You Know What?

This is when I regret not taking up Fine Arts in college...

...why do we only get to think about the things we've done and regret about them when it's too late?

May gudness...ngayon ako na ang magpapaaral sa sarili ko kung gusto kong ituloy 'yun...tsktsktsk...

Bababa Ba?

I Need Some Distraction...a Beautiful Release

Laundry list of things do to keep my mind from brooding:

1. Buy a good doodle notebook...no lines, thick...ehm... at least 100 pages
2. Print out 100 challenge...
3. Do at least one challenge per day.

Bababa Ba?

fate and the jokes that only she can laugh about

lampas isang taon na nung natapos ang animation program na kinabilangan ko sa.

hindi ko pa binabalikan ang certificate ko.

pero kanina lang nag-check ako ng email ko sa yahoo.

hindi naman sa hindi kami nasabihan noon.

pangalawang batch kami ng mga taong nag-aral ng 2d animation sa paaralan ko.

kami ang pinakahuling batch na pinaggamitan ng lumang curriculum, yun ay, talagang traditional animation lang ang itinuturo...basic illustration, in-betweening at clean up...walang labis, walang kulang.

bago kami umalis, dumating ang third batch ng 2d animation students. bagong curriculum na ang gamit nila, may original content na. kaya sila nagsimula bago pa kami matapos ay dahil sinamahan na nila ng pre-prod at post-prod ang curriculum. pagka-alis namin, dun na sila magsisimula sa prod.

kung ihahambing sa tuition fee na ginastos ko para sa lumang curriculum, malaaaaayo ang pagkakaiba dahil under scholarship ako (hindi malaking bagay 'yun...believe me...lahat ng tao sa klase ko naka-scholarship din), pero kung tutuusin. hindi na rin masama. P12k ang halaga ng bagong curriculum.

kung babalik man ako sa paaralang 'yun, yun ay para kunin ang certificate ko. maliban dun...well...siyempre pagagalitan na naman ako ng nanay ko 'nun.

medyo nalulungkot lang ako dahil hindi rin lang naman minsan nangyayari ang ganito sa 'kin. kung baga...sa pamilya...lagi na lang middle child na napagpapasahan ng lumang gamit...tapos darating yung bunso, lagi na lang bago ang gamit niya.

kahit sa paaralang pinanggalingan ko, lahat ng malalaking pagbabago nangyayari saktong-sakto pagkagradweyt ko.

nung gumradweyt ako ng grade school, saka ni-renovate ng todo ang mga facilities namin.
nung gumradweyt ako ng high school, saka lang nagkaroon ng improvement sa club na inalisan ko
nung gumradweyt ako ng college, saka lang nagkaroon ng mass comm wing na hindi naman gaanong na-enjoy ng mga ka-batch ko dahil nga paalis na kami...yun ay pwera yung mga broadcast journalism students. kami rin ang natatanging hybrid batch sa buong kasaysayan ng mass comm...yung pinag-halong bago at lumang curriculum...kaya pag-alis namin, may bago na silang paraan ng pag-aaral at pinag-aaralan.

kahit pa gusto ko...bantulot na 'kong maging animator...

...oo natutuwa ako sa napapanood ko at namamangha ako sa mga kwento sa likod ng mga napapanood ko...at naiintindihan ko ang hirap ng paggawa ng isang animated feature, featurette, o kung anuman...pero mukhang hanggang dun na lang ata ako eh.

kahit papaano naiintindihan ko na yung sinasabi ng nanay ko na hindi niya nakikita sa 'kin yung passion.

isang taon na akong copyeditor...isang taon na akong hindi nagdodrowing...isang taon na akong nakakahanap ng dahilan para hindi magdrowing.

kung gusto ko talagang maging animator...makakahanap at makakahanap ako ng oras para magdrowing...pero parang lagi na lang akong pagod...lagi na lang akong walang oras...

...hindi ko rin naman itatangging magandang hobby ang animation. kaso lang sa tuwing nakikinita ko yung oras na kailangang gugulin para makabuo ng isang animated short...tumitiklop na lang akong bigla...dun ako nalulungkot.

