Hwekhwehwek.

Habang naglalakad kami sa floor na 'yun, may nakita kaming dalawang batang naka-upo sa may sahig. Yung isa may hawak na plastik ng cotton candy, yung isa may hawak na kahon ng pizza. Siyempre napatingin uli ako.

"Parang lumayas lang sila ng bahay ano?"

Napatawa na lang si Rosewood. "Naka-upo lang sila dun, nagawan mo na kaagad ng kwento."
"Ang saya siguro nila gawan ng kwento 'no? Magkaibigan na lumayas ng bahay?"
"Siyempre kung may kwento ka, bigyan mo na sila ng pangalan."
"Si Buboy...tsaka si...Romy."
"O sige...teka...wag Romy."
"Bakit?"
"Kasi tunog matanda."
"O nga naman. E anung magandang pangalan?"
"Si Biboy."
"OO NGAAAAA! SI BUBOY AT SI BIBOY!"
"O sige, gawan mo na sila ng kwento."
"Umalis sila ng bahay. Tapos, pumunta sila ng Timezone. Tapos ayan...nandiyan na sila."
"...Akala ko pa naman mahaba yung gagawin mong kwento."
"A. Gusto mo ba mahaba?"
"Wala lang. Kasi natuwa ka sa kanila e."
"O sige, habaan natin...Isang araw, may magkaibigan, sila si Biboy at si Buboy. Sabi nung isa, 'Halika! Punta tayong Market! Market!' Sabi nung isa, 'O sige!' Kaya isang araw, nagnakaw sila ng pera sa magulang nila..."
"Kupit naman. Parang ang sama naman ng nagnakaw."
"O sige. Kumupit sila ng pera sa magulang nila...teka...gawin nating mabait yung isa...ahm...si Biboy. Mabait si Biboy kaya yung savings niya yung ginamit niya. Nagbasag siya ng piggy bank. Si Buboy naman, nangupit siya sa pitaka ng magulang niya. Tapos sabay silang umalis nang walang paalam.

"Sumakay sila ng jeep...sumakay sila ng jeep...papuntang...sa'n ba pwede? Sumakay sila ng jeep papuntang Pasay Rotonda."
"Bakit naman dun. Ang layo naman ng Pasay Rotonda?"
"E kasi gusto mo mahaba yung kwento 'di ba?"
"Sabi ko nga."
"Ayun. Tapos pagkababa nila ng Pasay Rotonda...basta nakarating sila ng MOA (wag niyo nang itanong...ganyan ako magkwento kanina)."
"O ba't naman nasa MOA sila."
"Para humaba yung kwento."
"Sabi ko nga."
"Anu namang gagawin nila sa MOA."
"Ayun. Nakatayo sila sa may tapat ng MOA, tapos tanong nung isa...si Biboy, 'Buboy, nasa Market! Market! ba tayo?' sabi naman nung isa, 'Oo!' Tapos sabi ni...ni Biboy...(may nakitang kuting) Ay ang kyot."
"Sabi niya 'yun?"
"Hindi, ang kyot lang nung kuting."
"Akala ko 'yun yung sabi niya e."
"Hindeeee. Sabi ni Biboy, 'E bakit ganito? Wala naman dito yung fountain na nilalakaran natin dati nung pumunta tayo, tapos maliwanag.' Sabi ni Buboy, 'Oo nga 'no?' E 'di natakot ngayon si Biboy, 'Pa'no tayo niyan pupunta sa Market! Market!? May pera pa ba tayo?' Sabi ni Buboy, 'Oo! Wag kang mag-alala, kumupit ako ng limandaang piso sa magulang ko.' At dahil mabait si Biboy, ang sabi niya lang, 'A. Ganun ba? O sige. E pa'no tayo pupunta dun? Hindi naman natin alam kung pa'no pumunta dun?' Sagot naman si Biboy, 'Madali lang naman magtanong e.' Kaya nagtanong sila sa security guard at naituro naman sila sa sasakyan nila papuntang Market! Market! Kaya ayun. Sumakay sila papuntang Ayala. Pagbaba nila ng Ayala, kinalabit uli ni Biboy si Buboy. 'Buboy, Buboy, sigurado ka bang makakapunta pa tayong Market! Market!?' Sabi ni Buboy, 'Oo! Wag kang mag-alala, kumupit ako ng limandaang piso sa magulang ko.'
"Talagang kailangang ulitin na kumupit siya ng limandaang piso a."
"Oo, kasama 'yun. Sabi niya, 'Oo! Wag kang mag-alala, kumupit ako ng limandaang piso sa magulang ko. Okey lang naman 'yun kasi pag nagtrabaho na ako, babayaran ko naman yun e.' Tumango si Biboy. 'A. Oo nga. O sige. Teka, sa'n na ba tayo?' Sabi ni Biboy, 'Madali lang naman magtanong e.' Kaya nagtanung-tanong sila sa mga tao dun at nakasakay sila ng jeep papuntang Market! Market!. E 'di naka-upo na sila sa jeep. Pero napansin ni Biboy na matagal na silang naka-upo sa jeep. 'Buboy, Buboy, nasa'n na ba tayo? Ba't hindi pa tayo bumababa? Baka nawawala na naman tayo. Baka wala na tayong pera.' Sabi naman ni Buboy, ''Di 'yan. Wag kang mag-alala, kumupit ako ng limandaang piso sa magulang ko. Sabi ko naman sa 'yo, babayaran ko 'to. Madali lang naman 'yun e. Kasi, yung tatay ko nga, nagtatarbaho sa Saudi, nagpapadala siya ng P30,000. Kaya paglaki ko, magtatarbaho din ako sa Saudi. E 'di mababayaran ko na 'tong limandaang piso.' Dahil mabait si Biboy, 'O sige.' Tapos nun nakarating na sila sa Market! Market! E 'di tumakbo sila diyan sa may fountain tapos nagpabasa sila. Tapos nun, nagpalit sila ng damit kasi may dala silang pampalit kasi alam nilang maglalaro sila sa fountain."
"Talagang ngayon mo lang dinagdag 'yun."
"E ganun talaga, ngayon lang natin ginagawa yung kwento e. Tapos pumunta sila ng Timezone . Tinanong uli ni Biboy si Buboy, 'Buboy, Buboy, meron pa ba tayong pera para mag-Timezone?' Sabi naman ni Buboy, 'Oo! Meron pa! Kumupit ako ng limandaang piso sa magulang ko.'
"Andami namang limandaang piso'ng nakupit niyan."
"Sagot naman ni Buboy, 'A, oo. Kasi nung kumupit ako ng pera 'di ko na binilang kung ilan yung nakuha ko. Basta kumuha lang ako.' At dahil mabait si Biboy, 'A. O sige.' At nagpaload sila ng P200. Tapos naglaro sila ng air hockey, ng...ng kung anu-ano pang malalaro 'dun. Tapos, nung naubos yung load nila, naglaro sila dun (tinuro yung kiddie playground sa fifth floor). Tapos sabi ni Biboy, 'Buboy, Buboy, nagugutom na 'ko. Kain naman tayo. Marami ka namang pera, libre mo na lang ako. Tapos, ayun...nandun na sila, nakaupo."
"Tapos na 'yun?"
"Oo...'di pa ba mahaba 'yun?"
"Oo nga, mahaba na nga. Sige, ubusin mo na yung Kingcorn mo."
"Oo nga...gawin ko na kayang pelikula 'yun?"
"Huh?"
"May script na e. Hehehehehehehe."

Hwekhwekhwek. Pinilit kong tandaan yung karamihan ng kwento ni Biboy at Buboy diyan...pasensya't sobrang haba ng blog na ito't medyo nahaluan pa ng galit. Hays...Pero masaya naman ako. Wala lang. Mas madalas, ako ang nagsasalita kanina, ewan ko kung ayus lang kay Rosewood 'yun...hwekhwkehwek...pasensya na Rosewood kung maingay ako kanina...hwekhwekhwek...sana...ahm...natupad yung pangarap mong magkasakit bukas...dotdotdot

Blogguuuuuuuuuurrrr

2009-01-09T20:09:00.003+08:00

Ahehehehehehehe.

Natutuwa lang ako dahil dumaan si Kuya kanina. Kahit saglit lang ay nagka-usap kami at panay ang tanong niya ng "Kamusta ka na?" na hindi ko alam kung pa'no ko sasagutin kasi wala naman talagang kakwento-kwento sa buhay ko maliban lang sa mga pagbabagong nangyayari sa pagtakbo ng sistema namin sa opisina.

Sabi ko sa kanya, tahimik na...wala na gaanong tao.

Lahat na kasi ng taong ka-shift ko e nag-shift na ng trabaho...kasama siya dun...well halos...isang oras lang naman ata ang lamang sa aga ng shift niya sa 'kin. O baka yung privilege ng flexitime ng mga reg sa department namin?

Ayun. Kwento naman siya tungkol sa trabaho. Hindi ko naman alam kung ilang beses niya na ring nakwento 'yun sa ibang tao gawa na rin ng init ng ulo...kung umiinit man ang ulo niya dun.

Kung umiinit man, sana 'di na tulad ng pag-init ng ulo niya sa pinagtatrabahuan ko.

Sabi niya nami-miss niya na yung files na ginagawa niya dati. Bwehehehehehe. Sabi ko sa kanya, 'di na siya tulad ng dati. Mas mahirap na'ng ginagawa namin ngayon. Pero mukha naman siyang sincere. Dun na siya nagsimulang mag-mini narrate tungkol sa nature ng trabaho nila.

Nage-edit daw sila ng mga movie reviews na galing sa Legaspi, at gumugulong na lang ang mata niya sa pagkakasulat.

'Di ko naman maintindihan ang sinasabi niya kasi 'di ko pa naman nababasa.

Sesendan niya daw ako minsan. At baka matuwa naman ako dahil tama ang desisyong manatili ako.

Ulit-ulitin ko man, at kahit ilang beses ko nang na-delete, natutuwa ako pag nandiyan si Kuya. 'Di man tulad ng dati, natutuwa pa rin ako. Kahit na hindi ko kailanman magagawa, parang may masasandalan pa rin ako.

Iniisip kong bigyan siya ng Trip to Quiapo sa berdey niya.

Hindi ko alam kung meron na siya nun. Tatanong ko na lang. Kahit halata, basta bibilhan ko siya. Mura lang naman e...'di ba? Bwehehehehehehehe. Meron pa akong isang balak, pero 'di ko alam kung matutuloy 'yun kasi may kamahalan...bwehehehehehe.

Nagmamayaman-mayamanan naman ako. Pa'no pa 'ko makakarating ng Batanes niyan. Hay buhay. Eniwei. Basta...makakaraos din ako.

At masaya akong dumalaw si Kuya kanina.

