1 Needle 60 Pock Marks

Masaya ako ng kaunti ngayong araw na ito dahil sa wakas ay nakapagpa-check up na ako! Wuhoo!

Marami akong natutunan ngayon...unang-una, natutunan ko na ang tawag sa duktor na nagsespecialize sa allergies ay 'allergologist,' o 'allergo' para sa mga taong nasa biz. Hwekhwekhwek. Eniwei. Ayun...lahat ng nangyari sa araw ko ngayon ay kagagawan ng nanay ko maliban sa pagdalaw ko sa opisina para mamigay ng tikoy at mag-file ng leave...maliban dun...plano na ng nanay ko ang mga yun. Hwekhwekhwek.

Ay teka nga...paalala lang sa may mga health card diyan...well...at lis sa Medicard. Ang lab tests po ay subject for approval pa at kailangan pa ring mag-shell out ng pera at saka iri-reimburse.

Ayun...kanina kasi eh hindi na naman kami nagkaintindihan ni nanay...hindi kasi siya nakikinig sa Medicard representative...nanay ko kasi hindi naniniwala sa 'kin kailanman kaya kahit naipaliwanag ko na sa kanya ng may dalawampung beses, yung isang paliwanagan lang sa kanya ng duktor, o teacher, o engineer, o kunsinong gusto niyang paniwalaan...dun lang siya naniniwala. (Siyempre may hint ng bitterness 'di ba? Hwekhwekhwek)

Eniwei...ayun. Matapos ang dilemmang Medicard (dahil nga kasi hindi ako pwedeng mag-avail ng Medicard privileges sa Asian Hospital dahil sabi ng sistema), ipinagpasiya na lang naming wag nang i-avail dahil yung consultation lang naman ang malilibre at balewala rin siya halos dahil mas mahal ang test.

So ayun...yung test na kinuha ko ay yung scratch test. Ang layunin ng exam ay malaman kung sa aling common allergens ako possibly o talagang allergic. Merong sixty allergens na i-aapply sa balat at titignan kung sa aling samples ka mamamantal...para bang...human guinea pig ka for fifteen minutes.

Naglabas ng maraming plastic ng suero yung nurse, at bigla akong napabulalas ng "ilan nga uli yung kukunin?" Ang sagot niya sa 'kin, "Sixty times po kayong ipi-prick, pero isang needle lang." Susmeh...ang inisip ko...lalansetahin ako ng animnapung beses. At siyempre hindi ko alam kung papaano niya gagawin 'yun. Tapos bigla siyang pumasok at ginraph na kung saan niya gagawin ang pangpi-prick na gagawin niya sa braso ko. Nagsaksak ako kaagad ng earphones sa taenga para lang makalimutan siguro ang sakit...

...Tapos biglang nilagyan niya ng tig-iisang drop ng iba't-ibang allergens yung braso ko. Nung una hindi ko alam kung anu-ano sila...hanggang ngayon naman hindi ko pa rin alam, pero ang akala ko, para siyang alcohol na pang-sterilize nung area...Ang nakakatuwa dun, nung pinrick niya yung braso ko...para siyang...err...yung magaang na dampi ng matulis na lapis sa braso...ganoon...hwekhwekhwek...sa umpisa parang wala lang, tapos pag katagalan kumakati siya...Ayun...ang masama dun, pagkatapos ng panunusok na ginawa sa 'yo, kailangan nakadiretso lang yung braso mo ng labinlimang minuto...Hindi siya nakakatuwang experience. Dahil nga allergens ang nilagay niya sa 'yo, maaaring merong mga bagay dun na ika-kati mo...at labinlimang minuto mo dapat tiisin ang kating 'yun...pag na-tukso kang kamutin, may chance na tumama ang allergens sa ibang bahagi ng katawan mo at...alam mo na kung ano'ng mangyayari.

So labinlimang minuto akong nangangati ng kaunti dun, at nung binalikan ako ng nurse, medyo nagulat siya. "May allergy kayo sa lahat." Sabi niya. Yung itsura kasi ng braso ko, para akong ni-red roses...meron akong taniman ng allergies, iba't ibang klase. Hwekhwekhwek. Para sa 'kin isa siyang masayang experience, pero yung nanay ko, ayaw niyang gawing joke...siguro dahil kasi siya yung gumastos para sa exam (ayaw kasing ipa-approve sa Medicard yung test). Kung titignan ko nga naman siya sa point of view na 'yun, siyempre pissed off na nga ako. Eniwei...ayun.

Bababa Ba?

Alana

Kahapon, may alas dose na ako naka-uwi.

Kasalanan ko naman kung bakit eh...at nung papalapit na yung deadline, unti-unting ipinamumukha sa 'kin na isa sa mga bagay na hindi ko pwedeng gawin ay ang magsulat.

Kung ihahambing ang writing speed ko sa primary editor ko...sabihin na nating siya kuneho ako kuhol. Ganoong kalayo. Hindi ko alam kung bakit niya pa ipinagkatiwala sa 'kin 'yung ganoong trabaho.

Ang masaklap pa sa 'kin ay yung inability kong magtiwala sa gawa ng ibang tao...kung mauulit uli siguro itong karanasan kong ito, hahayaan ko na lang sigurong i-copy-paste ko na lang yung sulat ng ibang tao...dahil nasasayang ang effort at oras nila eh...

So kung ano man ang nangyari kahapon...kasalanan ko 'yun.

Naiinis lang ako sa sarili ko dahil unti-unti na rin akong nawawalan ng options (then again...simula't sapul e wala na talaga ako nun) kung kailan ko gustong lumipat ng trabaho. Dahil anong trabaho ang pwede kong gawin kung hindi ko alam kung sa'n ako mahusay at mapapakinabangan? Hindi ko na alam.

Alam kong hindi ganito ang nakasanayan mo, Blogger...pero ayun...sa ngayon nalulungkot lang ako.

Umabsent ako ngayon dahil gusto kong magpatingin sa duktor. Well...nagkaroon kasi ako ng 'di matukoy na rashes...at sabi nung duktor sa 'kin na merong akong symptoms ng German Measels pero wala akong lagnat ang joint pain. Well...ayun...so malamang allergies lang ito...sana hindi naman ako magka-German Measels. Dotdotdot...