...hanggang nood na nga lang ba ako? hanggang intindi na lang ba ako?

sabi ko gusto kong magtayo ng animation studio...ano ba ang magagawa ko sa lahat ng inimbentong sagabal...?

o baka trip-trip ko lang 'yun? para masabing may pangarap pero hindi naman kailangang abutin. yun bang...ahm...social necessity...personal need of accomplishment...parang ganun...

ranting na naman ako...

Bababa Ba?

PUV: Potek na Ungas na Vanities

Part I
PUB: Please Understand the Bagyo

May alas kwatro y media ako nakasakay ng pampasaherong bus papuntang Bicutan. Bahagya na ang ulan noon at hindi ko na nalaman ang kalagayan ng ulan mula Magallanes hanggang sa may Sun Valley dahil mahimbing akong nakatulog (at hindi ko itatangging hindi nakabuka ang bibig ko nun...pero hindi naman ako naglalaway...pero maliban pa sa blog entry na 'to eh hindi niyo rin naman kailangang malaman na nangyari 'yun 'di ba?).

Matagal ang usad ng sasakyan sa may Bicutan. Kung may alas kwatro y media ako nakaalis ng Makati, yung normal kong kinse hanggang bente minutos na biyahe papuntang Bicutan ay inabot ng isa't kalahating oras.

Nang makalampas na ng toll ng Bicutan ang bus na sinasakyan namin, tulad ng nakagawian ng maraming taong nakakasabay ko, nagmamadali silang lahat at nagsisiksikan sa may pintuan kahit na alam nilang hindi pwedeng bumaba sa kinaroroonan ng bus namin.

Sa tagal bago patawirin ang mga sasakyan sa may ganang amin, na-inip na ang kalikod kong magsingirog.

Siguro may 17 hanggang 18 na taong gulang sila...o parang ganun. Ganito ang naging takbo ng usapan nila.

GF na may matining na boses: Tayo na tayo.
BF na batong-bato na sa trapik: Mamaya na.
GF na makulit: Malpit na o.
BF na tinatamad: Hindi rin naman tayo gumagalaw.

(makalipas ang nakababatong katahimikan)

GF na may twang: Grabe naman 'to. Si *may English accent kuno* super typhoon Pépeng.
BF na muntik nang matawa: PEH-PENG kaya
GF na nagmamagaling: Pépeng 'yun. Sabi 'yun sa CNN...CNN nga ba 'yun...basta meron kami nun
BF na curious: Meron ba kayo nun?
GF na proud kasi may "CNN": Nakakakuha kaya kami nun. Yun yung sabi dun. Si Pépeng (sabi niya)
BF na nababato na ulit: E tagalog naman yung pangalang PEH-PENG eh.
GF na naiinis na kay boyfriend: *may English accent kuno* WHAT I'M TRYING TO SAY IS, 'yun yung pagkakasabi sa CNN.
BF: Parang hindi naman ata eh. Wala naman ata kayong CNN eh.
GF: Meron kaya. Nakita ko pa nga yung tsunami eh. Yung sa...sa Vietnam ba 'yun?
BF: Indonesia.
GF: Oo. Gumalaw yung lupa, kaya nagkaroon ng tsunami. Intensity (maikling patlang) intensity six point...eighty daw 'yun.

Parang gusto kong magalit...pero para que? Kay liit na bagay para magalit. Hindi ko naman siya kaano-ano at time to shine niya 'yun, go lang ate...walang masasaktan at walang kailangang masaktan. Hwekhwekhwek. Kung sa bagay lahat naman tayo nakararanas ng ganyang mga kunu-kunong moment-moment (bago ako umalis ng opisina nagkaroon din ako ng ganyan, hwekhwekhwek), quits lang tayo ate.

Part II
PUJ: Publicly Underaged Jerk

Pagkababa ko ng Bicutan, tumawid ako papuntang sakayan ng jeep.