Magkikita-kita sana kami at kakain sa kabubukas lang na Sbarro sa may kapitbahay naming building, nga lang...e 'di natuloy kasi isa lang sa 'ming pito ang sumweldo. Hwekhwekhwek.

Pero ayun...siguro naman matutuloy din 'yun minsan dahil magkakaratig lang kami halos...yun ay kung magpasiya sila Rosewood at Kim Chiu na manatili sa opisina...pero alam kong 'di rin naman sila gaanong magtatagal. Siguro by March o by April, makakahanap na sila ng malilipatan. Ako na nga lang ang maiiwan sa mid-shift people. Pero ayus lang.

Madaling sabihin at maramdaman na ayus lang. Hindi lang naman sila yung tao dun sa opisina e, at naroon pa naman yung mga taong unang kumupkop sa 'kin...kaya ayus lang :)

(Blech...senti na naman...)

Peborits

2009-01-05T00:00:00.004+08:00

Ahehehehe...wala lang akong magawa. Meme making ule ako.

Favorite color:
Blue

Favorite food:
Katsudon

Favorite drink:
Mine Shine Finest Quality Milk Tea...pero pulled out na ata siya ng 7 Eleven kasi galing China...hays...sad...tsaka yung Japanese Cherry Tea ng Coffee Bean...pretty smell :)

Favorite TV show:
Honey & Clover

Favorite cartoon character:
Si Ed ng Cowboy Bebop

Favorite writer:
Banana Yoshimoto

Favorite book:
Night Letters by Robert Dessaix (nabili ko siya sa halagang P15 at original manuscript pa siya...yung unedited version...horay!)

Favorite band:
Gorillaz tsaka incubus

Favorite song of all time:
hmeganon?!? Wish You Were Here ng incubus

Favorite movie:
Little Miss Sunshine...hands down, close second na ang Be Kind Rewind.

Para fair, favorite Pinoy movie:
So far...nakalimutan ko...teka...Magnifico? Andaya nun e...'di mo talaga mapigilang umiyak e...kahit ano'ng pigil ang gawin mo...master manipulator ang gumawa nun...

Favorite animated movie:
Grave of the Fireflies

Favorite holiday:
Berdey ng ibang tao, kasi sila nagpapakain...bwehehehehehehe.

Favorite season:
Indian mango season

Favorite quote:
"Bawal ang omehi dito."

Favorite time of day:
alas-tres hanggang alas-cuatro ng hapon

Favorite pasttime:
mangulit

Favorite dance step:
slow, slow, quick-quick, slow...bwehehehehehe...jowk...ahm...the Spongebob Squarepants 'I'm Ready' dance step tsaka yung Shinobu Morita dance step na lagi kong ginagawa...variation nung dalawa ang lagi kong ginagawa pag esayted ako :D

Favorite karaoke song:
Halik ng Aegis (salamat kina Nica, Lei, at Ross :D)

Favorite music video:
Mahirap pumili...ayoko nang sabihing Sugar & Water ng Cibo Matto kasi dami nang may favorite nun e...ahm...Hiwaga ng Up Dharma

Current LSS:
mga kanta sa Chariot ni Gavin DeGraw...kadalasan Follow Through o Over-rated

Favorite expression:
sa ngayon...dotdotdot...bwehehehehe...tsaka hwekhwekhwek. madalang ko kasing gamitin yung 'talk to me when you're not corny anymore' pero yun yung pinakagusto kong gamitin pag maganda ang tayming.

Favorite pangarap:
Makagawa ng sariling kyut.

Favorite panaginip:
Yung panaginip na kasama ko si Lee Jun Ki at kung sa'n sa'n kami naligaw kasi tour guide ako...bwehehehehehehehehehe.

Greatest shopping find:
Yung Chariot na P99...hwekhwekhwek.

Greatest discovery:
Michel Gondry (salamat sa editor namin, hi direk)

Crush:
Lee Jun Ki. Niyahahahahahahahahahahahaha!

Favorite thing to hate:
mga dumudurang tao...tsaka yung korni...tsaka mga ipokrita bwahahahahahahahaha. thing nga 'di ba? andami niyan...pero yung dumudura siguro ang pinaka-ayaw ko

Favorite thing to favorite:
pagangkin ng mga bagay-bagay (hwekhwekhwek)

Favorite ice cream flavor:
Vanilla

Favorite eating habit:
ang natatanging paraan naming mag-ama ng pag-hawak ng kutsara't tinidor habang kumakain...tsaka recently ko lang tunay na na-appreciate yung pagsasabaw ko ng kape sa sinangag pag almusal...kasi alien pala 'yun sa maraming tao.

Favorite guilty pleasure:
procrastination

Favorite korni:
Ahehehehe...meron naman ako siyempre...si Mr. Foo ang paborito kong korni forever. HMEGANON!

Pinaka-korning linyang narinig:
"You are my life now, so try to live."
Edward Cullen
Twilight

Favorite movie-going experience:
Pag may magkakabarkadang nag-iingay pag may 'nakaka-kilig' na moment sa pelikula...'di matatawaran ang saya ng barkada, kaya kahit maingay okey lang. lalu akong natatawa sa pelikula pag ganun :D

Favorite memory:
Yung maraming, maraming, maraming, maraming stars (at hermit crabs) sa Infanta, Quezon nung Grade 5 summer vacation ko...gusto ko uling makakita ng ganun soon.

Favorite bad habit:
sing-along tsaka repeat-after-me

Favorite favorite:
Favorite pangarap.

Favorite thing to do pag may umaalis:
Kumakaway na may kasabay na "babay"

Egg Salad

2009-01-02T22:48:00.004+08:00

Nauubusan na talaga ako ng maiisip na pamagat sa mga blog entries ko.

Gusto ko lang naman ikwento kung ano'ng ginawa ko kanina. Bwehehehehehehe. Pramis saglit lang 'to.

Pumunta ako kanina ng Market! Market! para bumili ng matiryales sa project na sisimulan ko sometime soon (at dahil gumastos na ako, dapat ko nang simulan talaga). Mura lang naman yung base material, may kulang na lang akong mga isa o dalawa...depende sa kakayanin ng powers ko. Yung iba, maghahalughog na lang ako ng matiryales dito, kung hindi ako makahanap, aasa ako sa awa ng mga taong hihingan ko ng retaso. (ngayon pa lang ina-advertise ko na...am...kung meron po kayong mga puting t-shirt na hindi ginagamit...o kaya yung mga uniform niyong pinaglumaan at 'di alam kung ano'ng gagawin...mangyari lang pong mag-comment at mag-usap tayo kung sa'n tayo magkikita nang aking makuha ang inyong dole out. maraming salamat po.)

Ayun...tapos pinuntahan ko na rin ang misteryosong Sushi King dun. Nakita kasi namin ni Officemate na mas mura ang Katsudon dun (hwekhwekhwek), pero sa dalawang beses naming inikot ang Market! Market!, lagi na lang kaming nasasarahan ng mall kaya ayun...'di kami nakakakain.

Ano naman ang assessment ko sa lahat ng bagay na naranasan ko dun sa lugar na 'yun?

Pag tumayo ka sa labas, at tumingin sa menu na nakapaskil sa may counter nila, at nag-isip na kumain dun, babatiin ka nila ng "'nishaimasen!"...'di ko alam kung tama yung pagkakarinig ko e, pero paulit-ulit naman nilang sinasabi 'yun. Malamang ang ibig nilang sabihin e "irasshai-masu!" o WELCOME! Meron pang kakaiba sa pagkakasabi nila nun. Para silang natatawag ng "Tahooooo!" o kaya "Baluuuuuut!"

Ayun.

Pag pasok mo ng Sushi King, babatiin ka ng 'di ko malaman kung bakit puro lalaking waiter...at 'di ko rin alam kung bakit...ahm...magkakamukha sila...subukan niyong pumunta dun, malalaman niyo kung ano'ng ibig sabihin ko.

Nung umupo ako e paalis na yung natitirang mga tao dun. Siyempre lungkot naman ako kasi ayoko namang maging natatanging laman ng kainan nila 'di ba?

Dumating ang Katsudon ko makalipas ang isang minuto ('di ko binilang, pero kung ihahambing sa madalas na oras ng paghahanda ng Katsudon e mabilis yung pagkakaluto). Amoy Katsudon naman siya. E 'di tuwa naman ako.

Kauna-unahang beses akong kumain ng Katsudon nang hindi humihingi ng platito...makalat kasi't 'di ko alam kung pa'no ko kukunin yung kanin kung nakaharang yung ulam...kaya ayun...awa naman ng Diyos nakain ko siya nang matiwasay.

Unang subo ko sa Katsudon...nagulat ako sa nalasahan ko...

...sabi ng utak ko...

"Bakit lasang...department store?"

Gano'n ba akong kasama? Marahil. Pero minsan, meron talagang mga karneng alam mong nanggaling sa supermarket kasi nahigop niya na'ng lahat ng amoy sa supermarket...yung keso, yung plastic, yung isda, yung instant noodles, yung condiments, yung CFC ng aircon. Meron talagang ganun. Kaya kapata-patawad naman siguro 'yung ganun...pero dun...hindi e...unang pakilasa pa lang...iba yung lasa e.

Susunod na kagat ko dun sa karne...

"Okey...alam ko na'ng nalalasahan ko...mayonnaise."

Pagkain naman siya 'di ba? Pero buong buhay ko...o sa lahat ng panahong kumakain ako ng Katsudon, 'di pa ako nakakatikim ng mayonnaise...siguro pagkatapos kong kumain ng California Maki...ganun ang lasa niya...baka sa pagkakatabi-tabi lang ng pagkain 'yun. Naitabi siguro yung breaded porkchop nila sa Japanese mayo na ginagamit nila para sa Maki...na hindi ko alam kung pa'no mangyayari, pero ganun e...hmmm...

Ang pinakapaborito kong nalalasahan sa Katsudon e yung dashin, toyo, at mirin na naglalawa sa ilalim ng bowl at naniniksik sa bawat butil ng kanin, sibuyas, breading, at itlog. Yun yung lasang hinahanap ko e...yung binigay nila sa 'king kanin...kanin lang...merong konting sabaw...pero...ewan ko...mukha kasi ata akong dukha kaya tinipid nila ako...huhuhu...'ni wala akong nalasahang kahit toyo...at mayonnaise ang nalasahan ko...

Nung nasa kalagitnaan na ako ng pag-kain e may dumating na tatlong magkakaibigan.

Ayan...may mga kasama na ako. Order din sila ng Katsudon at Sukiyaki. (gawa kaya ako ng kumpanyang 'yun ang pangalan...Katsudon at Sukiyaki bwehehehehehe...e ano namang gagawin nung kumpanyang 'yon? toinks.)

Nung medyo nangalahati na ako dun sa porkchop, tumatapang na yung aftertaste...hwokey...nabuo na yung lasa sa bibig ko...

"Parang salad...ahm...hindi naman macaroni salad...hmm...ah...alam ko na...egg salad."