...Although alam kong pabiro ko ang sinabi sa officemates ko na "kung hahawaan niyo 'ko...bigyan niyo naman ako ng medyo lethal para magamit ko yung sick leave ko." Hwekhwekhwek. Pero hindi naman lethal ang German Measels...actually very trivial nga daw ito maliban sa kahihiyan na idudulot niya sa 'yo dahil sa rashes...na naranasan ko naman nung nakaraang dalawang araw. Actually...hindi naman ako napahiya, pero nakakahiya na rin dahil alam mong hindi mo siya papansinin dahil hindi mo siya nakikita, pero dahil nakikita ng ibang tao at pinapansin nila...at lalu na't hindi mo alam kung paano mo maipapaliwanag sa kanila kung bakit ka namumula o pinapantal gawang hindi mo rin naman alam ang dahilan...well...ayun...

...Kung ganoon...saan naman kaya ako allergic? Nakadevelop na naman ako ng bagong allergy.

...Kung ganoon, verified na nerd na nga ako dahil sa laki ng range na allergies ko...although hindi naman totally lethal ang reactions ko...similarly embarrassing na rin ang allergic reactions ko...hence...baka nga nerd ako...

Kahapon din...at nung nakaraang Sabado, may weird na nangyari sa 'kin...Nung nakaraang Sabado, bumaba ako ng jeep at sa 'di ko inaasahang paraan, bigla na lang napilipit yung kanang paak o...at sa Bictuan nangyari 'yun...at merong naka-sunod na trak ng container van...tapos kahapon, nangyari na naman sa 'kin 'yun...pero siyempre hindi na sa Bicutan...pero palabas lang ako ng bahay. Isasara ko na yung pintuan nang biglang hindi umokey ang footing ko at napilipit ko naman yung kaliwang paa ko...at mas masakit siya kesa sa nangyari sa 'kin sa Bicutan.

Wirdo itong taong ito...hindi ko alam...parang itinadhana akong maging malas para sa taong ito...At kung ganoon nga...may labing-isang buwan pa akong magiging malas. Eniwei...ibinilin ko na sa primary editor ko kung ano ang patutugtugin sa libing ko kung sakaling may mangyari sa 'kin...hwekhwekhwek. Hindi naman ako nagkaroon ng emo moment na inisip kong kailangan kong planuhin ang ganoon dahil galit sa 'kin ang mundo at galit din ako sa kanya...Naisip ko lang dahil nung narinig ko uli yung kanta ng Suede na Positivity...unang-una kong naisip ay yung slow mo na eksenang may hearse at kita yung init ng araw na tumatama sa sahig, tapos sa likuran nun ay may parada ng naka-itim na tao. Hindi naman 'yun yung purpose ng kanta...nagustuhan ko nga siya dahil tungkol siya sa isang taong kahit na maraming mali sa mundo ay wala na siyang ibang nakita kundi magagandang bagay at walang naka-hadlang sa kanyang gawin ang gusto niyang gawin. Hindi yung ibig-sabihin ng kanta yung dahilan kung bakit gusto ko siyang patugtugin sa libing ko, dahil exact opposite ako nung taong tinutukoy sa kanta...talagang may image lang siyang ganoon at siguro...isa 'yun sa pinakamagandang ironies na maiisip ko buong buhay ko...bakit mo theme song ang isang awiting hindi naman sinulat para sa taong tulad mo?

Susmeh...bakit ako nagba-blog tungkol sa sakit at kamatayan...well...kung iisipin ko naman, wala namang masyadong nagbabasa dito Blogger...na okey lang naman siguro sa 'yo 'di ba? Hwekhwekhwek.

Bababa Ba?

When the Office that Used to Feel Like College Feels Like an Office

Well hello Blogger.

Lots and lots of things have been happening in our little nook recently.

Things that did not happen the year before...

Last year, the people were very friendly; no one held grudges against each other. Sure we have petty fights within our department, but the day ends with all conflicts resolved...and they seldom happen.

Things were like that for a while until recently.

I've been in the dumps lately...actually since September or October. Things started changing for the worst, and a lot of times I felt like quitting...but quitting because of really minor peeves seems...how do I say this...a little bratty and immature (at least for my age) so I held on.

Now I'm seeing people do what I could've done a few months back, and I'm quite relieved that I did not...because it is bratty and immature. Well, maybe to them it isn't...to each his own, yes?

I've never really felt so guarded...I do watch what I'm going to say most of the time...but now...a gesture, a word, something I didn't do...everything is...er...stilted and gingerly. Even when I'm not saying anything...I feel like I had to say the right things at the right time all the time...a lot like playing Circus Charlie.

I'm not having fun like this. But things are supposed to be fun because the people are nice. I mean...they're one of the reasons why I'm staying...because even when the work gets tough, and maybe the management a bit confused about how they should run things...our ability to keep the bad things at bay for as long as we could keeps us working and at least doing what we should be doing. We all feel like we're experiencing the same things...but now...well...some people feel that what we have is a little more than 'confused management' and 'tough jobs.'

I don't know where they're getting ideas. They may be feeling some things...but this is the first time I get where O'Brien from Orwell's 1984 is coming from...as weird as this sounds...It's like they've come up with an imagined scenario that only a few can relate to...and to the rest of us...it's all a mystery...the only difference is that they've chosen to dwell in this imagined universe and hold it as truth...but instead of the truth setting them free, this 'universe of truth' has bound them with their resentment towards others...something we don't have last year.

Sure I may have had my own imagined universes back then...and I may still have some of them now...but I chose to deal with my inner demons on my own than lash out and embarrass myself...modesty aside.

Should they chance upon this blog, and indefinitely explode through their respective social networking sites, I won't blame them. People do that all the time. But it only means that they choose to hold onto their hypotheses and their hyperboles and their slippery slopes and non sequiturs...well there may be little bits of facts here and there...but I'm sure their amazingly wild imaginations can link those together with self-woven strings.