Naroon na naman ang lumang biro na "paunahin niyo yung mga lalaki." Pero dahil araw-araw ko nang naririnig 'yun at habambuhay at hanggang libing naman silang magiging ungas, hinayaan ko na lang sila (hindi rin naman halatang galit na galit na 'ko 'di ba). Nakasabay ko ang limang maiingay na lalaki. Noong una nakakatawa pa sila eh...pero nung katagalang naririnig ko silang mag-usap (hindi ko kailangang piliting marinig ang sinasabi nila dahil kahit siguro yung nagpapatugtog ng pagkalakas-lakas ng Chris Brown e maririnig sila sa lakas ng boses nila), natandaan ko yung nakasabay ko sa jeep nung nakaraang taon...mga ganitong petsa rin...yung nag-uusap tungkol sa mga kerida't nagkamaling pinahagingang inilagak ako sa kategoryang 'yun.

Mukhang sila rin 'yun.

Ganito ang naging takbo ng usapan nila

L1: Uupo-upo, hindi naman magbabayad.
L2: Ilan ba tayo?
L1: Sampu (tapos magbibilang).
L3: (mag-aabot ng bayad) Bayad po. Isa lang po 'yan.
L1: Lima tayo. Lima.
(Tawanan ang mga lalaki)
L4: Sampu tayo tapos isa lang yung magbabayad.
(dumudukot si L1 ng bayad sa bag)
L3: Tignan mo 'to. Kunyari dumudukot pero hindi rin naman magbabayad.
L1: (maga-abot ng bayad at isisigaw pa) BAYAD PO, DALAWA PO 'YAN. AKO AT YUNG KATABI KO (sa pagkakataong ito, iba naman ang katabi niyang babae.)
L4: Hwooo. Dalawa daw 'yun...
L1: DALAWA PO YUNG BAYAD KO A. PARA SA 'KIN TSAKA SA KATABI KO.
L4: Dalawa daw, isa lang binayad mo.
L1: Dalawa 'yun. Kinse kaya 'yun.
L3: Kinse...katorse kaya ang dalawa. Nanggagago ka na naman eh.
L1: Basta, kinse 'yun.

(matapos nun ay magkakaroon ng kaguluhan sa mga bayad nilang pagkadali-dali naman kung i-aabot rin lang)

L1: Ano ba? Abot ka ng abot hindi ka naman drayber.
L3: (ibibigay na sa wakas ang bayad sa drayber) Bayad ho.
L2: Sana walang pasok bukas 'no?
L1: Nako, kung may pasok tayo bukas, bibiyahe tayo kahit ano mangyari. Pa'no ka nakauwi nung Biyernes? 'Di tumitigil yung ulan no'n 'no? Tapos hindi pa gumagalaw yung sasakyan. Nakoh! Kung nangyari uli 'yun, maglalakad uli tayo nun, mula Marcelo hanggang Nagtahan. Ganoon 'yung ginawa namin nun o. Hindi kasi gumagalaw yung sasakyan. Mula Nagtahan hanggang Villamor. Skyway pa 'yun. Grabe talaga ulan eh 'no?

(tapos tutuloy ang pag-uusap tungkol sa ulan at trabaho...hanggang sa dumating sila dito...)

L3: Eh si ano...yung nanggahasa.
L1: Ayus din 'yun 'no? Rape. Okey na sana eh, rape lang, kaso lang namatay...ayun...may homicide tuloy.
L3: Eh may hearing naman (blahblahblah) pag napawalang sala siya.
L1: (mga bagay tungkol sa trabaho) ...hehehe sexual harassment. E ganun naman 'yun eh. Mahiwalay lang ng kaunti yung tuhod...ayun na. E kasi naman eh. Okey sana na rape. At lis rape lang...pero namatay eh...ayan...homicide...Haaay...ganyan talaga pag umuulan. Kawawa naman yung mga tao 'no? Yung sa mga binaha?
L3: May bubong nga hindi naman nasa itaas.
L1: Haaay...ganyan talaga pag umuulan.
L3: Okey lang na umulan, basta may payong.

Lahat 'yan nagagawa nilang bigkasin sa decibel na makabasag-taenga.