Isang malaking toinks.

Ngayon lang ako nakatikim ng ganun. 'Di sin sanang naglaga na lang ako ng itlog at hinalo ko sa mayonnaise kung gusto kong makatikim ng ganun 'di ba?

Nang nahita ko na ang hinahanap kong kasagutan sa bumabagabag sa panlasa ko, dumating ang isang buong pamilya ng mga Tsinoy. May lampas sa sampu ang bilang nila't halos napuno nila ang lugar. May dumating rin na dalawang magsing-irog...lahat sila...kumuha ng Katsudon at Sukiyaki.

Hindi ko sinasabing dahil sa 'kin 'yun a...pero ngayon ko lang nabanaagang hindi natatangi sa 'kin ang pinakamamahal kong pagkain...'di naman sa nalulungkot ako...pero ilan kaya sa kanila dun ang tulad kong hinahanap ang tunay na lasa ng Katsudon sa tuwing pinipili nilang kainin ito?

Wala siguro.

Ayun. Tapos uminom ako ng iced tea na pagkatapang-tapang...'di ko na naubos.

'Di naman sa sinasabi kong 'di masarap ang mga pagkain dun. Kailangan ko pang matikman ang ibang pagkain dun bago ko masabing sayang lang ang pagpunta ko dun. Kahit kailan naman, 'di pa ako nakakatikim ng ramen, kaya baka dun...matuwa ako sa ramen nila.

Nga lang...'di na talaga ako kakain ng Katsudon dun.

Balak ko pa sanang mag Maki mi Sushi pagkatapos, pero dahil lasang egg salad na nga yung kinain ko...inisip ko...halos ganun na rin 'yun.

~0~

Nga pala...kung pumunta kayo ng SM minsan at meron kayong nakitang pugita keychain, maaari lang po bang paki-abonohan. Maliit siya na stuffed toy...mas maliit pa sa palad at may mukhang ganito

('o')

Mga P80 lang 'yun...pangako, babayaran ko kayo ng P100 para dun. Makikita po siya sa children's accessories, yung may mga tindahan ng sumbre-sumbrero. Wag na po kayong maghanap sa Makati kasi...wala na dun e....(demanding?) Hindi po yung stuffed toy yung hinahanap ko a...yung merong pang-sukbit sa cellphone. :D

Kung alam ko lang na 'di rin magtatagal yun, sana pala binil ko na kaagad. Ang hirap na tuloy humanap nun.

Ayun lang po :D Salamat!

(niyek...saglit lang daw e ang haba nito...toinks)

Baaaaaakit Bakit Ba?

2008-12-31T14:58:00.003+08:00

Kanina, umuwing basa sa ulan ang Tatay na may tangang electric fan.

Nahirapan siyang umuwi dahil sa bahagya ngunit tuloy-tuloy na buhos ng ulan.

Nanalo na naman siya ng raffle.

'Di naman namin malaman kung sa'n nanggagaling 'yung swerte niyang 'yun e ang dami-raming guro sa paaralan kung sa'n siya nagtuturo e nabubunot siya bawat taon. Tsktsktsk. Bakit nga ba 'di ko namana yung ganoong swerte? Sa lahat naman ng 'di ko namana, 'yun pa. Hays.

May ilang beses na ring nag-uuwi ng appliances 'yang tatay kong 'yan (parang may iba pa e 'no? bwehehehehehehe). Naalala kong nagdala siya ng cassette recorder. Nagdala na rin siya ng oven toaster. Nung minsan pa, nag-uwi siya ng washing machine. Hanep naman talaga ang buhay na ito ano?

Kanina tinanong ko sa kanya, siguro pangalawang beses ko nang naitanong sa kanya kung bakit nga 'di ko namana 'yun sa kanya.

"Ah...ahm...eeeeee...sa totoo lang e...'di ko talaga alam e."

Siyempre 'di niya alam. Kung alam niya, e 'di malamang naituro niya na sa 'kin 'yun at 'yun na siguro ang ipamamana ko sa susunod sa 'kin. Kung wala man akong anak, sa susunod na takda ko maituturo...kung sino man siya. Hwekhwekhwek.

Meron na naman kaming electric fan. Tamang-tama kasi may dalawang electric fan na'ng nasira sa 'min e. At lis magkakaroon na ng electric fan yung labandera namin pag nagpaplantsa siya.

Cross Posting Korni Stuff

2008-12-31T14:57:00.000+08:00

alam kong mahaba akong mag-blog kaya...ahm...pasensya na a. mahilig kasi akong magpaliwanag.hwekhwekhwek

1. silent waters run deep o silent water runs deep...basta isa lang ang ibig sabihin niyan.

unang-una kong natutunan na ang mga magagaling ay 'di nagyayabang. bow. niyahahahahahahahaha. ito ang natutunan ko nung nag-aral ako ng animation at yung mga kasama ko e mga high school graduates lang halos lahat. meron sa kanilang maiingay. meron sa kanilang tahimik lang talaga. ang natutunan ko...mas magaling talaga yung mga tahimik lang.

2. mahalaga ang mga litrato...

totoo 'yan...pero 'di lahat ng bagay nakukuha ng litrato't 'di hamak na mas tatatak sa isip ang mga bagay pag nararanasan at 'di lang basta-bastang tinitignan. natutunan ko 'yan nung nag-outreach kami. yun kasi halos yung unang beses na iniyadya sa 'kin yung pagkakataong praktisin ang maayos na pagkuha-kuha...at nang maubusan ako ng batirya...nung una paniki ako. nagalit ako sandali sa mundo dahil wala si nag-iisang ateng nagbebenta ng batirya pag linggo. pero ayun nga...bakit nga ba ako nandun? outreach 'yun 'di ba? pa'no ka aabutin nung mga taong nandun kung wala ka dun dahil sa batirya? (ay...korni na) ayun...kaya bumalik ako at nagpaalila sandali sa mga batang humihingi ng heart na may rainbow. niyahahahahahahahaha.

3. oo lang nang oo

matagal-tagal na rin kasi akong humihindi e. bwahahahahahahahahaha. ilang beses na akong tumatanggi sa mga gimik-gimik. dahil sa pag-hindi ko e na-miss ko yung pagkakataong makatikim man lang ng kung pa'no talaga gumawa ng pelikula. dahil sa pag-hindi e maraming nawala sa 'kin. kaya nitong nagsimula akong magtrabaho...naturingan na 'kong kaladkarin dahil kahit sa'n ako ayain, sumasama na ako. bwehehehehehehe. dahil dun marami akong alaalang naipon.

pero siyempre 'di naman ibig sabihin nun e sasama na ako kahit kanino. 'di naman ako ganung klase ng kaladkarin.

4. magtiwala

dahil marami pa talagang may mabubuting kalooban sa mundong ginagalawan natin...ang kailangan lang e nasa tamang lugar at oras kang naroon. (parang anlabo) 'di ko naman sinabing madaling sabihin kung sa'n ka makakahanap ng mabubuting tao, tsambahan rin lang kasi e. wehehehehehe. awa ng Diyos itong taong ito e biniyayaan ako ng mga taong maituturing kong kaibigan. yung iba nga lang...sadya kong binitawan nang dahil sa isang tao. hays...sila pa man din yung link ko sa mundo ng animation...(yak...anu sila, nuno? may ibang mundo) alam naman ng ilan kung ano'ng naranasan ko dun sa umaali-aligid sa buhay ko 'di ba? hanggang ngayon nagpaparamdam pa rin siya...pero puro joketime lang naman yung pinapadala kaya baka nag-send all na lang 'yun. salamat naman sa Diyos kung ganun. hwekhwekhwek.

5. sabi nga ni ricky lee, may tatlong manunulat, lahat sila gustong pumunta ng Quiapo...

o baka nag-quote ako ng mali. pero ganun na rin 'yun. bwehehehehehe.

lahat ng tao may pangarap, pero 'di lahat sila kaagad nakakamit ang gusto nilang makamit. merong mga taong biniyayaan ng talino't sigasig...lalu na't yaman para makamit kaagad ang mga pangarap nila. merong mga taong nalilihis, dahil siguro sa pangangailangan, kaya tumatagal ang panahon bago nila makamit ang pangarap nila... pero dahil sa pagkakalihis nila, marami silang natututunan at lumalago sila 'di lang sa larangang gusto nilang ma...anu bang tagalog nun...ma-master (eeegggghhhh...ññññññ)...ayun...magpakadalubhasa (ayyyyyyy...namaaaaaaaaaaaaan...heaaaaavyyyyyyy), kundi bilang tao. merong mga taong nalilihis sa sa mga pangarap nila. naliligaw. nalulunod. hanggang 'di kalaunan e maaarok (siyeht korni na) malalaman na lang nila kung ano'ng itinalagang saysay sa kanila dito sa mundong ibabaw.

maraming taong gustong mag-artista na magaling palang magturo. merong palang mga gustong mag guro na magaling palang mangangalakal. meron palang mga gustong mangalakal na mas kumikita sa pag-aartista.

minsan ganun talaga.

hanggang ngayon 'di ko pa alam kung para sa'n talaga ako e.

kaya para sa mga umaasang magiging animator ako...'di ko maipapangako 'yun a...pero susubukan ko hanggang sa maipipilit.

6. smile and the world smiles with you

meron akong isinulat sa maliit na notbuk ko...teka...kukunin ko...

'both happiness and sadness are contagious. it's entirely up to you which virus to spread.'

alam kong korni, pero tama naman siguro 'yan kahit papaano...kailangan lang ng mas magandang pagkakasalin.

pag merong mga taong emotional vampire...yung para bang hihigop ng lahat ng lakas mo buong araw sa 'di mo malamang dahilan, at pakiramdam mo, kahit naka-upo ka lang e pagod na pagod ka na.

meron din namang mga taong kahit anong gawin nila e laging masaya ang lahat.

lahat naman siguro ng tao, kaya maging isa diyan...bahala na nga lang tayong pumili kung anong gusto nating maging 'di ba?

7. 'di mahalaga ang pera...pero kailangan

hays. ilang beses na rin kasi akong nauubusan ng pera. tapos nitong taon pang ito e nawalan ako ng wallet. (kamusta na kaya yung alumnae card ko dun?) gustuhin ko mang sabihing 'di mahalaga, pag nawala ang isang bagay na pinaghirapan mo...matutulala ka na lang at maluluha...dahil pinaghirapan mo 'yun e...yun yung panahong may dalawampung oras ako ng OT e...'di naman ata tama 'yun...

ayun...

...kaya sa susunod...maging maingat at wag maging waldas sa pera.

8. maraming kahiya-hiyang bagay na maaaring mangyari sa 'yo...tawanan mo na lang.

hay buhay. bwehehehehehehe. tawa na lang.