I don't hate them. I find that they're really nice people...I'm just a bit confused and disappointed, maybe a little bit angry that they feel that way when they shouldn't. But why should I care, right? They'd still feel the same things , and if they have any resentment towards me, I'm sure they'd like to keep feeling that as well.

So Blogger...yes...I haven't been writing here for a very long time because of my promise...that I'd be writing happier stuff next time. I'm sorry for breaking that promise...but apparently, this page is almost the only thing I could trust with these things right now. I do fear for my life, and putting this up online is just rubbing salt to the wound...but I have an inkling that they'd rather come up with spicy/saucy adjectives for me than know who I really am and how I think. I hope my hunches are right...I'll know in a bit won't I?

Bababa Ba?

My First 'Experience'

Hwekhwekhwek.

Hindi ito ang experience na inaakala ng marami.

Unang beses kong sumabak sa raket, kasama ko yung primary editor ko. Siya yung may camera, at bilang galante siya, willing siyang pro bono ang maging photographer sa kasal ng kuya ng officemate namin. Hwekhwekhwek.

May isang linggo rin kaming umuwi ng gabi sa sobrang kapraningan...yun at yung isang pilot na humihigop sa ligaya ng lahat ng tao. Ayun. Gumawa kami ng bounce cards...na masaya nung test shots pa ang ginagawa namin...at bumili kami ng isang floodlight...na hindi rin namin halos nagamit dahil hindi kami marunong gumamit...hwekhwekhwek. Well...nagamit namin siya nung test shoot pero dahil iba ang kundisyon ng pantry ng opisina namin at ng venue...well...sabihin na nating fail...hwekhwekhwek.

Nagkaroon ng maliit na incident sa opisina nung naghahanap ng photographer yung officemate namin. Meron kasi siyang friendly-friend na medyo may crush ata sa kanya kaya ayun...medyo nagpapahangin ng kaunti...ang tawag namin sa kanya ang si 'experience' dahil nung tinatanong siya nung officemate namin kung okey lang siya maging photographer, may ilang beses niya nang sinabi sa kanyang pseudo-surfer pa-cool voice na 'yah, okay lang yawn kashe ehsperyens den sah mhen yawn eh.' Nung tinanong siya kung magkano ang singil niya. 'ikaw. name your price. kaseh pera sa 'min, ehsperyens den yawn.' Tapos nung pangatlong beses nang tinanong officemate ko kung okey lang talaga P1000 per person biglang kabig ng 'dependeeeeeeh. Tatanong ko kaseh muna sa kesamah ko eh.' Aba! Hiniritan ko nga ng Kanina lang sabi mo for experience,' tapos biglang depende. Labo mo a.' Eventually sinabi niya na rin ang preyo niya...P3000 per photographer...Dalawa ang babayaran ng officemate ko dahil si kuya 'experience' ay 'long-range specialist' lang. At bilang mahigpit ang budget ng officemate ko, lumuwa yung mata niya. Siguro mura na nga 'yun para sa mga nasa-business na, pero dahil bagito kami at kung ako yung magbabayad ng ganoon...luluwa rin ang mata ko. Kumuha rin sila ng pictures nung Christmas party ng opisina namin at may narinig na rin akong nagsabing magaganda yung pictures. Personally, hindi ko pa siya nakikita...pero ayun...

HAH!

Ayun. At dahil medyo stalkerish at assuming na si 'experience' at panay na ang lapit dun sa officemate namin, Tinanong ko na lang yung officemate namin, 'gusto mo si (primary editor)? Kaya wala siya ngayon kasi meron din siyang shinu-shoot na wedding eh.' Well, mali pala yung sinabi ko, pero nasa kasalan pa rin siya nung araw na 'yun kaya ayun...halos ganon na rin 'yun. Nahihiya daw si officemate, pero nung tinanong ko naman si primary editor, mabilis pa sa alas singco ang payag niya. So ayun...napasubo tuloy kami.

Masaya kami nung test shoots namin dahil may nadi-discover kaming mga bagay-bagay. Kahit hanggang ngayon hindi pa rin namin alam ang kahalagahan ng love team ng aperture at shutter speed, natuwa kaming malaki ang naitutulong ng bounce cards. Hwekhwekhwek. Walang speedlight si primary editor, kaya nagkasya kami sa built-in flash at bounce cards na gawa sa illustration board at aluminum foil at gold sticker. Hwekhwekhwek. Susmeh. Enjoy din ang test shoot namin ng alas diyes ng gabi sa pantry namin. Game naman yung assistant namin nun at nung model-modelan namin.

Dapat bibili na ako ng speedlight para sa camera eh...at bilang mangmang ako sa mga ganyang bagay, nung sinabi nung tinahan na P13,000 ang isang speedlight at per order siya...ayun...mukhang nawalan na ako ng pag-asa...wala na...maganda sanang investment siya gawang karamihan ng diy lighting solutions sa Internet ay may kinalaman sa speedlight...ayon...

Pagdating nung wedding, nung nasa may pintuan na kami nung simbahan, biglang sabi ni primary editor "Ngayon lang nag-sink in sa 'kin kung ano'ng gagawin natin." Hwekhwekhwek. Unang sabak namin nun, at wala kaming kaalam-alam sa mga bagay-bagay tungkol sa pagpi-picture ng wedding. Well, meron naman kahit kaunti dahil nakakita na kami ng pictures ng wedding, pero alam din naming hindi namin natapatan ang mga dapat na dala ng mga taong kumuha ng mga litrato sa mga wedding pictures na nakita namin.

Unang naging problema ang saksakan para sa ilaw...na eventually ay hindi na rin naman namin ginamit dahil, well, mas naging kill joy pa ang ilaw kesa naging source ng kaligayahan sa amin.

Pero yung bounce cards, nakatulong sila ng malaki nung mga unang shots namin habang nagbibihis yung bride...oo...nakaabot kami sa ganoon dahil sobrang aga naming dumating. Hwekhwekhwek. Ganoon kaming ka-praning.