Hindi naman pinaalam sa 'kin na pwede palang magsama sa isang pangungusap ang salitang 'rape' at 'lang.' Hanggang ngayon hindi pa rin magawang maunawaan ng utak ko ang pangungusap na 'yun.

Parang dahil sa mga taong tulad nila, wala na akong paki kung magunaw ang mundo ng 2012...basta siguraduhin ng lahat ng uri ng cosmic-cosmic sa kalawakan na magtatagal ang paghihirap nila't pagdusahin sila't patayin ng takot imbes na mamatay sila ng agad-agaran at sa pangkaraniwang dahilan. At sana hindi na mare-reincarnate ang mga taong tulad nila kailanman.

Parang mas-gusto ko pang mareincarnate na halaman o hayop...kahit papaano, dahil sila, kahit hindi nila hinahanap ang saysay ng buhay alam na nila kung para sa'n ang buhay nila.

Ang sabi nila, natatanging nilalang ang tao dahil sa kakayahan nilang makaramdam at malaman ang tama't mali. Mukhang hindi pala lahat ng mukhang tao ay nag-aasal tao.

Bababa Ba?

i iz nothing but oridary hoomin

Kahapon ay bigla akong na-itsa sa lugar na 'di ko alam...bagama't Makati't bagama't Maynila, nawindang ako sa nangyari sa 'kin kahapon.

Gawa rin lang namang tuwing Sabado na kami nagkikita ng mga kaibigan ko nung high school para sa isang project, binalak ko nang karirin ang ganoon...para lang magkaroon ng variety ang medyo payak at paulit-ulit na buhay sa opisina.

Sa bahay ni Olive kami nagkita-kita...at galing sa Makati, madali lang naman sanang pumunta doon gawang alam ko na kung sa'n matatagpuan ang bahay. Nga lang...medyo mahal ang magpedicab ng napakalayo. Kaya nagtanong ako kung papaano makakarating ng Pablo Ocampo nang nagji-jeep lang.

Binigyan ako ng listahan ng mga sasakyan at bababaan, at mukha namang malinaw siya.

Sakay ng Ayala-Washington
Baba ng Makati fire station
Sakay ng Ayala-Kamagong
Baba sa Petron, yung dulo ng ruta (rota) niya
Sakay ng jeep papuntang Zobel Roxas

Malinaw naman siya 'di ba...hanggang sa nangyari na ang nangyari.

Ngayong may mahigit isandaan lang sa wallet ko. Kinailangan kong makarating nang walang kamali-mali sa pagsakay kung gusto ko pang maka-uwi sa amin. Akala ko magagawa ko 'yon. Hwekhwekhwek.

Sumakay ako sa may Makati Stock Exchange. Ang jeep, Ibabaw Guadalupe, RCBC Meralco, MRT...parang ganoon. Ngayong malapit ang Meralco at RCBC sa Makati Fire Station, inisip ko, wala naman sigurong mali kung sasakay na ako dito. Kaya sumakay naman ako. Sa gitna ng biyahe, bigla akong may narinig na bababa raw ng Vito Cruz. Inisip ko...hmm...ganunpaman, bumaba pa rin ako ng Kamagong at nangtanong sa naka-tenggang jeep doon. Tinanong ko kung pa'no makakarating ng Zobel Roxas.

Ang sagot sa 'kin?

"Sumakay ka ng Guadalupe Ibabaw."

Lintek...nag-aksaya na ako ng pitong piso noon.

Kaya sumakay uli ako ng Guadalupe Ibabaw...at nasa isip ko pa rin na...hmm...meron ba talagang Ayala-Kamagong na jeep? Nasa isip ko pa rin ang Petron na bababaan. Baka naman dadaan din siya dun.

Sumakay ako uli ng Guadalupe Ibabaw.

Siyempre, bilang batang ayaw umamin, nagbayad na lang uli ako't sabi ko bababa ako ng Vito Cruz gawang narinig ko nga yung aleng bababa sana ng Vito Cruz kanina.