9. you have to separate yourself from everything to see the bigger picture

isa 'yan sa mga pinaka-importante kong natutunan ngayong taon. medyo nakalayo na ako ng kaunti...sa susunod na taon...sana matuloy ako sa pupuntahan ko. magkano kaya papunta dun...?

10. pinakahuli't pinaka-importante...pag sasakay ng ordinary bus, wag kang tatabi sa bintana

sa totoo lang, kanina ko lang natutunan 'yan e. well...'di naman sa kanina lang talaga, pero ibinabahagi ko lang ang naranasan ko kanina (ito ang dahilan kung bakit ako nag-blog...bwahahahahahahahahaha).

sa madaling salita, parang naduraan ako kanina dahil yung mamang kaharap ko e walang pakundangang dumura. 'di ko pahihintulutang sabihin niyang 'di niya sinasadya 'yun dahil sa kinasasangkutang kalagayan namin kanina. mabilis ang takbo ng bus at bukas ang bintana. kaya kahit anong pilit niyang ibaba 'yang pagtungo niya...alam niyang meron at meron siyang madadamay sa kalokohan niyang 'yun.

'di naman sa nasabuyan ako ng tuluyan (pasensya sa mga kumakain, o sa merong maselan na gag reflex), natalsikan lang naman ako. at alam ng mama 'yun kaya lumingon siya. pero 'di siya humingi ng paumanhin. sama kasi ng tingin ko sa kanya e.

buti na lang maliit yung puwang ng handle bar kasi muntik nang mandilim yung paningin ko kanina e. babalibagin ko na sana yung mukha niya sa sandalan ng upuang nasa harapan niya. ngayon ko lang naisip na sana pala, sinapo ko yung ulo niya sa bintana't paulit-ulit ko na lang tinapak-tapakan yung liig niya hanggang sa humiwalay yung ulo niya sa katawan niya. BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA. mga ganoong ugali talaga ng tao ayaw ko e. maliban sa mga taong korni kahit anong gawin nila ('di nila kasalanan 'yun...pero wag na lang silang mandamay...nakakahawa rin kasi yung ganun e...). kahit ilang beses mong sabihan, dahil matigas ang ulo nila, gagawin at gagawin pa rin nila.

magpasalamat siya sa sandalang humaharang sa kanya, at pasalamat siyang 'di ko natatandaan ang mukha niya dahil pag nakita ko siya ulit...at nangyari uli 'yun...avatar state na ako. pasasabugin ko siya ng apat na beses. kyahahahahahahahahahaha.

Blog Worthy

2008-12-30T00:41:00.002+08:00

O baka hindi.

Kanina kasi pumasok ako ng opisina sa kagustuhang ma-meet yung deadline namin.

Medyo mabagal talaga ang utak ko pagdating sa ganun 'di ba? O baka kasalukuyan akong tinubuan ng ibang klaseng kunsiyensiya kaya ngayon-ngayon ko lang nagpagtanong...homaygahd...wala akong paki. Niyahahahahahahahahaha.

Hindi naman ako talaga ganyang kasama. Pero 'di nga. Makalipas ang ilang buwan ng mangilan-ngilang beses ko nang hinuhurah na teamwork...ako mismo ay nawawalan na ng team spirit...na sa panahong ito e hindi dapat mawala o manghinawa. Pero wala akong magagawa sa natural na daloy ng panahon...at dahil na rin sa mga naranasan ko sa kakaunting araw na 'nakapagpahinga' ako, ayan...waivering team spirit na ako...isang bagay na me ilang buwan lang naman ang wala ako. Pero ayun nga. Itong uri ng panga-abuso ng trabaho namin e ngayon lang kumakagat at nagkakaroon ng sugat...o baka dahil nga sa mga nangyari ng mga nakaraang buwan...siguro nga ganun...ibig sabihin nga dun...nananatili ako sa kumpanyang pinagtatrabahuan ko dahil gusto ko ang mga tao...

...Sabi sa 'kin ng naging matalik kong kaibigan nung grade school, 'di naman daw maling dahilan ang tao para manatili sa kinaroroonan mo...pero ito nga...ito nga ang mangyayari pag nawala na yung mga taong nagbigay ng saysay sa pananatili mo...o kahit papaano yung nararamdaman mong unti-unti silang nalalagas na parang merong kakaibang salot na kumikitil sa buhay ng bawat isa.

Siguro gawa na rin ito ng takot. Parehong takot na maiwan, at ang takot na baka wala akong daratnan pag sinubukan kong sumuong sa 'di mabanaagang hinaharap (apir naman diyan o...malalim ang pinanggalingan niyan). Sabi nga ng kanta ng Aegis..."Heto ako. Basang-basa sa ulan. Walang masisilungan. Walang malalapitan." Hnaks. At Aegis talaga e 'no? Bwehehehehehehehe. Ngayon ko lang nakita yung saysay ng paggamit ng Luha nung isang grupo sa klase namin nung pinagawa kami ng short film ni Teacher Pam. Baduy. Nakakatawa man...pero wala kang magagawa e...swak na swak e...bwehehehehehehehehe.

Ayun.

At isipin niyong nagsimula lang 'yan sa paghuhurumintado ng dibdib ko sa pag-ban ng kumpanya namin sa yahoo mail at gmail a.

Niyahahahahahahahahahahaha.

Kanina.

Walang kagatol-gatol na yung lakas ng boses ko nung humirit na lang ako...wala namang makikinig. At malamang, palihim na humahagikhik yung kabilang department kasi 'yang mga ganyang uri ng mga bagay na nangyayari sa 'min e mumunting pambawi nila sa bawat legal holiday na kailangan nilang i-pasok. Niyahahahahahahaha.

Unlimited man ang internet access nila dahil sa kinakailangan ng trabaho nila ('di ko maisa-Tagalog ang 'nature of work.' blech...paki-translate naman o. nyihihihihihihi...toinks), 'di naman sila nakakapagpahinga.

Alam kong dapat hindi pinagmumulan ng hidwaan ang ganyang mga bagay...

...e sila nagsimula e. Wehehehehehehehehehehehehehe.

Nasa'n na nga ba ako?

Ayun.

Basta humirit na lang ako. Medyo malakas dahil may kataasan yung volume ng MP3 player ko't sinusubukan ko lang naman marinig yung sinasabi ko. 'Di rin naman sinasadya.

"Langya. Anu bang gusto nila? Suntukan na lang? Wala na ba silang ibang magawa kaya bina-block na lang nila lahat ng pwede nilang i-block? Gusto nila i-block na rin nila pati web page ng kumpanya. Sige. I-block na nilang lahat, mass resignation ang aabutin nila."

"Iba-block na rin nila yung Merriam-Webster." Sabay tawa ng isa ko pang kasama.

Pero pakiramdam ko naman na kahit medyo nakaka-windang ang pagresign ng mga tao sa napakaliit naming department e talagang matitigas ang mukha ng mga amo naming napakahilig sa pera.

O baka...naisip ko na rin ito kanina e. Baka naman sinasadya nilang inisin yung department namin dahil sa kagustuhan na rin nilang ma-dissolve...kasi 'di rin naman ganung kalaki yung kinikita nila sa 'min.

Kung ganun nga. Tama bang isipin kong kahit papaano ay may puso sila, dahil imbes na bigyan kami ng memo para sabihing sabay-sabay nila kaming sisibakin e binibigyan nila kami ng option na maghanap ng trabaho sa ibang lugar? Pero kung ganun nga...kung mawawala ang tulad namin, magagahol lalo ang ibang departments dahil kahit na wala kami...'di naman sigurado na steady ang pasok ng trabaho sa ibang department. Kung ganun nga ang mangyayari...'di kalaunan...lulubog na talaga sa utang 'yang kumpanyang pinagtatrabahuan ko't wala silang choice kundi...okey, i keep quiet now. Langyang slippery slope.

Pero mula sa floor namin at sa mumunting kwentong ibinabahagi sa 'kin ng mga kaibigan ko...hindi ko alam kung nagtitigas-tigasan lang sila ng puwit sa taas para 'di naman maramdaman ng manggagawa na nagkakagulo sila sa taas, o talagang naggo-golf-golf lang sila't nagsiswiming sa limpak-limpak na salapi habang tinatawanan ang pangunguluntoy ng mga organs ng mga manggagawa nila?

Alam kong wala pa akong gaanong karapatang magreklamo gawang 'di pa ako nakakaranas magtrabaho sa ibang lugar...pero ayun lang...ngayon lang lumabas 'to...siguro dahil na rin kasi sa dalas na pag-usapan ng ganitong bagay magmula nung tumapak ako sa kumpanyang 'yun. Wehehehehehehehe. Pero 'di bale, sigurado namang pag dumami-rami yung tao dun pagkatapos ng bakasyon e tatawanan na lang namin talaga ang lahat. Hays.

At lahat nagsimula sa pagkawala ng yahoo mail at gmail.

Pag nasira yung Outlook ko dun...anu nang gagamitin ko ngayon? Aber? Minsan talaga hunghang 'yung mga 'yun.

Pinipigilan ata nila yung mga taong mag-apply sa ibang trabaho...hwekhwekhwek.

Meron pa akong isang napansin.

Baka nga dahil sa 'kin e nagkakaganyan yung department namin. Dahil nga sa lahat ng empleyado dun sa department e ako lang siguro yung taong kabig ng dibdib kung magsalita. Parang ako ata yung ginamit na gauge nila Ma'm. Hwekhwekhwek.

Nung pagdating ko...marami-rami pa ang mga naa-access na websites kasi bago pa lang yung ban e. Meron pang DeviantArt dati. Kaya pang mag-Blogger. Meron pang kaunting games na malalaro. Ayun. Tapos nun, na-ban na rin ang lahat, pero buti na lang may YM pa kami. Tumagal naman yung YM hanggang dulo ng November. Ayun.

Akala naman namin e hanggang dun lang tsaka dun sa game na nasita kaming nakita sa common drive namin kasama ang ibang department. Ayun. Tapos nung bumalik nga kami...ayan...wala na...wala nang yahoo at gmail.

Nung huling pagkakataon kasi, nung medyo stuck yung Outlook ko dahil nga sa sinesend ko yung game through e-mail (e pagkalaki-laki naman kasi...), ayun...nagloko. So ginamit ko yung gmail ko ng mga dalawang araw. Ewan ko kung yun ang dahilan, pero ayun. Sa susunod na busted ang Outlook ko, 'di ako magpapareport. Magiging kasalanan 'yun sa ganang akin, at pwede nila akong ma-suspend for insubordination nun. Haysss...

...Pero itong mga namumuno kasi sa 'min e medyo hindi marunong ng simple tips to success e. Matututunan mo pa nga 'yun sa The Ten Commandments na palabas...nung prinsipe pa si Moses. Matututunan mo rin 'yun sa Dilbert's Desktop Games. At malamang, common sense lang ang lahat ng 'yun...kung marunong man silang gumamit nun.