Eniwei. Buong akala ko ay sa duration ng wedding, ako yung taga-bugaw ng mga tao at taga bitbit ng ilaw, taga-hawak ng bounce cards. Alam kong yun yung arrangement namin eh. Pero pinagbigyan din ako ni primary editor kumuha ng mangilan-ngilang litrato...at pag ako ang kumuha...well...laging hindi sigurado. Lintek. Hindi pa nagsisimula ang wedding, tumatagaktak na ang pawis namin.

Marami kaming throw-away shots, ganunpaman, tinaasan na lang namin ang handicap namin. Inisip namin, sige...ibibigay na lang namin yung maaayos sa officemate namin.

Nung tumagal-tagal na ang gabi, nabanggit ko na lang kay primary ed, "buti na lang hindi tayo naningil." Tapos tinanong ko siya kung ano kaya ang mangyayari kung si 'experience' ang sumalang sa wedding. Ang sabi niya "Ifo-photoshop niya lang 'yun." Ito kasing si 'experience,' siya mismo ang nagsasabi na 'ano a, pag kumuha ako, raw. Ifo-photoshop ko pa yun para gumanda.' Ang goal sana namin ay magbigay ng pictures na pwede nang hindi i-photoshop...nga lang...siyempre...since wala naman kaming experience na tulad nung kay 'experience,' ayun...well...sabi ni primary editor, color adjustment na lang daw para consistent...sana nga ganun lang ang kailangan.

Meron din kaming mga split-second moments na na-miss dahil, well...siyempre slightly incompetent kami. Awa naman ng Diyos focused ang mga tao sa mga pangyayari kaya kahit yung mga kabalbalan naming dalawa (tulad na lang nung biglaan naming sininagan ng floodlight yung mga ikakasal habang nagsesermon yung pastor para magtest shoot...hwekhwekhwek) eh hindi na nila pinansin. Hwekhwekhwek.

Nung dumilim na sa labas, maliwa-liwanag na naman sa loob nung simbahan kaya hindi na kinailangan ng flash o ng bounce cards. Awa ng Diyos...ang pakatatandaan namin...gumagana lang ang bounce cards pag mababa ang kisame. Pramis...maganda ang resulta ng bounce cards kahit ultra low ang lighting at built-in flash lang ang meron ka. Kundisyon nga lang eh medyo close-up din ang subject mo...siguro hindi lalayo ng 10 feet...para maganda.

Automatic din pala ang photographer's syndrome pag ganoon. Yun bang keber ka na lang sa paligid mo basta makakuha ka ng shot...at kung baga, binigyan ka ng lisensyang maging kitikiti sa isang sagradong pangyayari. Alam kong ayaw ng mga simbahan...kahit anong simbahan ng ganoon.

Born again nga pala yung wedding na inatenan namin, pero wala rin namang nagbago halos sa mga ritwal ng Katoliko. Wala lang misa, pero merong sermon ng pastor. Hindi rin naman matagal...o baka na-wili lang kami sa kakukuha ng litrato kaya hindi namin napansin...basta 'yun na 'yun.

Pagkatapos naming makasabay kumain ng hapunan ang mga kamag-anakan at kaboyprenan ng officemate namin, bigla kami nagkaroon ng momentum at ayun...kuha na lang kami ng kuha.

Siguro ang kulang lang namin sa standard wedding photographs (maliban sa ilan na na-miss namin) ay yung table shots...hwekhwekhwek. Yung organizer kasi eh...nilagay sa dulo ng program ang photograph-photograph na ganun...eh biglang sinabi ng emcee na "thank you and enjoy the rest of the night"...nagsi-alisan na tuloy yung mga tao...hwekhwekhwek. Ganunpaman, masaya na rin siyang experience, at lis para sa 'kin.

Bilang ganti sa incompetence namin, sinabi namin sa officemate namin na ipi-print na rin namin yung pictures.

Tinanong din sa 'kin ni primary editor kung bakit ipi-print yung pictures, sabi ko sa kanya idaan na lang namin sa layout.

Hindi naman masamang masama yung kuha namin...pero alam naming kung matino yung photographer na nakuha nila ay tiyak na babalik-balikan nila ang pagtingin sa wedding album nila. Wehehehehe...pero ayun...sisiguraduhin na lang namin na bibigyan namin sila ng album na babalik-balikan nila...sana...

*nervous laugh*

Kailangan ko pang makita yung mga pinaggagawa namin...hindi ako pinayagang mag-review ni primary ed dahil mauubusan na ng batirya yung camera niya. Hwekhwekhwek naman sa 'min 'di ba? Isa pa yung kailangan naming tandaan.

Bababa Ba?

Gudbai

Hindi ako namamaalam sa 'yo Blogger.

Naisipan ko lang magkwento sa 'yo ngayon. Hwekhwekhwek.

May dalawang gudbai akong naranasan ngayong araw na ito...o dalawa't kalahati...depende kung paano titignan...

pa'no kasi napagdesisyunan kong magpagupit uli ngayon...at kahit ilang beses kong ipakita ang picture ni Lee Joon Ki sa mga manggugupit, talagang ayaw nila akong pagbigyan dahil nga sa hati ng buhok ko...kaya tuloy sa tuwing tinitignan ko sarili ko sa salamin ngayon, hindi ko alam kung ano'ng iisipin ko...

...Hindi naman siya pangit...nga lang...hindi lang ako sanay dahil nung huli akong na-gupitan ng ganitong ka-ikli ay nung four years old pa ako. Hindi naman siya maiksing maiksi, pero mas maiksi siya kesa sa nakasanayan ko...at sa kung anong dahilan...hindi ko na kamukha ang dating ako...parang ganun...ganun o praning lang ako. Hwekhwekhwek.

Pero tulad nga ng sabi ng tatay ko, tumutubo ang buhok kaya kung hindi man maganda ang gupit...eh tutubo rin naman. May dalawang buwan ko ring hihintaying tumubo ang buhok ko...hwekhwekhwek. Para kasing dumaranas ako ng 'di ma-tukoy na identity crisis. Sa isang banda, mukha akong batang lalaking grade four...at sa kabilang banda, mukha akong 40-year-old housewife...hwekhwekhwek naman 'di ba? Ibang klaseng identity crisis. Ganunpaman, napagtanto kong kailangan ko na talagang magpapayad dahil hindi na maitatago ng buhok ko ang double chin, o ang palaki kong tiyan. Hwekhwekhwek.