Medyo nagpasikut-sikot ang jeep sa maliliit na kalsada ng Makati...iniisip ko...hmm...Petron lang naman ang hahanapin ko 'di ba?

Ang problema...maraming Petron na dadaanan ang mamang drayber...bumaba ako sa pangalawang Petron na nakita ko...sa may J.P. Rizal...ang layooooooo ng J.P. Rizal sa Vito Cruz...at lis yung pangalan at malayo sa intensyon kong bumaba ng Vito Cruz.

Ganunpaman, nandun na rin lang ako, nagtanong na ako kaagad sa aleng nakatayo...saan ang papuntang Zobel Roxas?

Ang sabi ng ale, hindi niya raw alam, pero papunta raw Taft ang mga jeep na dumadaan doon.

Gawang pag nakarating na ako ng Taft e alam ko na kung paano ako makakapunta sa patutunguhan ko...sumakay na ako.

Ito namang si mamang draber, medyo wengweng...'di kalaunan, nagpasiya siyang hindi na ituloy ang biyahe at magbayad sa dadaan na jeep...ang problema...hindi kami kasya...kaya yung ibinayad ko sa kanya, nawala na lang na parang bula at kinailangan kong ibayad yung susunod kong sasakyan na jeep. Lintek.

Buti na lang, itong jeep na lulan ko e dumaan sa isang lugar na kilala ko. Medyo lampas lang siya ng Zobel Roxas, pero kahit papaano, kilala ko na siya't bumaba na lang ako sa kanto't nagpasiyang baybayin na lang ang Osmeña...nang makakita ako ng mga pedicab drayber at nagbakasakali. Tinanong ko kung magkano papuntang Alejo Aquino. Sabi ng isa P25. Pumayag na lang ako...dahil kung P50 yun...e talagang maglalakad na lang ako.

Pagbaba ng pedicab, si kuya medyo wengweng din. Binigyan ko siya ng singkwenta. Dapat ang sukli niya sa 'kin P25. Hiningan niya ako ng sampung piso. Hindi ko alam kung bakit sampung piso ang hihingin niya sa 'kin at kung ano'ng isusukli niya sa 'kin kung binigyan ko siya ng sampung piso. Tapos sabi niya "Ay...limang piso na lang pala." Ayun ay kung bibigyan niya ako ng P30...ang binigay niya sa 'kin ay P25 din. E 'di pinagsabihan ko. "Kuya, P25 ang pamasahe, kaya ang sukli niyo rin dapa sa 'kin P25, bakit kayo nanghini ng limang piso sa 'kin?"

"Ay. Oo nga."

Bibigyan niya sana ako ng P40...kung bakit ganoong kalaking sukli ang ibibigay niya sa 'kin, hindi ko maintindihan dahil na-lugi naman siya nun. Binigay ko na lang yung limang piso gawang ayokong mag-arithmetic gawang lusaw na utak ko sa overtime.

Ngayong binabalikan ko siya...inisip ko...kung nanatili na lang ako dun sa jeep na 'yun, kahit tumahimik ako't binantayan ko na lang yung aleng bababa ng Vito Cruz, e 'di sana hindi na ako napagastos nang malaki. At kung nagtanong lang ako kay manong drayber matapos kong marining yung Vito Cruz na 'yun...e 'di sana naka-tipid na ako nun.

Yung rutang alam ko...ganito ang gagastusin ko...

Bus papuntang LRT mula Ayala - P11
Pedicab (ayon kay Olive) - P50

E 'di P60 'yun...nga lang alam ko na yung dadaanan ko.

Kung sigurong sumama ako kay ate.

Jeep papuntang Vito Cruz - siguro P9
Jeep papuntang Zobel Roxas - P7

E 'di mas mura 'yun, P16

Ang nagastos ko kahapon

Jeep papuntang Makati Fire Station - P7
Jeep papuntang J.P. Rizal - P7
Jeep na pinagpasahan - P7
Pedicab papuntang Alejo Aquino - P25

'Di malayo sa gagastusin ko kung yung rutang alam ko yung gagamitin ko, P56

Inisip ko na lang yung Trip to Quiapo...kahit papaano, may bago akong alam na masasakyan. :D

Bababa Ba?

buntooooooong hiningaaaaaaa

Saka na lang ang pamagat.