Keep your workers happy, and they become productive.

Kaya merong mga kumpanya na kahit na 'di mapinta ang boss e nananatili pa rin ang mga empleyado dahil siniksik sila sa benipisyo.

Minsan nang naging ganyan yung kumpanya namin e. Pero habang tumatagal...siguro nga sa napakaikling panahon na naroroon ako, dun nangyari ang mga pagbabagong 'di na rin natagalan ng mga kasama ko...kaya unti-unti na rin silang nagsialisan. Dahil kung tutuusin nga naman...hihiritan ka lang naman ng 'ayaw mong sumunod? e 'di umalis ka.' Ayun.

Kaya totoo ang balita (parang meron ba?) na maghahanap na talaga ako. Magsisigasig na ako...at sana may magkamali sa 'kin. At pag nagkamali sila sa 'kin...itatama ko ang pagkakamaling ginawa nila bilang isang empleyadong magsisilbi sa kanila nang tapat...wag lang nila akong galitin. Mwehehehehehehehehehe.

Siyempre, biro lang. Pero ayun nga. Binibigyan ko ang sarili ko hanggang huling araw ng taong ito para pumetix...pagbalik ko ng Enero a-dos, magtatrabaho ako na tulad lang ng dati. Ngingiti pa rin ako.

'Di ko naman hangaring bumagsak sila e. Simula't sapul lang ng interview ko e sinabi ko na sa kanila na sa animation talaga ako. At simula't sapul na pinakilala nila ako sa medyo malaki-laki pang department namin bilang animator (na hindi naman talaga...hays...mahirap talagang magpaliwanag sa mga 'di nakakaintindi ano?). Kaya siguro, 'di na rin nila ako pipigilan, at maniniwala naman sila sa 'kin kung sasabihin kong aalis ako para tahakin yung landas na pansamantala kong iniwan.

Sa katunayan kasi...'di ko alam kung magagawa ko nga 'yun e. Dahil siyempre...kailangan kong isipin yung sweldo kong iiwanan.

Kung ihahambing kasi sa assistant animator...walang-wala ang kinikita ng assistant animator sa kinikita ko ngayon. Tsaka dahil naka-tikim na nga ako kung pa'no magkaroon ng pera...mukhang mahihirapan akong bumalik...kasi masarap rin yung pakiramdam na nakakatulong ka na kahit papaano...kung lilipat ako...kunsaan...'di ko naman alam kung kaya kong kitain yung kinikita ko dati...at kung ihahambing ang ginagawa ko sa ginagawa ng karamihan...'di rin naman ako gahol.

Sa katunayan nga...may tumawag na sa 'king isang advertising agency...pero dahil hindi ko gusto yung pusisyon...at dahil nga nagbago ang isip ko't parang ayoko nang mahalo sa mundo ng adverstising...yung sa ahensya...ayun...halos walang paga-alinlangan kong hinindian yung trabaho.

Nilamon ko lang yung sinabi ko dati.

Nung nagtanong kasi yung teacher namin dati na kung tinawag ka para interbyuhin at alukin ng trabaho sa advertising agency, at receptionist lang ang opening, sinabi ko na tatanggapin ko dahil kahit papaano, nasa ahensya na ako.

Pero ngayon ko lang napagtantong, 'di tulad ng iba e wala akong ganung lakas ng loob. Hanggang salita lang talaga ako.

Kaya nga kahit pati itong pag-iisip kong mapunta sa animation...'di ko alam kung magkakatotoo...dahil hanggang salita lang ako.

Hays...napaka-ikling panahon...ilang linggo lang siguro 'yun bago ko naisip na ayoko na sa advertising...

Tama ako.

Tama ako nung sinabi kong maraming pwedeng mangyari sa loob ng dalawang buwan. Kaya 'di na rin ako nagtataka kung bakit minsan, merong kang mga kaibigan, tulad lang sa kanta ng Heads na Minsan, na 'di maiiwasang 'di na makausap, 'di na maiwasang magkailangan at 'di magka-intindihan. Ilang beses na ring nangyayari sa 'kin 'yan. Nakasanayan ko na ba...pero sa katunayan lang...ngayon ko lang naibahagi ang sarili ko nang tuluyan. Naisip ko kasi na yung ginagawa kong...anu bang tawag dun sa Tagalog...yung pagpapaka-'bato' ko ang gumagawa nun...kaya sila nawawala...pero pareho lang pala talaga, kahit anu pang gawin mo...kukupas at kukupas din ang ibang pagkakaibigang meron ka.

Ang tanging hiling ko lang sana...meron kahit konting mananatili.

Hindi naman sa takot akong mag-isa. Natatakot lang ako dahil baka makumpirma ngang weird ako't wala na talaga akong ka-species...e 'di naman maganda 'yun 'di ba? Extinct na, kumbaga. Bwehehehehehehehehehehehehe. Ayun.

Haysos...nang dahil sa pagkawala ng yahoo mail at gmail.

Cross Posting Despedida ni Officemate

2008-12-25T15:14:00.002+08:00

opo. bago pa mawala ang alaala ng kahapon, kailangan ko nang ikwento ito bago lumabas yung pictures dahil...baka nga mawala.

ayun.

kahapon (yun ay...nung martes), kumain kami sa amici nila Rosewood, Kim Chiu, at Officemate para sa despidida party. ang saraaaaaaaap saraaaaaaaaaaaap saraaaaaaaaap ng pagkain dun. wala kaming pinagsisihang kainin...well...maliban dun sa pesto. marahil kasi malasa yung ibang pagkain tapos tuyo yung pesto na hinain e...ayun...pero 'di na bale. ang sarap ng ispinats canneloni =D yam, yam, yam!!! tapos yung mushroom and prosciutto pizza!!! tapos yung...yung...manok!!! kung anu mang tawag dun. hwekhwehkwek. sarap!!! nabusog kaming lahat=D tapos bumili ako ng blueberry gelati...medyo 'di siya swak sa panlasa ko...kasi...matigas yung blueberries. pero okey na rin dahil lasang-lasa yung sarap nung gatas :D

ayun. tapos nun ay tumawid kami sa walter mart para tulungan si Kim Chiu na humanap ng joketime na regalo para sa kanyang kapatid (tama ba 'ko Kim Chiu? natatawa pa rin kasi ako dun sa kwento mo tungkol dun sa t-shirt :D). wala rin kaming gaanong nahanap dun, kaya dumeretso na kami ng mcs tulad ng nasa plano't nagkalat kaming tatlo para humanap ng mabibili. bwehehehehehe.

dapat maghahanap kasi ako ng lars and the real girl, pero gawang 'di siya sikat at mahirap talaga siyang hanapin...sad...:( aniwei...nakabili pa rin naman ako ng mga dvds. dalawang miyazaki, howl's moving castle at...nakalimutan ko na yung pamagat nung isa. mushishi, isang anime series na nun ko lang nakita pero mukhang interesante. samurai champloo...bumili ako ng pirated dahil (1) 'di ko gagasgasan yung orig na meron ako, at (2) mas matino yung english sa pirated. bwehehehehehehehehehe. bumili din ako ng afro samurai...na sooobraaaang tagal ko nang hinihintay...ngayon lang nagkaroon ng clear copy. bumili rin ako ng movies. halos unang commercial dvd ko ang the dark knight...dahil 'di ko pa siya napapanood. bwehehehehe. awa ng diyos palabas na ang transformers sa hbo ngayon dahil baka napabili rin ako nang 'di oras. pineapple express, bumili din ako...tsaka isa pang palabas ni seth rogen...ahm...let's make a porno. hwekhwekhwek. ito na naman ba ang isyu ng porn...'di na po ako nanonood. actually hentai ang mga napanood ko't hindi full length...awa ng diyos...maliban lang sa isa...another lady innocent...na kahit na sobrang hardcore e 'di maiwasang mamangha sa galing ng pagkakagawa...bilib ako...nag-motion capture pa ata sila dun dahil...okay, i keep quiet now...dotdotdot.

ayun...tapos...'di ko alam kung may iba pa akong binili dun...basta alam ko marami akong anime na binili. 'di nga ako naghanap ng avatar kasi baka hindi pa rin kumpleto yung meron sila dun...meron lang ako nine episodes out of...siguro mga 16 episodes ng book 3...e sa nick ngayon ay kakampi na nila si zuko, at fire bender na si aang (hay spoilers...dotdotdot...kainis naman kasi...bakit pagdating dun ang bagal ng mga pirata?!?). sa susunod nga...maghahanap ako.

si Officemate nakabili ng ranma toys :D finally :D matagal-tagal na rin siyang naghahanap nun...at kahit na medyo napamahal siya ay tuwang-tuwa siya sa nabili niya:D nakabili rin siya ng nodame, isang japanese drama na panay ang build-up sa 'min ni Kim Chiu. nakakatuwa naman. hihiram na lang ako sa kanila :D hwekhwekhwek. ang hirap kasi tumayming ng araw na manonood e ang dami ko pang papanoorin. good luck naman sa 'kin 'di ba? meron pa 'kong 'di napapanood mula dun sa unang dvd trip ko nung setyembre, tapos bumili na naman ako. hays...dotdotdot...God will make a way where there seems to be no way. (using God's name in vain kaya 'yun...? sana naman hindi...)

bumili rin pala si Officemate ng live action ng hachimitsu to kuroba, dahil ako naman ang panay build-up sa kanya. although binigyan ko siya ng anime dahil 'yun naman talaga ang binibuild-up ko sa kanya, mahilig kasi siya sa live action...kaya ayun...bumili na rin siya. payo ko na lang sa kanya e panoorin niya yung anime bago yung live action para makita niyang nagpi-pirouette si morita, at dahil 'di ko na siya kasama sa opis e sana, sa tuwing nakikita niya si morita ay maalala niya ako :D (malalaman mo kung bakit Officemate:D, o baka hindi mo ma-gets...dahil kasi pareho kaming random at baliw...bwehehehehehehe. magkamukha rin kami :D wihihihihihihihi...okay, i keep quiet now...)

ayun. nakabili na rin si Kim Chiu ng regalo para sa kapatid niya.

tapos nun ay bumalik kami ng sm at naghiwa-hiwalay uli kami upang asikasuhin ang mga dapat naming asikasuhin. si Kim Chiu nagpabalot ng regalo, ako bumili ng regalo para kay tatay, at kay Officemate, bumili siya ng karagdagang ribbon para sa kanilang mga panregalong panalong leche flan! yeh! sarap talaga ng leche flan ng family ni Officemate:D wihihihi. (Officemate may advertisement na po kayo :D)

pagkatapos naming magkita-kita sa tabi ni po (meron silang malaking stuffed toy ni po...yung panda sa kung fu panda :D) humiwalay na sa 'min si Kim Chiu para makauwi na rin siya. ako, sumama kay Officemate.