Eniwei...dahil sa diskumpiyado ako sa buhok ko, nanood ako ng I Love You, Goodbye (na siyang pangalawang gudbai) para malimutan ko kahit saglit ang pangyayari...at napagastos ako sa pagkain (yun yung and-a-half).

Ayun...parang wala pang gitna nung pelikula gusto ko nang lumabas dahil...wala lang...medyo nawirduhan lang ako. Parang okey lang na hindi...parang sana hindi na lang sila naglagay ng love scenes...bakit kailangan ng love scenes? At bakit kailangang tatlong beses? Nagmukha tuloy haliparot si Angelica gawang hindi naman ganoon dapat ang character niya. Bakit biglaan ang pagdating ni Derek sa buhay ni Kim Chiu at bakit parang bigla na lang siyang na-in lab dito? Hindi ko gets. Bakit merong mga eksenang napuputol sa kalagitnaan ng climax nito?

Ganunpaman, tinapos ko pa rin yung pelikula. Hindi ako naluha, pero magaling si Angelica. Okey na rin si Derek at si Kim. Gabby...NO! Hwekhwekhwek. Meron pa sanang mas mabuting makakaganap sa papel na 'yon...Sino ba'ng effective na broken hearted na person? Parang si John Lloyd pa lang ata yung okei...Marami silang pwedeng makuha eh...parang yung ginawa nila kay Christian McKay...pero siyempre hindi nila gagawin 'yun sa MMFF 'di ba? Baka walang manood, parang sa Panaghoy sa Suba.

Ayun...Ilang beses din gumulong ang mata ko sa delivery ni Gabby Conception.

Iba ata dapat yung character ni Matet dun, pero kung ano yung pagkaka-portray niya sa character niya sa A Very Special Love/You Changed My Life, ganoon din ang pagkaka-portray niya kaya halos parang walang pagkakaiba.

Isa pang napansin ko e madalang yung shot na kumukurap si Angelica Panganiban at hindi nangingilid ang luha. Sa umpisa siguro, pero bawat eksena ata umiiyak siya...naaawa na ako sa character niya. Binigyan na siya ng tatlong love scenes at pina-iiyak pa siya lagi.

Walang ispesyal sa ending.

Ang ikinatuwa ko siguro dun sa pelikulang 'yon ay yung eksenang humabol sa trip papuntang Ilocos si Angelica, tapos bigla na lang makikita mong sisilip si Derek. Comedy eh...siguro 'yun lang yung comic relief dun. Maliban dun...well...siyempre drama siya, so ano pa ba'ng aasahan ko. May comic relief din yung kaka-sunod ni Derek kay Angelica...yung eksenang nasa bahay si Angelica't matapos niyang sampalin ng tatlong beses si Derek. Pumasok si Angelica ng kotse...nag-emote ng kaunti, saka nag-drive...si Derek, nakatayo sa may pintuan ng bahay at hinintay umalis yung kotse ni Angelica bago siya naglakad papalapit para tanawin si Angelicang nagdadrive papalayo. Lumapit man lang sa kotse si Derek, mahinahon na kinatok ang pintuan para kausapin pa siya ng mas matagal dahil hindi naman siya nakapagsalita halos nung pinagsasampal siya ni Angelica, at siyempre, 'yun na rin ang magtutulak kay Angelica na mag-drive palayo...saka siya habulin ng tanaw ni Derek...pero sino ba 'kong magaling 'di ba? Malungkot lang talaga ako sa buhok ko...pero hindi naman ako magbe-break down na tulad ng mga babae sa America's Next Top Model.

Ayun, pero bago nun...natuwa ako nung pinalabas nila yung trailer ng Imaginarium of Doctor Parnassus. Susmeh...ka-tagal ko na siyang gustong mapanood. Siguro sa susunod na buwan may piniratang Blu-ray nang available. Hwekhwekhwek. Mahal ko man si Terry Gilliam. Kung ipapalabas siya ng 3D...panonoorin ko siya. Hwekhwekhwek.

Ano pa nga ba? Ehm...ayun...hwekhwekhwek. Nakaka-miss nga namang magsulat dito 'no, Blogger.

'Di bale...susubukan ko nang dalasang mag-sulat dito.

Bababa Ba?

Maligayang Pasko Blogger!

Naku! naghintay na naman ako ng katapusan ng taon bago ako makapagsulat dito...nagugutom ako...dahil siguro nakasanayan ko nang kumain ng hapon. Ganunpaman...

...Mukhang may malungkot na balita akong sasalubungin pagbalik ko ng opisina sa Sabado.

Pero kung iisipin ko nga naman, nung nakaraang taon, mas nakakadepress ang mga balita gawang marami sa amin ang umalis na ng kumpanya.

Ayun...Nanginginig ang mga daliri ko, hindi lang dahil sa gutom, pero dahil din sa malungkot na balitang maaari kong masagap pagbalik ko.

Ayoko na lang maglagay ng detalye dahil ito na lang halos ang pinanghahawakan kong private blog, kuno, dahil wala namang nagbabasa.

Matatapos na ang taon. Marami akong mga pangakong napako...kahit yung mga pangako ko sa sarili ko. Hais...pag nagi-emo talaga ako, dito ako nagsusulat e 'no?

Maikli lang 'to Blogger. Hindi ko alam kung nami-miss mo ang mga mahahabang isinusulat ko. Hindi naman kita pinababayaan. Kahit dun naman sa kabila, wala rin akong nasasabing matino.

Sige, Blogger. Hanggang sa muli...kakain muna ako...kumukulo na tiyan ko eh. Hwekhwekhwek.

Bababa Ba?

Sa Una at Huling Araw ng Buwan

Hello Blogger.

Huling araw na ng buwan at nung huli akong sumulat dito ay unang araw rin ng buwan.

Hindi ko naman sinasadyang hindi ka ma-update...well...parang ganun, dahil nga kahit hindi gumaga itong computer na ito noong mga nakaraang araw dahil sa mga linsyak na virus na dumadapo dito sa computer na ito e nakakadalaw pa ako sa Multiply page ko sa pamamagitan ng notebook ni Nanay.