Kamusta na, Blogger?

Natututunan na kitang pagkatiwalaan.

Hindi ko man natutupad ang pangako ko sa 'yo...hindi pa rin naman kita kinakalimutan...

Mag-iisang taon na ako sa kinaroroonan ko. Hindi ako dito unang pumunta nung nakatanggap ako ng trabaho.

Mag-iisang taon na ako dito, pero sa tinagal ko sa dito...hindi nawaglit sa isip ko ang umalis. Hindi nawaglit sa isip kong hindi ako bagay. Pero hanggang ngayon kung bakit pilit akong gumagawa ng paraan para manatili doon.

Tulad nga ng sabi ko dati...baka takot lang ako.

Sa tinagal ko dun, hindi ko mabilang ang dami ng panakip-butas sa kawalang katuturang pananatili...ang sabi ko sa sarili, mananatili ako para sa kanila...na totoo naman. Nakayanan kong tumagal dahil sa mga tao dun. Naging masaya naman ako dun...hindi nga lang yung sayang maituturing kong kaligayahang tunay.

Ganunpaman...kahit akin lang itong iniisip ko...may pailalim na 'di pagsang-ayon siguro ang mga katrabaho ko...inuulit ko, baka ako lang 'yun...pero alam kong may pagbabagong naganap at meron akong mga ugaling nababalikan at dati ko nang ipinangakong susubukan ko nang hindi lumabas. May ilang buwan na akong naghihintay na patalsikin nila ako...dahil sa totoo...yun na rin halos ang hinihintay ko...hindi lang siguro sila makahanap ng dahilan...pero bakit ako nakakahanap? Madali naman akong kausap pagdating diyan...pwede ko pang sabihin sa kanila "Lintek! Ngayon niyo lang naisip 'yan! Pinaabot niyo pa ng isang taon?"

Bakit hindi pa ako umaalis kung ganoon? Sa totoo lang, wala akong mahanap na dahilang umalis, at iniisip ko pa ang Nanay ko. Hangga't alam niyang meron akong maibibigay sa kanya kada kinsenas, hindi na kami babalik sa diskusyong "wala kang mahihita diyan sa animation."

Hindi man maganda, isa 'yun sa mga nagtutulak sa 'king magpatuloy...pero kung pahirapan kaming nagkakapaan kung sino'ng mauuna? Hindi ko lang alam...Pero kung kahit papaano natutulungan ko naman sila, at natutulungan nila ako...bakit pa ba kami aalma?

Kanina, matapos alipustahin ni Kuya ang pinagtatrabahuan nila, biglang kabig, "Lipat ka sa 'min. Marami kang ka-wavelength dun. Tsaka maraming sweldo."

Umiling lang ako, sabay sabing, "Anung parehong wavelength? Wag kang magsalita ng ganyan. Hindi mo ako kilala." Buti na lang magaang ang usapan noon kaya siguro hindi niya naman sisiryusohin 'yun. Ganunpaman, sinabi niya na rin sa 'kin dati na minsan napipikon siya sa 'kin. Sana hindi niya na lang piniling bumanat ng ganoon.

Pero totoo naman. Ilang beses lang naman kami nagka-usap. Pa'no niya 'ko makikilala sa saglitang pakikipagtalastasan? At bakit niya ako yayayain sa lugar na kung sa'n sila 'ipinatapon' ng pinaglipatan nila? Totoong hindi nila ako maiintindihan...dahil kaya nilang gawin 'yun sa sarili nila.

Hindi naman sa sinasabi kong mas matino ang kinalalagyan ko...kanya-kanya lang naman kaming trip sa buhay...kaya kahit alipustahin pa nila'ng pananatili ko...marami akong masasabi sa kanila na hindi ko pa rin sinasabi...kung masaya naman sila sa ginagawa nila, ano ba naman ang magagawa ng sasabihin ko? Wala naman 'di ba? Nagpasiya lang silang sabihin ang sinasabi nila dahil sa mga naranasan nila...pinili nilang makita ang mga bagay-bagay ng ganoon.