(AT ITO NA ANG BLOG-WORTHY PART!!!)

sabi kasi ni Officemate, gusto niyang hanapin yung greatest hits ni aaliyah. hwokey. para magkaroon ako ng purpose, bilang high na high pa ako sa christmas wishlist ko ay sinabi ko sa kanyang, "o sige, hanapin mo si aaliyah, ako hanapin ko si gavin de graw." yun ang naging expedition namin nung gabing 'yun.

nagsimula kami sa sm record bar gawang 'yun ang pinakamalapit. naghanap siya sa a, ako naghanap sa g...nakakita naman ako ng gavin de graw, pero tulad ng sabi ni Daddy, yung bago lang yung nandun. tinignan ko pa ng mabuti...at tinitigan ako nang maigi ng dalawa pa sa mga albums na kating-kati na akong bilhin...light grenades ng incubus, at d-sides ng gorillaz. powtek...dilemma...pero kailangang magtimpi dahil yung sinuweldo ko nung araw na 'yun e siyang gagamitin ko pang pambaon sa susunod na taon. pfft everlasting.

wala daw.

sinabi ko kay Officemate na pwede kaming pumunta sa tower records na malapit sa dad's. umokey naman siya...and so we trudge on.

pumasok kami ng tower records. marami-rami ang dala namin nun at malayo-layo ang nilakbay namin...malalaman ko lang pala na...powtek...losers...'ni yung bagong album ni gavin de graw e wala. si Officemate nakahanap ng ibang album...jeniffer paige greatest hits, nag-iisa na lang. bonggah! at P150 niya lang nabili. steeg. sabi niya kasi na isa 'yun sa mga cds na nung tinitinda pa e pinalampas niya yung pagkakataong bilhin, kaya habang naroon na e...carpe diem na kung carpe diem! siya nga naman ano?

ayun...halos lumabas ako ng tower records na luhaan. pero since, 'di pa naman nahahanap ni Officemate si aaliyah...tuloy pa rin kami sa paglalakbay namin.

habang papunta sana kami sa music one sa greenbelt (ganoong ka-desperate), naalala ni Officemate na merong record bar sa landmark. muntik na naming hindi puntahan dahil 'di niya alam. buti na lang alam ko kung saan. bwehehehehehe. so pumunta kami...

...at lo and behold! naroon si aaliyah! nag-iisang hinihintay si Officemate na bilhin siya. e 'di tuwang-tuwa naman si Officemate! tuwa rin naman ako para sa kanya dahil nga ganun ang naging kalagayan at nag-iisa na lang ang kopya nun...ngunit ganun pa rin naman ang naging kalagayan ng paghahanap ko. buti nga sa landmark e, meron silang kopya nung bagong album ni gavin de graw...

at dahil nahanap niya na ang hinahanap niya, siya naman daw ang tutulong sa 'king humanap kay gavin (at talagang first name basis...malalaman niyo mamaya kung bakit).

noong mga panahong 'yun, bagama't sumusuko na 'ko e sa loob-loob ko'y ginaganahan na talaga akong hanapin siya. dahil nga side trip lang naman talaga ang paghahanap ko kay gavin at yun naman ay sanang okey lang kahit 'di ko mabili, parang sa bawat record store na mapuntahan naming wala yung chariot e masakit sa puso...pramis...nalulungkot talaga ako.

so ayun. si Officemate na mismo ang nagsabi sa 'kin na wag ko raw sasabihing lost cause 'yun. so ako naman ay nakisakay sa kanyang hopeful at tumungo kami ng music one.

...lo and behold! 'ni isang gavin de graw wala dun. paramis. ilang beses ko na sigurong inulit na ang loser ng malalaking record stores dahil wala lang si gavin. e sa dapat nga, 'di ba? sila dapat ang may hawak ng pinakamaraming titles dahil 'yun ang specialty nila?!? hays. eniweis. nakahanap na naman ng bibilhin si Officemate. hwekhwekhwek.

greatest hits ni christina aguilera...at nakalimutan ko na yung isa. basta nakabili siya ng dalawa. sabi nga niya e, CD happy raw siya nung gabing 'yun. ang sabi ko naman sa kanya nung paglabas namin ng music one, "congratulations, you have just helped the philippines' economy." at walang halong biro 'yun. dahil sa mga tulad naming mahilig gumala ng disi-oras ng gabi para gumastos ng suweldo e 'di pa rin bumabagsak ang ekonomiya ng bansa. kaya para sa mga taong sa tingin nila e waldas ang mga taong nagdadagsaan sa mga malls ngayon...think again. NIYAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!

sabay ng paglabas namin sa music one ay ang total surrender ko sa paghahanap kay gavin. (siguro naman alam niyo na kung sa'n tutungo ang kwento ito 'di ba? pero ikukuwento ko pa rin) dumaan na lang muna kami sa powerbooks para bumili ng travel companion ko (opo...'di po ako nakuntento sa black paper at milky pen na bigay sa 'kin ng daddy ko...nagustuhan ko siya, pero...maarte lang talaga ako...potek...at sa itsura kong ito maarte pala ako. what a revelation.). imbes na bilhin ko yung minamataan kong travel journal na P199, bumili ako ng tatlong un-ruled recycled paper notebooks...may kamahalan ang isa kung ihahambing sa papemelroti, pero maganda yung papel. makapal bagaman maliit. mahal siya sa P75, pero pasko naman at magagamit ko naman talaga siya gawang paubos na yung binili kong chungchung-english sa pink box nung berdey ko. bwehehehehe. ganun akong kadalas magsulat ngayon. siguro bolpen na lang kailangan, pero pwede na siguro panda dun. 'di kasi kita lapis e...pwede rin akong bumili ng isang box na mongol at...okey i keep quiet now.

bumili rin ako ng yabang bracelet na nakita kong pinost ni febbie sa multiply niya. nagbebenta pala ang powerbooks nun. P50 pesos para sa isang abaca bracelet. sa ganung kaliit na paraan pa lang kasi ako makatutulong sa mga cause-cause na ganyan e. passive activism ba...bwehehehehehehehe. langya...(hmeganon?!?)

ayun.

bago kasi kami pumunta ng landmark at music one, napag-usapan na rin namin ni Officemate yung tungkol sa astrovision na nandun lang sa may bungad ng papuntang edsa. ang sabi ko sa kanya, pagbalik na lang namin kasi nasa daan naman. siya namang pumayag.

nung pa-uwi na kami, ilang beses ko nang inulit kay Officemate na ayoko na. uwi na lang kami kasi panay na ang sara ng talukap ng mata ko. 'di pa kasi ako nakatulog nang maayos nung nakaraang gabi.

pero naroon pa rin ang hopeful ni Officemate (para sa mga nagtataka...intentional po 'yan ha. intentional). wag daw akong sumuko, at dahil on the way naman siya, daanan na rin namin. ang sinabi ko sa kanya. "marami na rin kasi akong nagastos. siguro, pag nakahanap ako ng chariot, tapos 100 pesos...susunggaban ko na siya" ang sabi niya lang, "malay mo."

so nung dumating kami ng astrovision ay nagi-inventory na ang mga tao dun, pero bukas pa naman siya. isang cart lang ang naglalaman ng mga albums. meron mga jc chazez, mga random compilations, mayonnaise. inoffer sa 'ki ni Officemate, pero meron na kasi akong album nila. ako naman e languidly scanning lang...nang biglang...

gavin...

okay...pwede namang gavin rosedale dahil 'yun naman ang nangyari dun sa ibang record stores.

de graw

okay...pwedeng second album niya

chariot

okay...dotdotdot

SALE! P100

okay...

initial reaction: hugot sa CD at ibinalibag ito sa ibabaw ng hile-hilera ng mga cds na kinabibilangan niya.

secondary reaction: kalabit kay Officemate

tertiary reaction: OH MY GARRRRRRRRRRRRRD! OH MY GARRRRRRRRRRRRRD!

ipaulit niyo kay Officemate kung pa'no ko ginawa 'yun. tiyak naman na magagaya niya rin 'yun. napakasimpleng gawin.

paskung-pasko.

paskung-pasko't para akong nakahanap ng sanggol sa sabsabang 'di matukoy kung saan. paskung-pasko't nagdidilang anghel ako. pasukung-pasko't meron akong kasamang kunsiyensiya sa katauhan ni Officemate. paskung-pasko't binigyan ako ng regalo ni santa clause sa 'di inaasahang paraan.

...wala na akong masabi nun...kinuha ko na 'yun at dinala sa may kahera dahil baka sa 'di inaasahang pagkakataon e meron pang ibang humablot sa nag-iisang kopyang 'yun at mawalay na nang tuluyan sa 'kin si gavin. sandaang piso...in mall-speak...next to free na siya...gawang original siya't bagung-bago...'di na naalis ang ngiti ko sa mukha kahit na ngarag na ngarag na kami nun ni Officemate at may alas-onse na ng gabi.

habang nagi-iscan pa si Officemate ng mga CD dun...nakahanap pa ako ng pangalawang CD na matagal ko nang gustong bilhin...

OH MY GARRRRRRRRRRRRRRRRRRRRD! ulet.

sa wakas nakabili ako ng beautiful machines ng pupil...at pasensya na kay ely...nabili ko siya ng P99. para sa bagong album na opm...medyo nanghihinayang ako...pero tsong...P99, pa'no ko pa tatanggihan? 'di ba?

kaya siguro, kung pwede lang e naka-ikot na yung ngiti ko ng dalawang beses sa mukha ko sa sobrang tuwa. hays. ligayang tunay. =D

dumaan kami ng national bookstore sandali, tutal naisip ko ring kumain dahil sa 'di inaasahang kaganapan e ginutom ako...naubos na yung kinain ko sa amici...bwehehehehehehe. si Officemate naman daw, gusto niyang uminom ng cola...so ayun...naisipan naming dumaan ng wendy's. habang nagtatanong si Officemate, tinignan ko uli yung cd ni gavin de graw...

susunod na reaction: kalabit kay Officemate

susunod sa susunod na reaction: sabay turo sa merong spine ng album

naman!...special 2-disc edition...yung merong chariot stripped...anak naman ng tokwa...Lord! binigyan Niyo pa 'ko ng bonus? anung kagandahang loob ang ginawa ko para makuha ko 'to? ha? ang sama-sama kong tao, binigyan Niyo 'ko nito? (may naisip na 'di magandang mangyayari sa hinaharap) knock on wood naman...putek...wag naman sana.

meron kasi akong...anu bang pwede kong itawag dun...medyo karmic ang buhay ko e...sa tuwing may nangyayaring nakakapagpaligaya sa 'kin, merong mangyayaring nagbibigay sa 'kin ng matinding kalungkutan...walang halong biro. gawin na nating halimbawa (medyo korni na 'to e) yung pagpasok ko sa kumpanya't natuwa ako sa mga katrabaho ko...tapos matapos lang ang ilang buwan e iiwan rin naman pala nila ako (medyo bitter na 'ko sa lagay na 'to 'di ba?).

sabi sa 'kin ni Managing Head dati, baka iniisip ko lang 'yun kaya iwaksi ko na raw sa isip ko yung ganun. kumbaga, ako na lang ang nagkakabit sa mga pangyayari, pero sa katunayan...sinubukan ko nang gawin 'yun...pero 'di talaga maiwasan e. ganun na talaga. either that or manic depressive/bipolar na ako. (baka nga sa lagay kong 'to, ang dami ko nang clinical disorder e pwede na akong ipa-admit...siguro nga...naisip ko na rin 'yun actually...verging hikikomori pa ako...hay life...hindi na pala emo ang current personality status ko)

pero gawang masaya dapat itong blog entry na ito...tatapusin ko nang masaya.

pinakinggan ko si gavin kanina...at...

wala...