Pero 'di bale...sa 'yo ko ikukwento ang nagyari sa 'kin nung Sabado.

Isang interesanteng araw 'yun.

Napag-usapan naming magpunta ng Divisoria/Quiapo ng iba kong officemates dahil open leave kami. Hwekhwekhwek.

Ayun. Usapan naming magkikita kami ng alas-nueve sa may Metropoint, nakaalis na kami doon ng mga 9:40, o parang ganoon.

Nakarating kami ng Divisoria ng mga alas onse gawang kahit maikli na lang ang lalakbayin ng jeep na lulan namin e soooooobrang trapik.

Pagdating namin sa may Binondo, tinanong namin si mamang drayber kung sa'n pwedeng maglakad papuntang 168. Yung isang daan ay sa may Juan Luna, yung isa ay...hmm...ano nga uling pangalan ng kalsadang 'yun? Pero maluwang siyang kalsada kung ihahambing sa Ilaya...maluwang na maluwang...ayun, ayon sa Google Map, Reina Regente ang pangalan ng kalsadang nilakaran namin...

Mahirap i-muestra ang katatawanang nangyari nung panahong 'yun, lalung-lalo na ngayong hindi na ako gaanong nagsusulat...pero susubukan kong maisakto yung kwento.

So, sabi nga ni kuya na mas madaling makapunta ng 168 pag dumaan kami ng Reina Regente. Tapos tinanong namin kung pa'no kami makakrating dun. Ang sabi ni kuya:

Dire-diretso lang kayo diyan (kumpas pa-diretso) hanggang sa umabot kayo ng gasulinahan. Pagdating niyo ng gasulinahan, kumanan kayo...sabay kumpas pa-kaliwa.

Hwekhwekhwek.

Nung bumaba kami, sabi ko, "Nakakatuwa naman 'yun." Hindi nila ma-gets kung bakit ko sinabi 'yun...yun pala hindi na nila pinapansin yung sinasabi ni kuya, basta nung kumumpas na si kuya pa-kaliwa, malinaw na sa kanila 'yun. Hwekhwekhwek. Saka lang sila na-tawa nung naikwento ko sa kanila. Hwekhwekhwek.

Ang comedy talaga nitong magkakambal na discount distric na ito ano? Parang bawat butas na malulusutan, merong sasakyang lumalabas. Kahit yung maliit na eskinitang halos gagayat na yung sideview mirror ng sasakyan, dumadaan at dumadaan pa rin sila.

Ang nakakatuwa pa dun, Recto Avenue pala yung sa may tapat ng Tutuban mall. Aba...kung hindi ko pa tinignan sa Google Map e hindi ko makikilala sa dami ng taong nakaharang dun. At isa pa, isa palang malaking sagabal ang Tutuban Mall sa riles ng tren papunta sa North...kamangha-mangha nung medyo nawala kami sa may bandang annex ng Tutuban Mall at sa isang madilim na parang likuran ng mall e kitang-kita ang riles ng Metrorail...hindi mo alam kung pa'no pa dadaan ang tren dun, pero alam mong hindi na siya dadaan dahil kahit na bukas ang magkabilang dulo ng building para padaanin ang tren, 'ni yung engine ng tren e hindi magkakasya sa kipot ng daanan na 'yun...hindi ko alam kung ikatutuwa ko pa o kung ikalulungkot ko kung bigla na lang ipagiba 'yung mall na 'yun. Siguro naman hindi ipagigiba...siguro patatapyasan lang, tapos babaguhin yung pangalan nung mall...pero ayun...

Balik tayo sa pagpunta namin sa 168. Pumasok kami sa maling mall, 11/88 ang pangalan ng mall na pinasukan namin, pero hindi na rin masama dahil kakaunti lang ang tao at malamig sa loob. Sa bilihan mismo ng payong, dun kami nagtagal dahil naghakot ng payong itong kasama namin (siya yung nagyaya ng Divisoria). Tapos umakyat kami ng susunod na floor...nakabili ako ng panregalo sa mga pamangkin ko tapos nakabili ako ng bagong bag, wuhoo! Nagtataka nga sa 'kin yung mga kasama ko dahil parang ang bilis ko raw makaisip kung bibili ako o hindi. Hinid ko alam kung magandang pangitain 'yun o masama...siguro pareho.

Nakakatuwang mamili sa mga distritong pinamumugaran ng mga tsinoy/Chinese. Nung namili ako dun sa tindahan na pinagbilan ko ng mga regalo para sa mga pamangkin ko, yung may ari ng tindahan ay purong Chinese, at yung kanyang sales lady ay Pilipino. Sa 'di ko malamang paraan ay nagkaka-usap sila sa pamamagitan ng hintuturo nila. Sesenyas yung Pilipino, ituturo niya yung bagay na pagtatanungan niya kung magkano. Gagamit ng calculator ang Chinese para ipakita kung magkano.

Nung tinanong ko kung magkano ang isang set ng kiddie art materials, ang sabi sa 'kin nung Pilipino P60. Bumili ako ng apat tapos tinanong ko kung pwede kong tawaran ng P50 each na lang. Ayaw nung Pilipino. Sabi ko P55. E 'di pumayag siya.

Ito ang madugo, sinabi niya na sa Chinese na amo niya na ibebenta niya sa 'kin yung kiddie art set ng P55. Yung Chinese, ayaw ibigay...o baka ang pagkakaintindi niya sa pagsesenyas nung Pilipino eh "magkano?" kaya ang sinabi niya—sa pamamagitan ng calculator—na P65 yung set na binibili ko. Tapos kinuha nung babae yung calculator, at itinayp niya na P55. Tapos tinayp uli nung Chinese ang P65...well...naguguluhan na ako sa kanila, pero binigay naman sa 'kin yung mga binili ko ng tifi-55. Hais. Nakakapagod...nakikini-kinita ko na ang mangyayari pag pumunta ako ng Hong Kong...kung pupunta man ako. Parang ayoko nang pumunta dun dahil baka mas malala pa ang mangyari.