Pero kaibigan ko pa rin sila...pero hindi ko alam kung anung klaseng tao ako sa paningin nila...pero alam ko ang maaari nilang makita't maisip.

Masaya pa rin ako pag kasama ko sila. Hindi kami nauubusan ng mga bagay na pagtatawanan. Ganunpaman...hanggang ngayon naman hindi pa talaga ako nakakahanap ng taong talagang nakakaintindi sa 'kin...mukhang mahihirapan na ako...

Kailangan ko na rin atang magpa-check up...mabilis na akong hingalin ngayon eh...

Bababa Ba?

Tulak ng Bibig...

Dahil lahat ng tao'y nagluluksa para sa yumaong presidente habang ngayon ako'y nagtataka kung bakit.

Paalam.
Salamat.
Pinakamamahal.

Paalam ang natatanging katagang nakakayanang intindihin ng isip. Siguro dahil hindi makita ng mata ko itong nakikita ng ibang tao.

Salamat. Salamat saan? Lahat ng taong may nagawa kahit kakaunti ay karapat-dapat na pinasasalamatan...ang pasasalamat bang iwiniwika't isinusulat nauukol dahil tumanggap siya ng tungkuling hindi niya kailanman ginustong tanggapin. Tinanggap niya ang krus na hindi niya ginustong pasanin.

Siguro dahil doon.

Hindi ko makitang dahilan ang kalayaan sapagka't ang katotohanan...itong kalayaang binansagan...ay talagang wala naman. Marahil naibalik ang panunungkulang pansambayanan ...marahil ang yumaong presidente ang naging sagisag ng tinamasang kapangyarihang mamili...ngunit lahat ng pinanghahawakan natin ngayon ay kagagawan ng bawat taong nagpasiyang dumalo noon. Hindi lang siya. Kaya'ng pasasalamat ay nararapat sa mga taong kusang nag-aklas sa EDSA noong 1986.

Pinakamamahal ba ang taong nabusalan ng kung anu-anong pambabatikos noong siya'y nabubuhay pa? Ano'ng uri ng pagmamahal ang pagmamahal na natutuklasan lamang sa sandaling malagutan siya ng hininga? Maraming dahilan kung bakit naroon ang mga tao upang ihatid siya sa kanyang huling hantungan. Hindi ko mababanggit ang lahat dito. Sadyang likas sa tao'ng magbago ng pag-iisip sa tuwing nalalaman nilang naglipas na'ng taong 'ni minsa'y 'di nila kinilala, pinakinggan, o pinansin.

~0~

Sa 'di sinasadyang dahilan namamatay ang maling presidente. Paulit-ulit na pinapatay ng mga salitang isinusulat, binibigkas. Sa 'di inaasahang paraang pinararangalan ang presidenteng tinutuya pa rin ng madla...kabalintunaan ngang tunay...

pinapatay ang taong buhay...
pinararangalan ang taong nililibak...

sa paraang 'di mo aakalain.

tulak ng bibig...kabig ng dibdib.

Sa biglaang pagkakataon mapapaisip ang mga nagdaang nanungkulan...ano ang mangyayari kung ako na ang naroon?

~0~

Siguro, ikaw na mambabasa, ikaw na marahil ay kasalukuyang panandaliang inaantig ng makabansang diwa, nangungulo sa galit iyang dugo mo sa mapanuya kong pananalita't katangian. Siguro na-iling iyang ulo mo. Siguro mapapaisip ka.

Dumaraan din ako sa ganyan minsan. Pero dahil paulit-ulit na lang...lahat, lumilipas...'di ka ba nagtataka?

Pagkalipas ng ilang taon...kahit buwan lang...o linggo...iisipin mo pa ba siya? Makakaramdam ka pa rin ba ng 'di matinag na karangalan?

"Ano na?"

Hindi mo ba maiisip 'yon?

Bababa Ba?