...tunaw ako...ahihihihihi. tunaw na tunaw na ako...

haylabyu gavin de graw na talaga.

una kong nakitang video niya ang chariot at nagustuhan ko yung video, only to find out na si zach braff pala ang director ng video na 'yun...isa sa mga pinakapaborito kong cheesy-movie directors at malamang, siya na ang pinakapaborito kong cheesy leading man...at boses pa siya ni chicken little...na pinafavorite kong cartoon character...okay, i keep quiet now...

Sugarcane in the Easy Morning

2008-12-21T17:05:00.004+08:00

Masaya akong umuwi kagabi dahil may masaya akong notebook at Artwork bag courtesy of my daddy! Yey!

Natutuwa naman ako dahil kahit alam ko na yung matatanggap ko (dahil may wishlist yung bunutan namin), na-amaze lang ako na talagang bumili siya nung bag gawang lampas P300 yun (P300 ang minimum, pero naman...mahal na 'yun 'di ba?). Paano naman kasi, nanghingi ako ng Yukio Mishima na libro...e nung nag-canvas ako, hindi bumababa ng walong daan yung halaga nun. Kawawa nga naman ang daddy ko nun. Kaya ayun. Nung nag-last minute change ako...sabi niya nga dun sa speech bago ibigay niya sa 'kin yung regalo, natuwa naman daw siya na nag-concede na daw ako na nahihirapan na siyang hanapan ako ng regalo.

Dapat kasi, bibilhan niya daw ako ng Gavin DeGraw, yung Chariot na album. Nga lang, wala na daw siyang mahanap kasi luma na daw yung album na hinahanap ko. Sa totoo lang...medyo nga. Huli akong nakakita ng ganun album e last year pa. Sana nga binili ko na kasi...sayang din 'yun. Pero 'yaan mo...makakahanap din ako nun balang araw. (at balang araw talaga...kailan pa 'yun?!? pa'no ba umorder sa Amazon? wala naman akong credit card...dotdotdot this life.)

Ayun. Yung isa ko pang hiningi ay David & Goliath na t-shirt. Sa totoo lang, akala ko, ang presyo ng mga t-shirt dun e tulad lang nung sa Artwork. Nagkamali pala ako. Narinig ko kasi si Kuya tsaka si Atty. na nagreklamo...ang mahal daw. 'Di ko naman alam kasi hanggang labas lang ako nung tindahan 'di ba? 'Di pa talaga ako nakakapasok. Pero siguro nga hint na yung nasa Greenbelt 5 siya. Siya nga naman. Pfft.

Aniwei.

Awa naman ng Diyos sa sobrang tuwa ko e paulit-ulit akong nagsisigaw ng 'Oh my God.' Dun na parang malanding kolehiyala. Pero dahil dun, natuwa naman ang daddy ko dahil sa totoo lang...minutes before niya lang nabili yung regalo ko. Bwehehehehehe. Maraming salamat daddy:D

Pero bago mangyari ang lahat ng 'yan e tulog na tulog ang unang oras namin sa loob ng booth dahil parang walang kagana-gana ang mga taong kumanta pa. Kaming dalawa ni Boi in Syorts...aba...bahala sila sa buhay nila, basta kami iinjuyin namin sarili namin. Bwahahahahahahahahahaha. Buti naman na sa malaking kwarto na 'yun e merong Wannabe ng Spice Girls. Aba! At lis nagsitawanan sila pagdating nung "I wanna really, really, really wanna zigazig ah!" Hirit sila...

"Anu raw?"

Bwahahahahahahahahahahahaha. At 'yan ang dahilan kung bakit masayang kumanta ng Wannabe. Si Kuya kumanta ng Magasin at Ligaya. At kumanta si Kuya ng Ligaya...hay ang saya-saya. Eniwei. Pati si Boi in Syorts nakiki-Ely na rin. Iisa lang naman ang pagbubuhatan ng ganyang tawag sa kanya. Walang iba kundi ako. Bwehehehehehehe...Gawang sa 'kin rin naman nagsimula ang tawag sa kanyang Smokey. Hwekhwekhwek.

Matapos nun, nahihirapan kaming sunud-sunurin yung kanta. Panay patugtog lang, walang tuloy-tuloy, pero pagkatapos ng bigayan ng regalo at pagdating ng pagkain, ginawa ko na ang unimaginable...gawang challenge naming dalawa ni Officemate sa aming mga sarili na kakanta kami ng Aegis. Siyempre, tulad ng inaasahan...entrada pa lang, pumiyok na 'ko...kaya tinuloy ko na ang kalokohan. Kumapit na 'ko sa mga bagay na makakapitan dun. Kaloka...kahit papaano ay napapatawa ko na silang lahat. Pag karaoke night talaga...'di masayang magsiryuso.

Nga pala!!!!

Sa 'di inaasahang pagkakataon, nakita ko si Joon Ki kagabi. Weeeeeeee!!! Tuwang-tuwa ako dahil mga Korean music videos ang paminsan-minsang sumusulpot e... Hwekhwekhwek. (hinanap ang music video sa YouTube.) Hindi masama ang pagkakagawa ng music video...dahil game na game si Joon Ki sa pagmumukhang tanga niya. Hwekhwekhwek. Galeng-galeng talaga ng prinsesa ko:D (hmeganun!) Kahit naman anung gawin niya maganda pa rin siya e...hays...(teka...kailangan lampasan ko muna itong Joon Ki phase ng entry na ito)

(after ten years)

Ayan...hays...ganda niya talaga...

Nasa'n na ba ako?

Hayun nga. Matapos ng comedy stint ko e nagtuloy-tuloy na rin sa wakas ang pasok ng mga gustong kumanta...o baka dahil nga bakaw lang kami sa mic kaya nagtuloy-tuloy na'ng mga pagkanta-kanta namin. Si daddy kumanta ng Wherever You Will Go. Si Officemate kumanta din ng Basang-basa sa Ulan at Alone. Si Ycoy, kumanta ng Total Eclipse of the Heart, at pare...yakang-yaka. Amen.

Ang pinakamasayang nangyari siguro sa kantahan namin ay bunga ng reminiscing namin ni Officemate tungkol sa mga kanta ng nakalipas, at nabanggit niya ang tungkol sa Code Red. Bwehehehehe. Kumanta kami ng This is Our Song. Hays...hindi ko gaanong nagustuhan ang Code Red dati, pero nung binalikan namin...huwaw...hansarap palang pakinggan nung kanta. At anlagkit-lagkit ng lyrics. Pero feel na feel namin ang pagkanta, at walang bumasag sa trip naming 'yon. Ang sarap. :D

Medyo wala pang pumapatol sa mga Vhong Navarro sa listahan e. Sana man lang, minsan, makarinig ako ng kumakanta ng Totoy Bibo. Hwekhwekhwek.

(teka...'di pa pala ako nakaka-move on...dotdotdot...o sige...pwede na uling ipilit)

Ayun. Natapos naman ang gabi ng maluwalhati dahil nakahabol ang Don't Cry Joni, ni Sam. Kailangan talaga 'yun ang pinakahuling kanta ng gabi. May bago uli siyang ka-duet, si Erwin na may tinatagong galing sa pag-awit.

Aba! May paulit-ulit pa siyang nalalaman na sasabihing 'di siya magaling kumanta tapos bibigay din pala. Hwekhwekhwek.

Mahilig siya sa mga kantang senti. Ayus lang kasi may sumasalo naman sa kanyang mga tulad namin na mahilig sa kalokohang kanta-kanta. Kahit papaano rin naman kumanta siya ng Meteor Rain at Can't Lose You ng F4. O 'di ba? Kanya-kanyang bawi lang 'yan.

Ang hindi ko narinig kumanta ay si Ma'm at si Atty. Ayaw niyang humawak ng mic...'di naman sa malungkot, pero sana lahat kami naka-kanta. Nakakasawa rin naman kasi kung puro ako lang 'di ba? Hmeganon?!?

Isa pa 'yan. Nahawa na ako kay Mr. Foo. Wala akong ibang hinirit kundi "HMEGANON?!?" Hwekhwekhwek. Sa tingin ko nga medyo pinagsawaan nila 'yung expression na 'yun e. Wehehehehehe. Ayun. Sige...pagbalik ko bukas...kakauntian ko na lang ang pagsabi nun. Hwekhwekhwek.

Sayang nga, kasi ang daming nag-backout e. Galit na ako sa kanila. Hmp! Bwehehehehehe. Ayun. Pero dahil nandun ang mga taga-trans...e napuno naman namin ang kwarto (maliban lang dun sa mga mesang sobrang epal talaga paminsan dahil hindi ako makasayaw...hmeganon!).

Matapos ng lahat ay tumambay pa kami sa SBC para maghapunan. 'Di naman sa 'di kami nakakain...ako lang yung hindi dahil nilalagyan ko ng laman yung bago kong travel companion e. Wihihihi. Para 'kong high school student na nanghihhingi ng message-message sa mga taong gagradweyt. Hwekhwekhwek.

Ayun.

(Pagkagaling sa misa...)

Nasa'n na ako. O 'di ba? Ang wirdo ko.

A! Matpos naming kumain sa SBC ay umalis na kami dun. Nangangatog na ako sa lamig dun. Sa lahat naman kasi ng bagay na iinumin ko e may yelo pa...hays...eniwei. Masarap naman yung kiwi soda. Hindi ko nauulitin 'yun. Bwehehehehehe. Jowk. Masarap talaga siya. Ewan ko lang dun sa mga nakainom...sabi nila may mas masarap pa daw dun...pasensyang low-end naman ang panlasa ko. Naipagmalaki ko pa man ding pihikan ako...ibig sabihin nun 'di ako mahilig sa pagkaing mayaman. Hwekhwekhwek. Pagkaing low-end lang ang kalukaw ng bituka ko.