Nung pinuntahan ko yung stall na puro bag na tinitignan nung isa kong officemate ko, at habang hinihintay namin siya dahil pumunta siya ng CR, nakakita ako ng bag. Pinakuha ko kay kuya. Siniyasat ko ng kaunti...at dahil natuwa ako sa nakita ko, tinanong ko kung magkano yung bag. Sabi ni kuya P480. Sabi ko "P400 na lang." Binigay niya sa 'kin ng P400. Wuhoo! Hwekhwekhwek. Pagbalik nung officemate ko sinabihan siya nung isa "Tignan mo 'to o, ikaw kanina ka pa tumitingin ng bag, ito nakabili na ka'gad." Hwekhwekhwek. Well, sabi naman niya e wala naman siyang balak na gumastos talaga, kaya ayun.

Umakyat kami ng isa pang level para kumain. Wala kaming nahanap na pagbibilhan ng pagkain, pero nakahanap kaming nagtitinda ng Christmas wrapper ng 10 for P30. Pinatos na namin, pati yung 100 for P15 na Christmas tags (naghati na lang kami nung isang officemate ko). Maaaring sa lagay na 'yun e impulsive buying na 'yun, pero paglabas namin ng 11/88, 5 for P10 na ang benta nila sa wrappers, kaya lubha na kaming natuwa sa pinamili namin.

Saksakan ng dami ng tao sa 168. Lintek. Kaya kami lumipat ng mall para makahanap ng masarap na makakainan...pero kahit na may mahanap kaming masarap na makakainan, wala naman kaming mauupuan. Blech. Ganunpaman, bumili pa ng ilang mga items na panregalo yung isang officemate ko (yung nagyaya sa 'min sa Divisoria) at nagwithdraw. Tapus no'n, nagpasya kaming mag-evacuate sa Tutuban Mall para kumain.

Sa kalagitnaan ng madugong paglalakbay namin papuntang Tutuban Mall (saglit lang ang papunta dun pero dahil sa kalagayan ng lugar na 'yun e parang dumadaan ka sa butas ng karayom), may mga naglalako ng handheld sewing machines. Sabi sa 'kin nung nagyaya na pumunta ng Divisoria, P50 lang daw binebenta...sabi ko hindi muna ako bibili...

Nang makatapak kami sa kinaroroonan ng Tutuban Mall, nasugatan na ng kiddie art set ang plastic na dala-dala ko't nanganganib na silang malaglag. Naisip kong bumili nung sako. Mahal pala 'yung mga 'yun ano? Sinamahan ako nung nagyayang pumunta ng Divisoria at tumingin ako ng sako. Sa kalagitnaan ng pagpili, naisip kong gamitin na lang sana yung bag na binili ko...kaya nung sinabi kong hindi na ako bibili, nagmaktol yung nagtitinda. Pero sabi naman nung nagyaya na may balak naman siyang bumili at ako na lang daw ang mamili ng design.

Sa loob kasi ng 168, habang nagwiwithdraw yung nagyaya, may nakita akong sakong dala ng isang lalaki. Black and pink ang design niya at meron siyang heart na may nakasulat na "sweet love." Nakyutan lang naman ako sa kanya, pero dahil nga masyado siyang malaki, hindi ko naman inisip na bibili ako ng ganoon. Siguro kung merong maliit-liit na version nun, nakabili na ako...pero ayun...nung sinabi nung nagyaya na bibili siya ng malaking bag, yun yung tinuro kong design...nung pauwi na kami, inamin niya na hindi niya raw kayang panindigan yung design. Hwekhwekhwek...hindi ko na kasalanan yun...sabi ko hindi na ako bibili ng bag, tapos siya yung nagtanong kung ano'ng gusto kong design para sa bag na bibilhin niya.

So, bitbit niya 'yung bag na 'yun, kasama yung mga pinamili niyang payong at yung mga pinamili ko (dahil nagpupumilit talaga siya).

Nung naabutan namin yung isa pa naming officemate, nakabili na siya ng pundang may Taz na design (favorite niya kasi si Taz). May ala-una na, hindi pa rin kami nakakahanap ng makakainan. Umakyat kami ng annex ng Tutuban Mall, wala pala dun yung kainan, kaya lumipat kami ng Tutuban Central Mall, at finally, kumain kami sa Tokyo Tokyo...may alas dos na kami nakakakin nun. Lintek sa dami ng tao...hais. Gusto raw nung nagyaya sa 'min ng Coke float, kaya lumabas muna siya para bumili no'n. Habang naghihintay kami ng pagkain nung isa ko pang officemate, sabi ko habang tinititigan yung malaking bag na binili nung kasama namin. "Dapat siguro bigyan natin siya ng pangalan." Tumawa yung officemate ko...hindi yung tawang natutuwa kundi yung nervous laugh. "Ano naman ang ipapangalan natin sa kanya?" Tanong niya. Tinitigan ko yung design...sabi ko, "Sweet." At mula noon, tinawag na namin siyang Sweet...na naging Swit. Medyo nawirduhan yung nagyaya sa 'min. "Siryoso ba 'yan, o joke-joke lang?" Tanong niya. "Kung si Numnum nga nasiryoso namin 'yan pa kaya?" Sabi ko. Kaya ayun, mula noon, Swit na ang pangalan niya. Sayang nga wala kaming picture eh. Lagi namin siyang tinatanong kung nahaharass na siya. Kung nabo-bore na siya...ayun. Maluwalhati naman kaming nakakain...ang susunod ay yung makapag-CR kami.

Nakakatawa talaga ang mga kaganapan sa Divisoria ano? Yung mga bagay na pwede mong gawin sa loob ng 10 minuto, bigla na lang nagiging kalahati hanggang isang oras. Ayun, sa dami ng tao, ng Divisoria marami rin ang nakapila sa CR ng Tutuban Mall. Lintek. At dahil hindi kami sabay-sabay nagpunta sa CR, na-doble pa ang oras namin.

Naka-alis na kami ng Tutuban Mall ng mga alas tres y media. Tinanong namin kung sa'n kami pwedeng makasakay papuntang Quiapo...sabi nung security guard, sa may stoplight...na siyang sa Reina Regente rin. At lis nakaalam ako nang hindi ko kailangang bumalik ng Lawton para makarating ng Quiapo (oo...ngayon ko lang nalaman 'yun...pasensya na ngayon lang uli ako nakapunta dun).