Siguro, sa buong buhay ko...may isang beses lang ako nagtapon ng pagkain nun...at may panghihinayang pa. Gutum na gutom na kasi ako nun tapos wala akong budget. Bumili ako ng Hong Kong style noodles, tapos naparami yung lagay ko ng oyster sauce ata...o yung soy lemon...basta 'yun. Naparami yung lagay ko...'di ko kinaya yung alat...ayun...tapon na... kawawa pantog ko dun gawang wala naman akong pambili ng tubig...pfft. Hwekhwekhwek.

Nagdetour na naman ako...nasa'n na nga ba ako?

Ayun.

Pauwi na naman kami nun e. Intensyon na talaga naming umuwi ni Officemate gawang wala na rin naman kaming mapupuntahan. Pero pagdating ko ng SM, naisipan ko nang bilhan ng lace sila Tobi at si Marty...honga pala ano? 'Di niyo kilala si Tobi at si Marty.

Si Tobi ang bago kong MP3 player, at si Marty ang bago kong binyag na MP3 player...meaning, ginagamit ko pa rin siya't mahal na mahal ko 'yun kahit sira na siya. :D

Ayun. Nabilhan ko naman sila ng slightly customized laces...kasi gawa na yung lace, pero mamimili ka, tapos saka nila gagawin. :D Yung wrist laces lang yung binili ko. Pero masaya naman ako dahil ang kyot kyot ng lace ni Tobi :D Merong red bunnies yung lace ni Marty. :D

Hwekhwekhwek. At dun natapos ang gabi...:D

(ang korni ng ending...pasulpot-sulpot lang kasi ako dito e...sori naman...bisi-bisihan)

Dear Kuya

2008-12-15T23:40:00.003+08:00

Siguro may ilang beses na akong nagbubura ng blog entry na ganito ang title sapagka't marami akong sinasabi dun na kahit para sa 'yo e hindi mo rin maiintindihan...dahil parang yung sulat na ginagawa ko e para sa sarili ko lang. Bakit kaya ganun?

Gumagawa ako ng sulat para sa 'yo ngayon dahil 'di ka gumawa ng sulat para sa aming lahat. Sabi mo kasi may separation anxiety ka...e pa'no yung mga iiwan mong may separation anxiety rin na tulad ko?

Sinabi mo rin dati sa 'kin na mas gugustuhin mo pang umalis dahil ayaw na ayaw mo yung pakiramdam nang naiiwan. Tinatakasan mo yung kawalan na maaari mong maramdaman. O baka ako lang ang nagdagdag nun...pero yun naman ang dahilan kung bakit tinatakasan natin ang ganyan 'di ba?

Ang sabi ko sa sarili ko...'di ko hahayaang maunang magresign sa 'kin si Kuya. Sabi mo, hindi mo rin hahayaang mauna akong mag-resign sa 'yo. Kung tutuusin, mas matagal kang tumagal sa kumpanyang pinagtrabahuan natin kesa sa 'kin. May lisensya ka nang lumaya. Pero sana nga...nung araw na nagbigay ng resignation si Brian (puro resign, puro resign), ilang beses ko na ring inulit na magreresign na ako...kahit na pabiro lang 'yun...sana pala tinotoo ko na habang 'di pa tayo nagkakakilalang lahat. Nung mga panahong 'yun pa lang kasi tayu-tayo talagang nagkakakulitan. Kung siguro nauna na ako...'di na siguro masyadong malalim ang lamat na maiiwan nating lahat sa isa't isa (hnakanamanogibmepaybnamandiyano)...o at lis parang yung kay Mia lang na tatawanan niyo lang balang araw at gagawing joke. 'Di ba? Isang buwan pa lang ako nun, at nakahiwalay pa ako nun sa inyong lahat? Mas madali pa sanang lumayo nung panahong 'yun.

Pero ngayon...ngayong nagsisi-alisan na kayong lahat...kahit na tatawa-tawa tayo...sa totoo lang...kung pwede lang magmakaawang 'di na kayo umalis...gagawin ko sana...pero 'di naman pwede kasi...buhay niyo 'yan e. (ayan na...emo moment na...si Quonans 'di na magbabasa 'yan) Kung ako rin naman ang aalis, 'di niyo rin naman ako pipigilan 'di ba? Kung pinili kong manatili, 'di niyo rin naman ako pipiliting umalis...dahil may kanya-kanya tayong buhay.

Ayus lang naman 'yun e...ang kaso lang...nakakalungkot isipin na malaki ang posibilidad (haysss...pet peeve ko ang pag-Tagalize ng English) na pagkatapos ng Christmas party e magkakalayu-layo na tayong lahat. O baka ako lang 'yun?

Alam kong 'di mo ako nakilalang ganito. Siguro naiintindihan mo naman dahil nga pareho tayong may separation anxiety...nga lang...dahil ako ang maiiwan...alam mong mas mahirap para sa 'kin, 'di ba? DI BA??? (WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHH)

Hayss...onto lighter things...(showbiz tingala para bumalik ang luha't 'di mag-run ang eyeliner, sabay paypay with the hand)

Hanubanaman 'yan...bakit ba ako nagsimula sa drama.

Ayun. Salamat, Kuya, sa sandaling...naging Kuya kita...kahit deins ka rin naman nagpaka-Kuya sa 'kin. Sa kauna-unahang pagkakataon, meron akong natatawag na kuya, at natutuwa ako na sa dinamirami ng magiging kuya ko dun ay ikaw 'yun.

Ang tanging hiling ko lang ay ang kaligayahan mo diyan sa bago mong pinagkaka-abalahan. Sana mabenta mo na rin ang mga SLR mo't makabili ka na ng pinapangarap mong D.

Sana matuloy yung sinasabi ko sa 'yong balak kong gawin pelikula. Pipilitin ko siyang ituloy...pramis...at matutupad na ang pangarap mong maging artista. Pramis. 'Di ka lang stunt double ni Diana Zubiri at ni Smokey Manaloto. Yung level ng pogi mo e pwedeng-pwede nang...Customer #1 o 'di kaya Macho Dancer #3. Mga ganun. Ayos na ba 'yun sa 'yo? Bibigyan ka naman ng speaking lines e...mga...isa. Okey na ba 'yun? Sabihin ko sa DOP na ayusin yung angle, tsaka sa lighting director na ayusin ang ilaw para magandang-maganda ang exposure mo.

Pero 'di nga. Kuya, co-writer ka a... (sa lagay na 'to...pakiramdam ko 'di na siya matutuloy ever...)

Nung tinanong mo kung ano'ng gyst...sinabi ko wala pa akong kwento. Pero meron na siyang title. Hwekhwekhwek. Wirdo ba? 'Di ko pa kasi alam kung pa'no iikot yung kwento e...pero naka-coming soon na siya sa utak ko...sana by the end of the first semester...matapos ko yung kwento...At sana, nung mga panahong 'yun e kahit papaano magkakilala pa rin tayo.

Hays...

(at kung sakaling mapadaan...baka ikaw ay aking tawagan dahil minsan tayo ay naging tunay na magkaibigan...)

Kuya Ely.

Dahil nung buong panahong nasa opisina ka'y patago kong tawag 'yun sa 'yo. Dahil nung una kitang nakita ay si Ely Buendia kaagad ang naisip ko, at walang humpay na LSS ko ang Ligaya ng Heads nung unang linggo ko nun. Yun ang pamagat ng pelikula. Okey lang? Hwekhwekhwek. Ma-flatter ka naman dahil naisip kong gumawa ng pelikula nang dahil sa 'yo.

Kuya,

Hindi ka gumawa ng sulat para sa 'min, kaya hindi namin alam kung ano'ng saysay namin talaga sa 'yo (oo, pinapahagingan kita...isang salitang natutunan ko sa 'yo). Kaya ito...ito ang akin.

Sana matupad ang mga pangarap mong maging artista. Sana suportahan ka nang walang pagaalinlangan ni Atty. Eanah. Kung may oras at resources ka pa, 'di pa huling mag-Fine Arts ka. 'Di naman kailangang sa UP ka mag-aral...pero kung gusto mong mabuo ang Ely Buedia experience mo...hwy not 'di ba? At pag yumaman ka, wag mong kakalimutang bahaginan ng kabutihan ang mga dukhang tulad ko. Ha? Isla lang naman ang hihingin ko sa 'yo e...yun lang naman ang kailangan ko. At lis dun, walang aangal pag nag-emo-emo ako dun.

Sana, kahit 'di mo alam kung sa'n ito e mabasa mo naman. (siguro naman sa kabutihang loob ni Quonans e sasabihin niya sa 'yo kung sa'n ako mahahagilap, 'di ba Quonans?)

Hanggang sa muling kulitan,
Lil' Sis Ayan

...At Yun Na Nga Yun

*sigh*

I Know That It's a Wonderful World...

Hokei. Try Natin

Kailangan

...Patungkol sa Panonood ng Sine

If They Were Birds

The Awkward Acquaintance Squint-Down

Why I'm Not

Taking Pictures

I Feel Empty

I'm Being Childish

First Time Uli

in case you don't know

Nakatitig sa Keyboard

Masayang Balita!

Bakit Ganun 'No?

Ganito Ko Na Lang Siya Sisimulan...

A Phase

Taludturan

I Wonder...

Anung Nangyayari?

Gaaaaaarrrrghhh!!!

Ako ay...

NLAMEEEEG

The World Just Got Scarier

Maraming Salamat Limewire

Bakit May 'Halaman' Sa Makabagong Slumbook

Uncertainty

Mean Girl

The Only Exception

Blood on the Ground

Hindi Ko Malaman

Aggghhhhh...

LONG LIVE THE EVIL WEED!

Hauting

This Message Will Self-Destruct in 5...4...3...2...

Hefi Maders Dai!!!!

Hainako

Ehm...

Guguhit Akong Muli

1 Needle 60 Pock Marks

Alana

When the Office that Used to Feel Like College Feels Like an Office

My First 'Experience'

Gudbai

Maligayang Pasko Blogger!

Sa Una at Huling Araw ng Buwan

You Know What?

I Need Some Distraction...a Beautiful Release

fate and the jokes that only she can laugh about

PUV: Potek na Ungas na Vanities

i iz nothing but oridary hoomin

buntooooooong hiningaaaaaaa

Tulak ng Bibig...

cross posting pepet artista

Bakit Ba...

ay potek may naisip na akong title nawala pa

internet flaming and why the beatles are right

Nasa'n Ka Musa?

Naghuhurumintadong Chorva

writing in cursive, cursing, and curses

L'enfer, C'est Les Autres

There Are More Things In Heaven and Earth...

Ang Pag-Ibig Kong Ito

Welcome Back CRT

Miss

Korni

Sipidmaders

How True! How True! Now, should I say Hurrah?

La Vie Boheme

Call Avon Today and Say Hello Tomorrow...

Tulog

I Isda Bord

the self you say goodbye to

Si Biboy at si Buboy

Blogguuuuuuuuuurrrr

Peborits

Egg Salad

Baaaaaakit Bakit Ba?

sigh