Nung sumakay kami ng jeep, merong isang kataka-takang bagay na nangyari. Habang mapagal na nilalanguyan ng jeep sa masukal na trapik ng Claro M. Recto, may isang mamang nag-abot ng kamay sa drayber, at walang anu-ano naman itong binigyan ng barya ng nagmamaneho. Makalipas ang 30 segundo, meron na namang ganoon na lumapit, at binigyan na naman ito ng drayber. 'Di pa nakakalayo ang pangalawang nanghingi, may dumating na namang isang nanghihingi, ayaw na siyang bigyan ng drayber dahil wala na raw siyang barya. At dahil walang nakuha itong mamang ito sa kanya, ninakawan niya ng basahan para masabi lang na may kinuha siya. Tulad nung pangatlo, hindi pa siya nakakalayo, meron pang lumapit na isa...at isa pa...at yung dalawang huli, binigyan uli ng drayber.

Naiintindihan ko yung paisa-isa lang sa isang hinto...at alam kong mga barker (isa sa mga pinakawalangkwentang trabaho sa buong Pilipinas) ang gumagawa ng ganoon...pero yung ganoong katalamak na paghingi...susmeh...nagtinginan na lang kami nung officemate ko...anu 'yun?!?

Ibiniaba kami ng drayber sa isang kalsadang 'di ko na matandaan ang pangalan, pero nakaabot naman kami ng maluwalhati sa Avenida building...at duon na ako nagsimulang mag-shopping ng tunay. May alas sinco na noon.

Hindi na ako nakabili ng Blu-Ray copy ng Up dahil wala na siya. Nung pumunta ako doon nung berdey ko, nandun pa 'yun...ibig-sabihin in demand talaga siya. Hwekhwekhwek. Mukhang mahihirapan akong maghanap ng kopya nun ngayon. Eniwei. Ang unang nabili ko ay tatlong DVDs. Dalawang animated, at yung isa ata ay yung The Graduate. Wala lang...whim lang na mapanood ko siya...

...


...Oo na, oo na. Dahil na rin sa 500 Days of Summer. Pero ayun...nung napag-isipan ko nang bilhin ang DVD, tinanong ko kung magkano kada-DVD. Sabi ni kuya P50. Sabi ko, "Kuya ibigay niyo na lang sa 'kin yung tatlo ng P130." Walang anu-anong sinabi sa 'kin ni kuya "Sige, ibigay ko sa 'yo ng P120."

Kailan pa nangyari 'yun?!? Hwekhwekhwek. Eniwei. Maliban dun, bumili rin ako ng Audrey Hepburn collection, at nahikayat ko nang bilhin ng officemate ko yung 500 Days of Summer.

Lumipat ako sa susunod na tindahan. Wala akong nakitang gusto hanggang sa dumatin ako sa kinalalagyan nung mga relatively old DVDs nila...dun ko nahanap yung pinaka-astig na mga nabili ko. Ang unang-una kong nahanap ay mga DVD na kailanma'y 'di ko inaakalang magkakaroon ako habambuhay. Gorillaz Phase One: Celebrity Take Down at Gorillaz Phase Two: Slow Boat to Hades. Lintek...porebermor ko nang inisip na hindi ko mabibili 'yun hangga't hindi ako yumayaman at hindi ko makayanang umorder ng ganun online...pero ito...dumating na ang pagkakataon. Yung isa ko pang nahanap ay isang koleksyon ng Polish animation. Meron pa akong nahanap na dalawang hindi ko binili, isa e Chinese animated folklore collection at isang video art collection. Pareho kong hindi binili dahil wala silang English subtitles. Pero yung Polish animation collection at yung Gorillaz na DVDs binili ko...at alam niyo kung magkano? Ha? P20 kada DVD!!!!!! BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA (well, para sa iba mahal na 'yun, pero para sa 'kin ayoko nang tawaran ang ganoong kamura) Tigda-dalawang DVD yung binili ko kaya may P80 din 'yun. Bumili rin ako ng Darjeeling Limited at ng Stop-Loss (siyempre dahil kay Joseph Gordon-Levitt).

Medyo nalungkot ako dahil nga wala nang Good Earth, at nung tinanong ko kung nasa'n na yung mga umalis dun, sabi nung pinagtanungan ko eh nandun na nga sila, sa Avenida building...at yung iba, nagkalat na sa Hidalgo at sa Makati (malamang sa MCS...pero yung nasa MCS medyo nakalulungkot na rin ang collection nila dun eh). Tinanong ko kung alam niya kung nasa'n yung nagtitinda ng mga luma, ang sabi niya nasa Odeon daw.

Natapos akong mag-shopping ng mga alas sais y media. Malungkot dahil kakaunti lang ang mga tindahan ng DVD. Napag-desisyunan na rin naming mag-jeep dahil sa dala naming mga DVD. Alam naming mas gugustuhing mag-LRT nung officemate namin dahil...well...ayun...pero wala kaming magagawa eh...may dala kaming DVD at nangungumpiska nga raw sila sa LRT at sa MRT ng mga pirata, kaya ayun...

...Nung dumaan kami ng maliit na eskinita papuntang Hidalgo, napadaan kami sa isang stall na may unan na Taz, at napabili uli yung officemate ko...napabili rin siya ng bedsheet...pati rin yung nagyaya sa 'min, para kumpletuhin yung mga kailangang bilhin para ipanregalo sa kamag-anak...

Ayun...medyo natagalan bago kami makasakay ng jeep dahil puno na lahat ng mga sasakyan namin. Hwekhwekhwek.

Pagsakay namin sa jeep...wasted na kami.

Dun na sinabi sa 'min nung nagyaya sa 'min na sana yung may smiley na lang yung binili niyang bag kasi baka hindi niya panindigan yung design. Sabi ko, at lis meron kaming Swit.

...Sayang lang at hindi namin siya nalitratuhan. Hwekhwekhwekhwek.

Bababa Ba?